Peter was miljonair, maar belandde bij de Voedselbank: ‘Ik ben gelukkiger in mijn huurhuis dan in een villa met zwembad’

Even wennen

De tuin van zijn sociale huurwoning is mooi opgeknapt met boeddhabeelden, bamboe en een gezellig zitje in Ibiza-stijl. “De stoeptegels die er eerst lagen, vond ik maar niks. Gelukkig ben ik vrij handig en heb ik met behulp van gratis grind, planten en tegels geprobeerd er toch iets leuks van te maken”, zegt Peter trots. “Wel moest ik in het begin even wennen aan de gehorigheid: je kunt de gesprekken van de buren soms bijna letterlijk volgen en als ik op mijn piano speel, luistert iedereen mee. Toch vind ik de mensen hier in de volksbuurt eerlijk gezegd veel leuker dan de kakkers in mijn villawijk destijds. Soms krijgen mensen kapsones als ze geld hebben. Onderweg naar een zakelijke afspraak werd ik altijd netjes gegroet, maar niet als ik in joggingbroek de hond uitliet. Pas nu ik niet rijk meer ben, realiseer ik me dat dat leven nooit écht bij me heeft gepast.”

Ondernemersgeest

“Als klein jongetje had ik al een ondernemersgeest. Op mijn zesde bakte ik bijvoorbeeld koekjes om te verkopen in de straat, in de hoop snel wat extra zakgeld te verdienen. Mijn moeder legde me uit dat ik dan wel de kosten van de boodschappen van de winst moest aftrekken. Helaas liet ik halverwege de koektrommel vallen, waardoor de koekjes onverkoopbaar werden. Zo ben ik dus waarschijnlijk de jongste ondernemer ooit die failliet ging, haha. Later had ik meer succes met het verkopen van zelfgemaakte schelpenbeeldjes op de rommelmarkt en het geven van betaalde theatershows op mijn zolderkamer.

Jongensdroom

Status was altijd belangrijk in ons gezin. Mijn vader keek enorm op tegen rijke mensen met een mooi huis en goede baan, zoals notaris of arts. Ik weet nog dat we altijd samen langs een grote villa met zwembad en tennisbaan fietsten, waar hij veel bewondering voor had. Op mijn elfde zei ik dat ik later óók in zo’n huis ging wonen. In plaats van me aan te moedigen, lachte mijn vader me uit: ‘Jij? Dat gaat je nooit lukken.’ Achteraf denk ik dat dit voorval iets in mij heeft getriggerd, want vanaf toen werd de jongensdroom een plan dat ik doelbewust ging nastreven.

Creatieve plannen

Naast mijn studie informatica had ik allerlei handeltjes, zoals het verkopen van software, spelcomputers en toners voor printers. Samen met mijn toenmalige vriendin Liset – de moeder van mijn kinderen en inmiddels ex-vrouw – begon ik een kleine textieldrukkerij, die zo goed liep dat we het bedrijf na tien maanden moesten verkopen, omdat het niet meer te combineren viel met onze studies. Omdat ik steeds nieuwe creatieve plannen bedacht, had ik uiteindelijk een eigen detacheringsbureau, een marketingbureau samen met een compagnon en een advocatenkantoor samen met Liset. Ik verdiende zo’n drieënhalve ton per jaar en had flinke reserves op de bank.”

Niet verwend

“Toen ik op mijn 30ste eindelijk die villa met zwembad kocht in Oisterwijk voelde dat natuurlijk fantastisch. Liset en ik hadden inmiddels een zoon en dochter, die al hun vriendjes en vriendinnetjes uitnodigden om te komen zwemmen. Ook gaven we regelmatig feestjes. Mijn dochter kreeg de pony’s waar ze zo lang van droomde, mijn zoon een piratenschip in zijn slaapkamer. Al hebben we onze kinderen nooit heel erg verwend. We hadden een huisje in Limburg, waar we meestal de vakanties doorbrachten, en kleding kochten we gewoon bij de V&D en C&A. Gelukkig maar, want daardoor is het voor mijn kinderen geen hele grote verandering geweest toen we alles weer kwijtraakten.

