Anne: ‘Mijn schoonmoeder verpestte mijn zwangerschap en kraamtijd’

Anne: ‘Mijn schoonmoeder verpestte mijn zwangerschap en kraamtijd’

Al na zes weken vertrouwden Max (38) en Anne (27) haar schoonmoeder toe dat ze oma werd. Ze vroegen haar het alleen nog even voor zich te houden. Amper twintig minuten later stond ’t op Facebook. “We vroegen het bericht weg te halen. En toen werd het stil. Doodstil.”

Anne: “Heel veel langer kan ik mijn buikje niet meer verbergen. Een dezer dagen zal ik mijn schoonmoeder dus toch moeten vertellen dat ik weer zwanger ben. En dat is niet iets waar mijn man Max en ik naar uitkijken. Tijdens mijn vorige zwangerschap heeft ze zich namelijk echt misdragen, net als vlak na Leonies geboorte en in de kraamtijd. We zijn doodsbang dat ze weer lelijk gaat doen en stellen het vertellen van het babynieuws daarom steeds uit. Mijn ouders, zussen, schoonvader, zwager en beste vrienden weten het al. Waarschijnlijk is zij straks echt de laatste die hoort dat ze weer oma wordt.”

Steken onder water

“Eigenlijk heeft het nooit echt lekker gelopen tussen mij en mijn schoonmoeder. Bij onze kennismaking, nu zes jaar geleden, stelde ze me twee vragen: hoe ik heette en of ik kinderen wilde. Best ongepast, vond ik. Toen ze me vreemd zag kijken en ik op de tweede vraag antwoordde: ‘Ooit’, begon ze te zuchten. Ze wachtte al zo lang op kleinkinderen. De broer van Max is twee jaar ouder, maar nog steeds vrijgezel en ze wilde niets liever dan snel oma worden. Ik dacht: waar ben ik in terechtgekomen? Ik was pas 21, had net verkering met Max en moest nu al voor nageslacht zorgen? De keren daarop gaf mijn schoonmoeder elke keer als ik haar zag steken onder water. Als Max en ik een nieuwtje hadden  – een eigen huis, vakantie, onze bruiloft – reageerde ze teleurgesteld: ‘O jammer, ik dacht dat jullie kwamen vertellen dat ik een kleinkind krijg.’ Ik bleef dat ongepast vinden en het zorgde voor druk bij mij. Alsof ik alleen maar goed was als schoondochter als ik kinderen baarde. Het was ook zo’n verschil met mijn ouders. Zij zijn zo anders. Die laten mij en Max vrij in onze keuzes. Later snapte ik mijn schoonmoeder iets beter. Ze had graag een groot gezin gehad, maar mijn schoonvader vond twee kinderen genoeg en liet zich steriliseren. Ze had altijd verdriet gehad van zijn keuze. Bovendien was ze al jaren alleen, nadat zij en Max’ vader scheidden. Ondanks verwoede pogingen op datingsites lukte het haar maar niet een serieuze relatie op te bouwen. Ik snapte beter dat ze daarom alle hoop op mij had gericht qua kleinkinderen.”

Het bleef doodstil

“Dus toen Max en ik haar vier jaar geleden eindelijk konden vertellen dat haar grootste droom uitkwam, dachten we dat ze over the moon van geluk zou zijn. Ik verwachtte dat alle strubbelingen in één klap verleden tijd zouden zijn en we eindelijk een hechtere band zouden krijgen. De afgelopen jaren was ze namelijk erg op de achtergrond gebleven. Ze bemoeide zich nauwelijks met ons, sloeg feesten en verjaardagen over en was druk met haar eigen leven. Nu ze oma werd, zou dat vast veranderen. We hoopten zelfs dat ze een dag wilde oppassen. Het tegendeel bleek waar. In eerste instantie reageerde ze enthousiast en blij. Ik was op dat moment pas zes weken zwanger, dus we vroegen haar het geheim nog voor zich te houden. We gunden haar dit nieuws zo, dat we het vroeg vertelden. De rest van de wereld mocht nog wel even wachten. Maar amper twintig minuten nadat we bij haar waren vertrokken, kregen we een bombardement aan felicitatieappjes. Ze had de hele familie gebeld en zelfs op Facebook hints gegeven dat er een kleinkind op komst was! Pas na veel gemopper wilde ze het bericht weghalen. Daarna werd het stil. Doodstil. We hoorden de hele zwangerschap amper iets van haar. Er kwam nog geen rompertje deze kant op. Mijn ouders gaven het eerste kledingsetje en de kinderkamer, van mijn schoonvader kregen we de kinderwagen, van haar niets. Later beweerde ze tegen familie dat ze ons een newborn-fotoshoot en een dinerbon had gegeven, maar beide cadeaus hebben wij nooit ontvangen. Aan het eind van mijn zwangerschap bleek ons kindje niet goed te groeien en het zou waarschijnlijk worden geboren met een hartafwijking. Ik moest om de paar dagen naar het ziekenhuis voor controle. We hielden haar per app op de hoogte. Van andere familieleden hoorden we dat mijn schoonmoeder zich erg druk maakte, maar ons liet ze niets weten. Geen belletje, kaartje of bezoekje. Dat kwetste Max enorm. Hij was bezorgd om zijn kind en dan liet zijn moeder het ook nog eens zo afweten.”

