Persoonlijke verhalen

Vriendin 7: Monika deelde het bed met de zoon van haar overleden man

Toen de grote liefde van Monika (44) overleed, vond ze steun bij zijn zoon Lars (nu 32). In hun verdriet vonden ze elkaar één weekend op een manier waarover ze nooit meer praten, “Maar spijt heb ik er geen seconde van gehad.”

'Lars voelde dat ik net zo veel verdriet had als hij en dat bracht ons dichter bij elkaar'  
 

Monika: “Heel soms heb ik nog contact met Lars. Er zijn dagen waarop ik hem in een opwelling bel, als ik somber ben of alles even niet lekker loopt. Dan is het fijn om zijn stem te horen. Op de sterfdag van zijn vader Thom, mijn grote liefde, drinken we koffie in een café tussen onze woonplaatsen in. Dan praatten we wat, niet eens altijd over Thom. Wel lezen we in elkaars ogen hoe erg we hem nog steeds missen. Na zeven jaar is het verdriet is wel beter hanteerbaar, maar niet minder erg geworden. Daarna nemen we weer afscheid, gaan terug naar het leven dat wij na Thoms dood los van elkaar hebben opgebouwd. Ik naar een nieuwe partner, van wie ik ook veel ben gaan houden. Lars gaat naar zijn vriendin en kind, die ik nog nooit heb ontmoet. En dat is oké. We hoeven geen onderdeel van elkaars dagelijks leven te zijn om ons verbonden te voelen met elkaar. Dat zijn we toch wel, onverbrekelijk. En niet alleen door Thom. Ook door wat er daarna is gebeurd.”

De weg kwijt
“Thom overleed op een donkere dinsdagnamiddag. Ik zal het moment waarop zijn ademhaling stopte nooit vergeten. Ik was versteend, kon niet huilen. Dat bleef de dagen erna zo. ‘Wat was het mooi,’ zeiden alle gasten die mij de hand schudden na afloop van de begrafenis die Thom zelf had uitgestippeld. ‘Helemaal in de geest van Thom.’ Ik knikte, maar voelde me bevroren. De enige bij wie ik me veilig voelde was Lars, die naast me stond, en wiens hand ik af en toe vastgreep. ’s Avonds kwam de klap. Twee vriendinnen waren met me meegegaan. Ze hadden erop aangedrongen te blijven logeren, maar dat wilde ik niet. Ik verlangde naar stilte en rust. En ik was moe, zo moe van me vier maanden sterk houden. Toch kon ik de slaap niet vatten. De tranen bleven maar komen. Om vier uur ’s nachts wist ik het echt niet meer, ik was totaal de weg kwijt. Ik zocht mijn mobiel en belde Lars. Toen ik zijn stem hoorde, werd ik weer rustig. Omdat hij exact hetzelfde voelde als ik. Ook hoorde ik in zijn stem iets van Thom. Dat was me tot dat moment nooit opgevallen, maar het was zó fijn." 

Lees het hele verhaal in Vriendin 7.  

Meepraten over dit verhaal? Dat kan op ons forum

Foto: Shutterstock

Reageer op dit artikel

Instagram