Persoonlijke verhalen

Vriendin 30: Op vakantie ziet Fabienne eindelijk haar minnaar weer

Al vier jaargaat Fabienne (45) met haar gezin naar dezelfde camping in Italië. Om te genieten van zon, zee… én Luca, de Italiaan op wie ze als zestienjarige stapelverliefd was. “Zijn lippen op de mijne voelde zó vertrouwd.”

'Op de camping in Italië zie ik elk jaar mijn minnaar’

Fabienne: “Ik ben altijd ontzettend blij als de zomer begint. Niet alleen omdat ik niets met de winter heb, maar vooral omdat we dan weer op vakantie gaan. En ik mijn minnaar weer zal zien. Ik ontmoette Luca bijna dertig jaar geleden op een camping in Italië, in Toscane. Ik was er met mijn ouders en mijn broertje. Ik was zestien. De eerste avond dat we daar waren, ging ik in mijn eentje de camping verkennen. Ik wilde dolgraag andere mensen van mijn leeftijd ontmoeten. Via een Zwitsers meisje kwam ik met een clubje in contact dat diezelfde avond naar een disco ging in het dorp. Gelukkig mocht ik mee van mijn ouders. En daar zag ik hem, Luca, een Italiaanse jongen. De knapste jongen die ik ooit had gezien. Hij liet ook zijn oog op mij vallen en we dansten de hele avond samen. Hij bleek ook met zijn ouders op onze camping te staan. De volgende dag zocht hij me op, op het strand, en daar gaf hij me de eerste kus. Tien dagen heeft onze romance geduurd. Wat was ik verliefd. In Nederland had ik weleens een vriendje gehad maar veel stelde dat niet voor, in alle opzichten niet. Met Luca ging ik verder, in de caravan van zijn ouders, als die op het strand waren. Ik heb vreselijk gehuild toen we vertrokken. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer gelukkig zou worden.”

Twee jaar treuren
“Ik ben Luca nog heel lang blijven missen. De eerste maanden schreven we brieven naar elkaar, hij heeft me zelfs nog twee keer gebeld. Dat was toen heel wat, want internationaal bellen was duur. Brieven deden er weken over. Hoe anders is de wereld nu geworden, met internet. Na een paar maanden stopten zijn brieven. Ik ben wel twee jaar om hem blijven treuren. Pas toen ik aan een beroepsopleiding begon en een andere leuke jongen ontmoette, raakte hij op de achtergrond. Maar vergeten ben ik hem nooit. Je eerste liefde, dat blijft toch iets speciaals.

Vijftien jaar geleden ben ik getrouwd. Ik ben heel gelukkig met mijn man en onze dochters die nu dertien en vijftien zijn. In de zomer gaan we altijd kamperen, net als ik dat met mijn ouders vroeger deed. We zijn jaren naar Frankrijk gegaan. Vier jaar geleden wilde mijn man iets anders. Het was zijn idee om naar Italië te gaan. Mij leek het geweldig: na die ene reis met mijn ouders was ik er nooit terug geweest. Dus ik zei meteen ja en we stelden een reisplan op. Op de kaart zag ik de naam van het dorpje staan waar ik ooit Luca had ontmoet. Maar ik zei niets. Het kwam toen ook nog niet bij me op om daar weer naartoe te gaan. Luca, de vakantie die ik als zestienjarige had gemaakt, het leek allemaal zo lang geleden. Maar eenmaal in Italië kwamen al mijn herinneringen aan toen meteen terug.

Dromerig
“Mijn plan ontstond pas toen onze geplande camping in het noorden van Italië tegenviel. ‘Zullen we een stuk verder Italië ingaan?’ stelde ik voor. ‘Ik heb iets gelezen over een kustplaatsje in Toscane dat erg mooi schijnt te zijn.’ Een paar uur later reden we de camping op waar ik ooit mijn hart en mijn maagdelijkheid was verloren. Op de derde dag liep ik terug naar onze tent terwijl mijn man en de meiden nog op het strand lagen. Opeens hoorde ik iemand mijn
naam roepen. Dat leek wel… Dat kón toch niet?

Lees het hele verhaal in Vriendin 30.

Een reactie geven op dit verhaal? Dat kan op ons forum

Reageer op dit artikel

Instagram