Lees ook: ‘Mijn schoonmoeder nam mijn hele bruiloft over’

Bizarre eisen

“Drie weken voor de bevalling kwam ze ineens langs. Furieus was ze. We betrokken haar helemaal niet bij de zwangerschap, zei ze. Ze was vooral heel fel naar mij, riep dat ik ‘alles met mijn moeder’ deed, maar dat het ook háár kleinkind was. Ze gaf toe dat ze jaloers was op mijn band met mijn moeder en ze was bang dat mijn moeder veel meer een oma zou kunnen zijn dan zij. Ze had ook mee gewild naar echo’s en de verloskundige, zei ze. Max en ik waren allebei stomverbaasd. We hadden ons helemaal niet gerealiseerd dat ze zich buitengesloten voelde, we zeiden dat dat absoluut niet onze bedoeling was geweest. Daarop eiste ze min of meer dat ze bij de bevalling mocht zijn, met haar gloednieuwe vriend. Toen ik zei dat ik geen kermisattractie was en alleen Max erbij wilde, was ze beledigd. Als alternatief stelde ze voor dat zij dan met haar vriend buiten op de gang zou wachten… Vervolgens bleef ze drammen. Ze wilde tijdens de kraamweken bij ons in huis logeren. En als we dat niet wilden, zou ze gewoon met een caravan voor ons huis gaan staan. Alles om maar dicht bij de baby te kunnen zijn. O, en ze stelde de naam van Max’ ex-vriendin voor als naam voor ons kind. Max en ik waren compleet overdonderd door haar bizarre eisen en voorstellen. We wilden vooral samen van ons kind genieten. Familie was hartstikke welkom, maar wel een klein beetje op afstand. Maar mijn schoonmoeder accepteerde geen tegenwerking en het liep uit op een nare ruzie. Afschuwelijk, zo vlak voor mijn bevalling. Max en ik deden er alles aan om het uit te praten en gelukkig vertrok ze aan het eind van de avond weer vrolijk naar huis. We beloofden vanaf nu meer met haar te delen. De ruzie was vervelend, maar ergens vonden we het wel fijn dat ze dus tóch betrokken was.”

Allerlei verwijten

“Vanwege de gezondheidsproblemen van de baby werd de bevalling ingeleid. 32 uur later was Leonie er. We waren superhappy. Leonie werd meteen onderzocht, maar er was geen acuut gevaar, dus we konden heerlijk even van haar genieten. Leonie is ’s morgens om half acht geboren, twee uur later belde Max zijn moeder om haar te feliciteren. Hij zette zijn telefoon op de speaker en riep blij: ‘Mam, je bent oma!’ Maar mijn schoonmoeders eerste reactie was niet: ‘Gefeliciteerd lieverds, hoe heet ze?’ of: ‘Is alles goed gegaan?’, maar: ‘Waarom weet ik dat nu pas?’ En toen ze hoorde dat de bevalling de dag ervoor al was ingeleid, ontplofte ze helemaal. We hadden haar meteen moeten bellen, vond ze. Ze weigerde langs te komen. Pas de volgende middag kwam ze. Leonie had vruchtwater ingeslikt en lag in een speciaal warmtebed. Mijn schoonmoeder trok het dekentje weg, deed het mutsje af en zei koud: ‘Nou, deze heeft ook geen haar.’ Dat was het. Niks geen emotionele, lieve oma of tranen van geluk. En ook nu weer geen cadeautje. Na dat bezoek was het weer dagen stil. Tot ze onverwachts op de stoep stond. Leonie en ik lagen te slapen. Max was boodschappen doen. Ze belde meerdere keren aan en belde daarna woedend naar Max: wij ontnamen haar haar kleinkind. Weer volgde een boos gesprek. Ze maakte allerlei verwijten naar ons. Ging daarbij jaren terug. Zo gooide ze me voor de voeten dat ik expres zonder haar mijn trouwjurk was gaan kopen. Terwijl dat een impulsaankoop was geweest, ik had de jurk alleen gekocht.”