Lees ook Penny runt een Dierenvoedselbank vanuit haar huis

Samenloop van omstandigheden

Er is niet één moment geweest waarop het misging, het was een samenloop van omstandigheden. Dat begon met de gezondheidsklachten van Liset, die als het gevolg van ernstige bekkeninstabiliteit op een gegeven moment hele dagen op bed lag. We moesten stoppen met onze gezamenlijke advocatenkantoor en Lisets eigen praktijk, wat de eerste grote verliespost opleverde. De beste oplossing was toen om kleiner te gaan wonen, maar we hadden in die periode net de huizencrisis achter de rug en onze villa stond vier ton onder water. Dus bleven we daar, met een hypotheek van ruim 4700 euro per maand en een energierekening van 1100 euro – een zwembad verwarmen kost immers veel geld

Sociaal vangnet

Een sociaal vangnet hadden we niet, dus droeg ik de zorg voor de kinderen en het huishouden grotendeels alleen. Daardoor kon ik minder tijd steken in mijn bedrijven en kreeg ik zelf ook steeds meer stressgerelateerde klachten, zoals migraine. Ons huwelijk overleefde dit alles helaas niet. Liset vond een ander huis, dus moest ik in mijn eentje de torenhoge woonlasten opbrengen.

Bergafwaarts

Vanaf dat moment ging het bergafwaarts. Ik kwam in een zware burn-out terecht en heb mijn huis en bedrijven langzaam laten verwaarlozen. Wat daarin ook meespeelde, was de moeizame relatie met mijn vader. Ik ben als baby geadopteerd en hoewel ik mijn vader en moeder altijd als mijn echte ouders heb beschouwd, denk ik dat ik onbewust toch altijd op zoek ben geweest naar bevestiging dat ik goed genoeg was. Erkenning die ik niet kreeg, want wat ik ook presteerde, het was nooit goed genoeg.

Totaal ingestort

Mijn vader was altijd negatief over mijn capaciteiten en ambities. Hij was meer van de eenvoudige opvoeding, wreef hij me graag in. De genadeklap gaf hij tijdens een feest ter ere van mijn vijftigste verjaardag, toen hij de microfoon greep en ten overstaan van alle gasten een speech gaf over hoe zeer hij mijn levenskeuzes afkeurde. Na dat feest ben ik totaal ingestort. Om bij te komen van de burn-out ben ik opgenomen in een kliniek, waar ik vijf weken heb gezeten. Toen ik thuiskwam, lag de deurmat vol brieven van deurwaarders.”

Lees ook Sasja maakt recepten voor mensen met een voedselbankpakket

Vicieuze cirkel

“Mijn villa ging in de gedwongen verkoop en ik kreeg met urgentie een sociale huurwoning. Dat was best even wennen: de hele benedenverdieping paste in mijn toenmalige zwembad. Het was al snel duidelijk dat mijn riante hoekbank, kingsize bed en piano niet pasten: het merendeel van mijn geliefde bezittingen ging op Marktplaats. De antieke eettafel kon – in tweeën gezaagd – nog net mee. Maar dat was niet het grootste probleem: alles bij elkaar had ik meer dan een miljoen euro schuld. Het bleek onmogelijk om in de schuldsanering te komen, omdat er nog twee BV’s op mijn naam stonden, die ik alleen kon opheffen als ik schuldenvrij was. Een vicieuze cirkel dus, waar geen beweging inzat.

Alternatieve oplossing

Anderhalf jaar gebeurde er niets. Nu ben ik gelukkig creatief en intelligent genoeg om zelf naar een alternatieve oplossing te zoeken, maar niet iedereen kan dat. Voor het eerst in mijn leven zag ik van dichtbij hoe moeilijk het is om de juiste hulp te krijgen als je diep in de problemen zit. Op dat moment is het eerste zaadje bij mij gepland om me in te gaan zetten voor anderen, en heb ik me aangemeld voor vrijwilligershulp bij Humanitas.

Bijstandsuitkering

Ondertussen moest ik zelf zien rond te komen van een bijstandsuitkering. Ondanks dat geld al die jaren geen probleem was, had ik nooit heel luxe geleefd, dus echt zwaar viel het me niet. Ook de kinderen, die de helft van de tijd bij mij woonden, hebben nooit geklaagd. Ze vonden het niet erg om kleding van neefjes en nichtjes te krijgen of de vakantie over te slaan. Gelukkig lukte het om de pony’s van mijn dochter goedkoop op een boerderij te stallen in plaats van in de dure manege, zodat ze die niet weg hoefde te doen.

