Makelaar Mandy: ‘Een kriebel trekt door me heen. Het gaat nu echt beginnen’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 4 mei

Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is de map naast mijn bed zoeken. Zodra ik het plastic voel, til ik hem op en leg mijn hand erop. Spanning trekt door me heen.
Daarna sla ik hem open.
Mijn naam. Zwart op wit. Mandy van Dam. Mijn handtekening eronder. Niet zo netjes als ik had gewild onder zoiets belangrijks. Maar het is wel mijn krabbel.
Ik blijf er een paar tellen naar kijken. Nerveus. Bang. Tevreden.
Dan klap ik hem dicht.

Map

Op de galerij is het stil als ik de deur achter me dichttrek. Het enige wat ik hoor is het geklak van mijn eigen schoenzolen. De deur van Rens zit dicht. Ook achteraan bij Tijn en Erwin gebeurt niets. Die zijn waarschijnlijk al vertrokken. Ik blijf een seconde staan, kijk achterom, en loop dan naar de lift.
In de Hoeksteen-auto leg ik de map op de passagiersstoel. Mijn blik gaat er steeds even naartoe bij elk stoplicht. Ik moet niet vergeten hem straks mee te nemen als Eva de auto vanmiddag nodig heeft. En ik moet in mijn calculaties controleren hoeveel ik had uitgetrokken voor een eigen autootje. Een makelaar op de fiets kan best, maar niet als het buiten de ring is of als ik een visite moet afleggen in een dorp.
Of zoals vorig jaar een keer in België. En wat zou ik dan willen? Een kleintje die net wat nieuwer is? Of een grotere die serieus genomen wordt? Ik puzzel tot ik bij kantoor ben. De map neem ik mee naar binnen en schuif hem in mijn la.

Eva

Eva zit er al. Vandaag in iets roomkleurigs. Ik weet dat Maureen een voorkeur heeft voor dure kleding, maar Eva heeft de laatste tijd ook geen flubberdingen meer aan.

‘Goedemorgen,’ zegt ze zonder op te kijken.
‘Goedemorgen.’
Nick zit achterin. Maureen is er nog niet.
Ik hang mijn jas op, ga zitten en start mijn computer. Mijn handen doen hun werk. Mail openen. Agenda checken. Kleine dingen wegwerken. Mijn hoofd zit ergens anders.
‘Heb jij Van Kruisenmade nog teruggebeld?’
Ik kijk op. ‘Nee. Die bel ik zo.’
‘Ik dacht dat het handig was als we daar wat tempo in houden.’
We.
Ik draai mijn stoel een stukje naar haar toe. ‘Ik pak dat zelf op.’
Ze haalt haar schouders op. ‘Prima hoor.’
Ik zeg niets meer. Ze kan de groeten van me krijgen.

Zelfstandig starten

Rond half elf pak ik mijn telefoon en loop naar het keukentje. Ik trek de deur half dicht en bel de bank.
Het gesprek duurt te lang. Natuurlijk. Er moeten dingen bevestigd worden. Gegevens gecontroleerd. Termijnen besproken. Ik schrijf alles op in een notitieblok.
‘En u gaat volledig zelfstandig starten?’ vraagt de vrouw.
‘Ja,’ zeg ik.
Mijn stem blijft rustig.
‘Dan is het belangrijk dat we goed kijken naar uw liquiditeit in de eerste maanden.’
Ik schrijf het woord op.
‘Ik stuur u nog wel even een overzicht per mail,’ zegt ze.
Ik bedank haar en hang op. Mijn hand blijft even op het aanrecht liggen. Het koffiezetapparaat maakt een pruttelend geluid.

Kriebel

Als ik terugloop, zit Maureen er.
Ze knikt. ‘Druk?’
‘Valt mee.’
Ze kijkt me iets langer aan dan normaal. Zegt niets.
Ik ga zitten en mijn blik gaat naar het puntje van de map in mijn bureaula die een klein stukje open staat. Mijn naam. Mijn handtekening.
Een kriebel trekt door me heen.
Het gaat nu echt beginnen.

Schuiven

Als ik ’s avonds op de bank zit met de tv zacht aan, staat mijn laptop nog halfopen. Voor me de beelden van een kale vlakte. Een heuvel. Mensen die stil staan. Ik kijk ernaar en mijn gedachten zweven weg.
Saskia schiet door mijn hoofd. Hoe ik tegen haar uitviel. Hoe makkelijk ik dacht dat zij het had.
Daarna Eva. Het kantoor. Hoe klein ik me daar soms maak terwijl ik nu een contract in mijn la heb liggen dat groter is dan alles daar bij elkaar.
En dan ineens is er dat gevoel dat de wereld niet meer zo rustig is als hij altijd leek. Dat er dingen schuiven waar ik geen invloed op heb.
Dat oorlog geen geschiedenisboek meer is, maar iets wat weer dichterbij komt dan prettig voelt. Het drukt op me. Is het nu wel de goede tijd om een bedrijf op te starten? Komt er oorlog? En wat gaat Amerika nog allemaal doen?
Ik trek mijn benen iets op onder me.

Twee minuten

Dan is er dat geluid. Die zware klok die ik elk jaar hoor en ook wil horen. Hij beweegt langzaam. Het lange touw.
Het wordt stil. Twee minuten.
Ik zit gewoon op mijn bank en denk aan mensen die hier niet meer zitten. Die nooit meer wakker werden en nooit zo oud werden als ik.
Mijn hand ligt op mijn knie. Mijn adem is rustiger dan ik verwacht. En ergens in die stilte voel ik het ineens heel scherp: dat alles wat ik nu doe… dat ik dat mág doen… Dat het niet vanzelfsprekend is.
Na de stilte komt er weer geluid op tv, maar ik blijf nog even zitten.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: een onverwachte zoen en een ‘gift’ met grote gevolgen

Makelaar Mandy: ‘Hij noemt zijn naam. Mijn hele lijf wordt koud’

Makelaar Mandy: ‘Ik buig naar voren… Streel Maureens haar’

Makelaar Mandy: ‘Als ik mijn ogen sluit, is het eerst zijn mond’

Makelaar Mandy: ‘Robbert trekt een gezicht. ‘Die man is echt een kwal”