Nare aapjes

“Uiteindelijk schreeuwde ze dat wij haar nooit meer zouden zien en dat Max haar zoon niet meer was. Het drama kon niet erger. Ik lag, nog niet hersteld van mijn zware bevalling, nabloedend in bed. We wisten nog niet of Leonie echt gezond was en hadden daarom veel ziekenhuisonderzoeken en Max was overstuur omdat zijn moeder hem keihard afwees. In plaats van te genieten van onze roze wolk, kregen we allerlei nare appjes van Max’ familie. Zijn moeder was iedereen afgegaan met het verhaal dat zij haar kleindochter niet mocht zien. Uiteraard vond iedereen dat heel zielig voor haar. Weer wat later begon ze te stoken: Max en Leonie waren welkom bij haar, maar ik niet meer. Of ze stuurde hem dat ze speciaal voor de baby een kamertje bij haar thuis had ingericht. Als hij van mij af wilde, mocht hij altijd bij haar komen wonen. Terwijl er helemaal niets tussen mij en Max was! En ze kwam een keer met haar zus aan, wat op een ruzie uitliep. Bij alles wat we zeiden, opende zij de aanval. Volgens haar logen we alles bij elkaar. Wéér liep ze boos weg.”

Lees ook: ‘Ik doe iets niet goed in de ogen van mijn schoonmoeder’