Schaamte

Verder vond ik het een sport om te besparen op koffiefilters en stofzuigerzakken, of iets lekkers te koken met het pakket van de Voedselbank. Een keer kreeg ik bijvoorbeeld een paar kilo asperges en heb ik een driegangen aspergemenu gekookt voor vrienden. Zij hadden geen idee dat ik maar voor een paar euro kookte – maar weinig mensen wisten hoe diep ik in de schulden zat. Ik schaamde me ervoor. Toen ik me aanmeldde bij de Voedselbank, zei de medewerkster: ‘Goed nieuws, het uitgiftepunt in uw dorp zit vlakbij uw huis!’ Help, dacht ik, want ik moest er niet aan denken dat de hele buurt me daar in de rij zou zien staan. Ik vroeg dus maar of ik het ook in Tilburg kon ophalen. En dan nog verschool ik mezelf altijd achter een mondkapje, een klein voordeel van de coronatijd.”

Schuldenvrij

“Inmiddels ben ik alweer zo’n vier jaar schuldenvrij. En hoewel ik genoeg plannen heb gemaakt voor nieuwe ondernemingen, vind ik geld verdienen totaal niet belangrijk meer. Terugkijkend draaide het me nooit écht om die villa met zwembad, maar hoopte ik daarmee de waardering van mijn ouders te krijgen waar ik zo naar verlangde. Die heb ik nooit gekregen. Niet toen ik succes had en ook niet op het dieptepunt in mijn leven.

Ouders

Mijn vader heeft me nog een paar keer geholpen met leningen, maar ze zijn nooit langsgeweest in mijn sociale huurwoning. Hij heeft zelfs letterlijk gezegd dat ze zich voor mij schaamden, omdat ik er financieel een puinhoop van had gemaakt. Mijn moeder, met wie ik wel een goede band had, is inmiddels overleden. Met mijn vader heb ik nagenoeg geen contact meer. Het geeft rust dat ik niet meer hoef te strijden om zijn erkenning, maar mijn eigenwaarde ontleen aan dingen waar ik zelf blij van word. Ik heb een nieuwe richting gevonden in het sociaal domein: drie dagen per week werk ik als beleidsmedewerker bij de gemeente, waar ik onder meer mensen help met schulden. Grappig, want dezelfde hulpverleners die ik destijds tegenkwam werden opeens mijn collega’s!

Taboe verkleinen

Mijn belangrijkste doel is om het taboe op geldproblemen te verkleinen. Sinds ik open ben over mijn eigen problemen, komen er vrijwel dagelijks mensen naar me toe die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Dat levert vaak mooie gesprekken op, al is het ook confronterend om te zien hoeveel mensen in de ellende zitten. Mijn boodschap aan hen is simpel: als ik met een miljoen euro schuld mijn leven weer op de rit kan krijgen, kan iedereen dat. En mensen die het goed hebben, wil ik meegeven om dat te koesteren en lief te zijn voor degenen die minder geluk hebben in het leven.

Oude villa

Soms fiets ik nog langs mijn oude villa. In het begin was dat pijnlijk, maar inmiddels doet dat me niets meer. Ik zou niet meer willen ruilen met het leven van toen, in mijn sociale huurwoning ben ik veel gelukkiger. Ik mis niets, zelfs het zwembad niet – in het buurtbad om de hoek kun je ook zwemmen. Als ik nu de loterij win, zou ik eerlijk gezegd niet eens weten wat ik met dat geld zou moeten doen. Ik ben anders naar het leven gaan kijken en andere dingen gaan waarderen, zoals de mensen om me heen. Destijds was ik rijk op de bank, nu ben ik rijk met mijn kinderen en de vele lieve vrienden. En dat is uiteindelijk veel belangrijker dan status.”

Boek

Peter schreef zijn verhaal op in het boek Van miljoen op de bank naar voedselbank, te koop via Peterdinkla.nl. Een deel van de opbrengst gaat naar De Voedselbank. Ook geeft hij lezingen en komt hij volgend voorjaar met een theatershow. Er komen gratis avonden voor klanten van de Voedselbank, het Armoedefonds en Humanitas.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.