Kaken op elkaar

“Uiteindelijk heb ik haar twee maanden later gebeld voor een goedmaakgesprek. Zo kon het niet langer: Max was doodongelukkig en ik raakte er bijna depressief van. Daarbij gunde ik onze dochter toch haar oma. Na veel praten en veel water bij de wijn doen van onze kant, zijn we tot een soort wapenstilstand gekomen. We maken elkaar geen verwijten meer en bouwen rustig aan een nieuwe band. Ze komt elke maand een half uurtje bij ons op bezoek. Meer wil ze niet. In die tijd maakt ze ongelofelijk veel selfies met Leonie waardoor het lijkt of ze altijd bij haar kleindochter is. Waarom mijn schoonmoeder doet alsof ze stapel is op haar kleinkind, maar tegelijk nauwelijks naar haar omkijkt, is een raadsel. Leonie heeft inderdaad een hartafwijking waaraan ze geopereerd moet worden, weten we inmiddels. Een grote zorg voor ons. Maar mijn schoonmoeder praat daar niet over. Inmiddels is de boosheid op haar omgeslagen in diep medelijden. Want waarom maakt ze zo veel kapot, terwijl ze alles zou kunnen hebben? Max en ik zijn hartstikke gelukkig en we willen haar in ons leven, dat zou ze toch moeten koesteren? Af en toe geeft ze nog steken onder water of maakt ze rotopmerkingen. Dan koopt ze bijvoorbeeld een jurkje voor Leonie dat ze kan dragen als ze bij oma op visite komt, omdat ze onze smaak niet mooi vindt. Maar ik bijt mijn kaken stijf op elkaar en zeg niks omwille van de lieve vrede. Max is dolblij dat hij zijn moeder weer ziet met verjaardagen en feestdagen en dat ze af en toe langskomt. Alles beter dan geen contact. Ondertussen vrees ik voor wat de nieuwe baby gaat veroorzaken bij haar. Ik ben nu tien weken zwanger en zij weet het nog niet. Max en ik willen twee kinderen, dit is dus mijn laatste zwangerschap. Hier wil ik echt van genieten. Omdat ik best snel een buikje heb, moeten we het binnenkort toch vertellen. Ik hoop van harte dat ze heeft geleerd van de vorige keer en het niet weer gaat verknallen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Van Diessen
    Ik weet niet of deze gedragsverandering van je schoon moeder er ook al was voor dat jij in beeld was in de familie? Maar met mijn moeder was da laatste jaren ook geen rechte voor mee te ploegen en kon heel naar reageren! Nu bleek bij toeval dat de een enorme hersentumor had gelukkig goedaardig maar het verdrukte wel veel van de hersenen! Deze is verwijderd en mijn moeder is een compleet ander mens geworden! Het kan natuurlijk ook zomaar zijn dat je schoonmoeder gewoon een heel vervelend mens is die stik jaloers is. Daar kan ik op afstand niet over oordelen! Geniet van je zwangerschap en van je kleintjes samen met je partner!
    Beantwoorden
    • Anoniem
      mevr Bosch -- vd Bosch
      go wat vervelend voor jullie , ik heb ongeveer het zelfde gehad met mijn moeder , ik heb een verstandelijke gehandicapte dochter en volgens mijn moeder moest ik niet te streng voor haar zijn , wat wij en de begeleiders ook haar uitlegde , maar op een gegeven moment heb ik ook het contact verbroken en dat is nu 17jaar geleden, van mijn broer en zus hoor ik ook al zolang niets meer . zij hebben de kant van mijn moeder gekozen . gelukkig zit ik daar niet mee ,want ik ben gelukkig met mijn man en dochter samen
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Diny
    Is het niet dat je schoonmoeder vind dat je haar zoon hebt afgepakt ze kan hem niet delen met jou ik vind het zonde kan zo mooi zijn hoop dat ze geen terugval krijgt je schoonmoeder verpest veel voor jullie en ook voor haar zelf succes met jullie zwangerschap geniet er van
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Vincent
      Ik heb gelukkig geweldige schoonouders. Maar als ze zo zouden zijn als in dit verhaal, had ik al lang de banden gebroken. Je treft ze niet harder dan zo dus als ze je leven verpest, band breken en je bent weer gelukkig. Als ze hun plek niet kennen wordt t dan wel duidelijk. Misschien als ze jaren later het licht ziet er weer kans op herstel is. En anders jammer maar helaas. Voor haar dan.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Kaya
    Wat ontzettend vervelens voor jullie! En wat knap dat je er zo mee om gaat. Heeft je schoonmoeder misschien borderline?
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Tine
      Dat is ook mijn gedachte, dit is typisch borderline gedrag!
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Huijgen
    Of het nou je schoonmoeder is of niet...maar wat een ongelofelijk pleuris wijf. Zulke mensen weren wij hier in ons gezin. Zou mijn moeder of schoonmoeder zo doen is t jammer voor haar en kan ze voorgoed weg blijven.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lucinda
    Lijkt alsof ik dit heb geschreven, herkenbaar maar je blijft nog vriendelijk vind ik.. ik heb alles al verbroken, alleen maar negatieve energie en het zuigt een hoop energie
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anneke
    Ik dacht dat mijn schoonmoeder erg was maar deze slaat alles ! Voor jullie eigen geluk zou ik maar wat afstand nemen . Zij veranderd toch niet
    Beantwoorden
  • Anoniem
    S
    Dit is een schoolvoorbeeld van een narcistische persoonlijkheids stoornis
    Beantwoorden
    • Anoniem
      anoniem
      Helemaal eens, kijk maar eens op verdwenenzelf.org Zorg voor jezelf en je gezin en weer deze persoon. Je kunt met mensen met NPS geen relatie onderhouden. Ze kunnen alleen destructie plegen, helaas. Veel wijsheid gewenst!
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Laura
    Ik herken dit zo erg. Ik heb ook zoiets meegemaakt met mijn schoonmoeder. Heel vervelend dat jullie dit zo hebben moeten meemaken. Mijn schoonmoeder heeft borderline/hechtingsstoornis. Misschien is dit bij jou schoonmoeder ook wel het geval? Hopelijk verloopt alles bij je 2e zwangerschap een stuk fijner.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Me
      Heel herkenbaar helaas. Het kon mijn eigen verhaal wel zijn! Ook zeuren bij de 1e ontmoeting om een kind en vervolgens nare steken uit te halen. Altijd gesprekken waar we weer op het matje moesten komen met regels wat we allemaal fout hadden gedaan. Na dat onze zoon bijna 1 jaar was hebben we het contact verbroken. We waren helemaal op als gezin. Inmiddels nu ook 2e kindje. Haar dit ook niet meer laten weten. Laatst kwam ik haar tegen en ze bespuugde me en schold me uit in de supermarkt. Ik was in shock en dacht alleen ik heb echt de goede keuze gemaakt deze persoon wil ik niet in mijn leven en moet ik mijn kinderen tegen beschermen. Heel veel succes en blijf echt genieten van je gezinnetje dat is gewoon het aller belangrijkst.:)
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Manon
    Max en Anne, heel duidelijk is hier dat jullie ma/ schoonma het niet kan accepteren dat hasr zoon getrouwd is. Jullie hebben water bij de wijn gedaan, dan zij ook. Wil ze hier niets van weten, maak dan duidelijke afspraken die ook zij moet nakomen. Blijf haar op de hoogte houden van jullie kinderen maar dat hoeft echt niet alla minute. Wil ze dit niet jammer dan, denk aan jullie eigen jullie moeten samen verder als een heel mooi gezin, laat dit niet kapot maken door een jaloerse oma. En gaat ze bij de tweede baby ook zo tekeer qua uitkleden betreft als het in het kinderbedje ligt, zeg dan gewoon dat je hier niet van gediend ben, jullie zijn de ouders en niet zij. Heel veel succes mooi gezin.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    V
    Oh wat herkenbaar! Ik ben zwanger geweest en helaas bij 3maanden het kindje verloren, dit nu bijna 20jaar geleden. Mijn ex schoonmoeder maakte de opmerking niet te geloven dat ik ooit zwanger geweest was. Ik heb haar de deur uitgezet, woest was ik! Dit heeft mij tot op de bot pijn gedaan. Het moment dat ik mijn kindje verloren heb zal ik nooit vergeten. Ik heb het in handen gehad. Het hoofdje zo groot als mijn duim. Ik schrijf dit met tranen die over mijn gezicht rollen. Het ene moment kan ik er over praten en het andere moment niet. Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat jullie er in alle rust van kunnen genieten. Liefs & sterkte ❤️ Wel zeg ik dat ik blij ben dat het zieltje mij gekozen heeft om te proberen terug op aarde te komen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Deena
    Helaas heb ik ook zo'n schoonmoeder. We hebben tot 3x toe van onze kant het willen goed maken dat ging steeds max een half jaar goed. Alles ligt aan mij en haar zoon (mijn man) mag altijd naar haar toe. Ze snapt gewoon niet dat haar zoon helemaal klaar met haar is. Ze beweerde tegen mijn vader dat wij na 2mnd wel met hangende pootjes terug komen alsof wij de ruzie zoekers zijn. (De laatste keer was tijdens mijn laatste zwangerschap) Inmiddels is de kleine al bijna 2jaar en we hebben niks meer van haar gehoord. En echt niet dat we ooit nog van onze kant contact gaan opzoeken. De stress tussen ons is ook weg en alle zorgen rondom zijn moeder. Heel fijn moet ik zeggen sommige mensen veranderen nooit. Hoe hard het ook is (aangezien zijn vader al overleden is sinds zij 8ste en dus al lang zonder vader is) het is beter zonder zijn moeder in ons leven. En dit gedeelte is nog niks met wat ze bij ons geflikt heeft allemaal. Succes met de zwangerschap hopelijk gaat alles goed.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Leonie
    Ik heet ook Leonie🥰, en helaas lees ik hier mijn eigen ervaring. Onze twee meiden hebben ook geen "echte oma's. Dat Sanne geboren was, vond mijn eigen moeder een kippenhok wat afgeleverd zou worden belangrijker, dan met mijn tweelingzus naar ons toe te komen. Dat kon wel een dagje wachten... En mijn schoonmoeder, die had een afspraak in het ziekenhuis voor haarzelf, ze kon meerijden met een buurman en is na haar afspraak meteen naar huis gegaan, zonder even langs te komen bij ons. Met Nola hetzelfde verhaal. Helaas is dit altijd zo gebleven 😔 Geniet van jullie kindjes, en van elkaar❤
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Deetje
    mijn schoonmoeder was een heks. Alles draaide om haar. En als het niet om haar draaide wist ze wel een manier om het naar zich toe te trekken. Toen ik na mijn bevalling in het ziekenhuis lag (ons kindje is thuis geboren maar mijn placenta liet niet los) belde mijn man.met zijn moeder om te vertellen dat ze oma was geworden, maar dat we wegens een complicatie in het ziekenhuis lagen. Daar kon zij niet tegen dus ze kwam niet. Pas na 5 dagen is ze thuislangs geweest met een ofof andere andere vriendin die wij niet kenden want ik had een kraamzorg en dat kon ze niet aan. Als onze dochter een vieze luier had zei ze ga maar naar je moeder maar als ze met haar kon pronken stond ze vooraan. We hebben 7 jaar vanalles geprobeerd en toen heb ik de handdoek in de ring gegooid. Ik zei tegen mijn man. het is jouw.moeder.. Ga als je wilmaar ik ga niet meer mee en onze dochter ook niet. Sindsdien hebben we haar niet meer gezien. Heerlijk rustig. Geen gestook meer tussen ons. Geen nare sneren meer.. ik kan een boek schrijven.. Inmiddels is ze overleden... en over de doden niks dan goeds maar de rust in ons huwelijk en ons gezin was een verademing. Sterkte
    Beantwoorden
    • Anoniem
      J.thelen
      Wat erg voor je dat je jouw kindje kwijt bent geraakt. Ik hoop dat je ergens hier je weg toch gevonden hebt.. En die ex schoonmoeder heeft geen graantje empathie. Blij voor je dat je haar buiten de deur hebt kunnen zetten, knap! Je mag trots op jezelf zijn. Ikzelf heb mij verrijkt naast eigen kinderen om voor pleegkids te zorgen, dit kan fulltime maar ook parttime. Wie weet wat er nog op jouw pad komt...ik was 47 toen eerste pleegkind van 7 jaar bij mij kwam. Maar leef je leven op je gevoel, dat is mijn raad aan jou, liefs Jolanda
      Beantwoorden
  • Anoniem
    J Thelen
    Deze schoenmoeder kon wel eens een vorm van ass hebben, kan alleen vanuit haar eigen straatje denken, slachtofferrol en liegen manipuleren om haar zin te krijgen. Vergif voor je gezin. Zij zal nooit handelen in het belang van haar zoon. Het gaat haar alleen om haar eigen hachje. Leontien wordt gebruikt om te laten zien aan de anderen hoe geweldig dat oma toch met haar omgaat om het vervolgens te pas of te onpas weer tegen jullie te gebruiken. Ze is jaloers op de partner van haar zoon. En probeert hem nog altijd terug te winnen incl. Kleindochtertje voor HAARZELF. Ik hoop dat zoonlief dit doorkrijgt en dat jullie haar zoveel mogelijk niet meer betrekken in jullie gezin. Blijf jullie dingen doen op jullie manier. Sterkte.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Deniece
    Echt heel knap hoe je hier mee omgaat! Uiteindelijk is het niet jouw moeder maar van je partner die zielsveel van zijn moeder houdt! Btw, ik verwacht weer een "boos-momentje" als ze hoort dat iedereen het al wist van jullie 2e zwangerschap behalve zij.. Succes en sterkte ermee! Maar geniet vooral van je zwangerschap, je bent een topper!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Monique
    Ik zou als ik jullie was nog even wachten om dit bericht tevertellen
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Boysmom
    Hier ook spijtig genoeg zo'n verhaal... Met mijn schoonmoeder... Nooit echte goeie band gehad... Altijd het gevoel dat het 'gemaakte' vriendelijkheid was... En ook jaloers nr mijn ma toe... Bij de eerste liep het nog ca va... Maar je voelde dat er nooit een band was met haar zoon, dochterlief was de beste... Bij de 2e baby het meterschap gevraagd... En antwoord was : "moet ik daarop antwoorden" en dochter zei... Jah ze is het al... (van haar dochters zoon) 💔🤷‍♀️ haar nooit meer gezien... Brief vol verwijten toegestuurd gekregen... Geen kraambezoek...terwijl ik er van di tot zondag lag) en ze poetst in hetzelfde ziekenhuis... Verwijten van schoonzus die ook nie gekomen is... Heb ze dan maar verwijderd uit mijn leven ... Maar voor een familiemens als ik blijft het pijnlijk... De kleinste kent haar niet... De oudste vaag... Af en toe zagen we haar bij mijn vriend zijn grootmoeder... Maar dat was koel en kil... En doorsteken dat de kleinsten haar ni kent... GENIET van je zwangerschap, probeer het een plaatjes te geven ook al is dit zeer moeilijk (heb er ook nog steeds last van maar theeft zijn plaatsje) xx
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Heel herkenbaar dit van mijn ex-schoonmoeder en mijn oma. Zelf geen kinderen, maar ik weet dat rare schoonmoeders soms nog raarder gaan doen als er kleinkinderen in het spel komen. Dat kan traumatisch zijn, mijn moeder is er bijna aan onderdoor gegaan hoe haar beide schoonouders zich gedroegen en voor mijn vader was het ook niet vol te houden mentaal. Soortgelijke verhalen, geen enthousiasme, afwijzende reacties, maar zich wel met de opvoeding bemoeien en te pas en te onpas het kind uit de armen van de moeder grissen, continu kritiek op de moeder enz. enz. Toen ik als tweede geboren werd, hebben ze contact afgehouden. Dat was een verstandige keuze, ze merkten de tweede keer pas hoeveel ze ervan genoten. Mijn theorie is dat sommige schoonmoeders hun zoons niet los kunnen laten en het liefst de nieuwe moeder willen elimineren en haar plaats willen innemen als nieuwe mama van het kind, en dat is natuurlijk verschrikkelijk. Geen wonder dat deze schoonmoeder nooit tevreden is, dat zal ze ook nooit zijn tenzij jij het kind aan haar overhandigt en uit hun leven verdwijnt. Het klinkt hier alsof Max min of meer aan jouw kant staat, en dat is heel fijn. Mijn ex was vaak kwaad op mij omdat ik niet (altijd) week voor het afschuwelijke gedrag van zijn moeder. Uiteindelijk heeft hij toch voor mij gekozen en haar duidelijk gemaakt dat we niet langer gediend waren van haar bemoeienissen. Toen hij de volgende dag terug kwam van school paste zijn huissleutel niet meer, ze had ze hem uit huis gezet. Dat was echt heel heftig, mijn ouders hebben hem toen in huis genomen tot hij zelfstandig kon wonen. Hij had niks meer, zijn spaargeld en spullen zou hij terug krijgen als hij met mij zou breken. Met hulp van zijn vader heeft hij na maanden onderhandelen zijn spullen gelukkig mogen ophalen, maar zijn spaargeld was hij kwijt. Mijn ervaring is dat je zo'n schoonmoeder niet teveel tegemoet moet komen, geef haar een vinger en ze wil de hele hand. Geef duidelijk je grenzen aan, je bent haar niets verplicht. Jullie zijn vrij dienstbaar en dat vind ik bewonderenswaardig, wat een geduld hebben jullie, maar pas er alsjeblieft wel mee op. Houd het bij jezelf, zij is degene die zich moet aanpassen, niet jullie. Ik merk dat wanneer ik of mijn ouders onze grenzen duidelijk aangeven bij mijn grootouders en het contact limiteren, dat ze veel beter te verdragen zijn dan wanneer we dienstbaar zijn.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    OK volgens mij is mijn bericht nu in rook opgegaan.. (Test)
    Beantwoorden
  • Anoniem
    S
    Ik ben een man en ik heb een dochter met mijn ex toen mijn dochter 3 maanden oud was is de relatie kapot gelopen maar inderdaad toen brak de hel los en mijn ex-schoonouders willen mij uit het leven van mijn dochter verbannen ik hou super veel van mijn dochter bijna ( 3 ) helaas heb je schoonouders niet voor het uitkiezen. Jullie hebben naar mijn mening een hoop met haar meegemaakt en nu hebben jullie rust van haar. Ben maar blij het kan erger mijn leven is tot de dag van vandaag een levende hel rechtzaak naar rechtzaak en leugen naar leugen ik vecht nu 2 jaar en ik heb 11 instanties die betrokken zijn en geweest zijn allemaal zeggen dat ik een prima vader ben en dan nog doen ze er alles aan om mij het leven zuur te maken ik mag niet van hun de verjaardagen kerst sinterklaas bij mijn dochter zijn als ik kleding of cadeautjes haal voor mijn dochter dan word het van mijn dochter afgepakt en op zolder gelegd omdat het van papa af komt en ze blijven er mee weg komen. Het liefst zou ik een bom op hun willen gooien want goedkomen tussen hun en mij gaat nooit meer gebeuren. Ook is het erg zwak om een kind te gebruiken als machtsmiddel. Alsjeblieft laat een kind een kind zijn en niet iets zijn om strijd over te voeren
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Bella
      Jeetje wat herkenbaar. Ik zie voor velen, wat interessant! Mijn ex schoonmoeder was ook verschrikkelijk. En mijn ex trouwens ook. Toen ik bevallen was huilde mijn ex bij zijn moeder dat hij zo moe was omdat hij de hele nacht wakker was geweest vanwege de bevalling. Mijn ex schoonmoeder maakte alleen foto's van onze zoontje met haar zoon. Op de derde dag van de bevalling kwamen ze voor de 2e keer op bezoek en was ze kwaad op mij omdat ze haar kleinkind nooit mocht zien. Ze gaf mij geen gedag vroeg niets, maar zei dit tegen mijn ex... Ik weet nog dat ik mij mooi aan had gekleed en op bed zat en dat ik zo trots was en blij. Ik zie nog hun negatieve gezichten. We hadden ons zoontje ook naar mijn ex schoonvader vernoemd. Hij was niet vereerd, niet blij niet bedankt het enige wat mijn ex schoonmoeder zei was dat we zijn naam niet goed overgenomen hadden. Het was niet Gerrit maar Gert. Ik was helemaal in shock, zoveel negativiteit. Mijn schoonmoeder gaf voor de zwangerschap al steken onder water. Ik was een dom bruintje, haar zoon zou niet van mij houden en tijdens de zwangerschap vond ze mij ' te dik. Mijn relatie met mijn ex hield geen stand. In plaats van voor ons gezin te staan steunde hij zijn moeder. En was ik volgens hem het probleem van alles. Toen de baby vier maanden was verliet hij ons. In plaats van verder de eer aan ons te houden wist hij iedereen ervan te overtuigen dat hij het verschrikkelijk had gehad met mij en bazuinde hij ook rond dat hij de kleine nooit mocht zien. Deze dynamiek, vrienden en familie die mij deleetten op social media, alles bij elkaar kosstte bijna mijn leven. Ik raakte zo uitgeput. Inmiddels is mijn zoontje zes jaar. Zijn vader ziet hem nog steeds. Zijn ouders willen mij nog steeds niet zien en zeggen ook geen gedag als ik mijn zoontje kom ophalen van zijn vader en zijn ouders zijn op bezoek. Ik vind het gênant naar mijn zoontje toe en pijnlijk dat ze hun negativiteit verkiezen boven hun kleinkind. Ik ben inmiddels opgekrabbeld heb een sterke gezonde prachtige zoon, ik heb mijn droombaan gevonden en ik krijg steeds meer mijn energie terug. Maar ik heb ervoor moeten knokken. Behalve mijn zoontje was ik echt alles kwijtgeraakt. Wilde dit graag kwijt na alle verhalen die ik heb gelezen.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Marissa
    Ik hoor graag een deel 2! is jouw schoonmoeder soms een beetje narcistisch?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anonymous
    Typefout. Nare aapjes Goed verhaal, kut situatie
    Beantwoorden
  • Anoniem
  • Anoniem
    Thomas
    Ik zou d'r niet meer binnen laten wat een gek mens. Moeder of niet, op den duur is het toch gewoon klaar? nu moet je iedere keer op eierschalen lopen omdat je bang bent iets verkeerd te doen of te zeggen, je offert je eigen welzijn op voor de goede vrede, is dat het echt waard?
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen