Josefien (76) hield 35 jaar lang haar grote liefde geheim: ‘Ik viel eigenlijk op vrouwen’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Tijden zijn veranderd

“Ik ben blij dat de tijden veranderd zijn en dat mensen kunnen houden van wie ze willen. Dat gaat ook nog niet overal goed, maar het is al een stuk beter dan toen ik jong was. Ik groeide op in de jaren vijftig, op het Brabantse platteland en in een conservatief milieu. Het was nooit de vraag of ik zou trouwen, dat stond gewoon vast. En uiteraard met een man. Op mijn negentiende stond ik voor het altaar met Guido aan mijn zijde. We waren aan elkaar voorgesteld op de jaarlijkse kermis en hij leek me een geschikte jongeman. Veel romantiek kwam er verder niet bij kijken.

Gezin

Tien maanden na ons trouwen werd onze eerste dochter geboren. Ik kreeg er in de jaren daarna een zoon en nog een dochter bij en was apetrots op mijn gezin. Guido zorgde goed voor ons. Hij was de kostwinner en ik huisvrouw, zo ging dat toen. We hadden ieder een duidelijke rol. Het succes van een huwelijk werd afgemeten aan de mate waarin een huishouden soepel draaide. Bij ons liep dat als een zonnetje. Tegenwoordig lees ik verhalen van vrouwen die passie een voorwaarde vinden voor een relatie. In onze tijd maalde je daar veel minder om, in onze kringen althans. Ik was er in elk geval niet ongerust over dat ik Guido niet bijzonder aantrekkelijk vond. In bed liet ik hem zijn gang gaan. Het stond me niet tegen, maar deed me ook niets.

Geen speciale interesse in jongens

Achteraf zie ik wel dat ik als jong meisje al nooit met een speciale interesse naar jongens keek. Mijn zusje kon bijvoorbeeld eindeloos giebelen over de buurjongens, terwijl die mij niet eens opvielen. Dat was misschien al een voorteken van wat ik pas rond mijn dertigste ontdekte: ik val op vrouwen. Ik herinner me nog het moment dat ik me dat realiseerde. Het was alsof er een hele regen neerdaalde van puzzelstukjes die op hun plek vielen.”

Golf van verlangen

“Het besef dat ik een lesbische vrouw ben, kwam volkomen onverwacht tijdens een volksdansles. Ik ging jarenlang elke woensdagavond naar les en had daar heel veel plezier in. Bij sommige dansen waren er stukjes die je met zijn tweeën deed en omdat we altijd mannen tekortkwamen, dansten vrouwen die met elkaar. Zo belandde ik met mijn hand in de hand van Joke. Zij was nieuw in de groep en kort ervoor met haar gezin in ons dorp komen wonen. Ik weet nog dat we naar elkaar lachten en dat het iets in me losmaakte wat ik niet kende. Het was een golf van warmte en verlangen, en echt niet meteen naar seks. Ik wilde gewoon dicht bij haar zijn.

Niet meer inhouden

Haar overkwam precies hetzelfde en we wisten ons niet goed raad. De hele avond hebben we naast elkaar gedanst en pakten we elkaars hand zodra een dans dat toeliet. Het heeft wel een jaar geduurd voordat we van gewone vriendinnen naar iets intiemers gingen. We wisten geen woorden te geven aan wat we voelden, laat staan daden. Maar op een dag omhelsden we elkaar en konden we ons niet meer inhouden. We hebben toen allebei zo hard gehuild. Dat was pure ontlading en geluk, en ook wel angst natuurlijk. Er was geen sprake van dat onze liefde openbaar mocht worden. In onze omgeving was dit nog altijd een groot taboe. Bovendien hadden we kinderen, en een gezinsleven waaraan we toegewijd waren.

Tijd doorbrengen

We hadden het geluk dat we allebei huismoeders waren en al bekend stonden als goede vriendinnen. Dat gaf ons de gelegenheid om regelmatig samen tijd door te brengen. Onze echtgenoten waren immers overdag uit werken en onze kinderen schoolgaand. Heel soms, bijvoorbeeld tijdens het volksdansen, zagen mensen hoeveel genegenheid er tussen ons was. Dan zeiden ze: ‘Jullie lijken wel zussen, zo vertrouwd als jullie met elkaar zijn.’ En dan beaamden we dat grif: ‘Net zussen inderdaad, een unieke vriendschap.’ Het kwam in niemand op er iets anders achter te zoeken.”

Vijfendertig jaar

“Joke en ik hebben bijna vijfendertig jaar lang van elkaar gehouden, altijd op de achtergrond van ons huwelijkse gezinsleven. Het lijkt misschien wonderlijk, maar dit werkte op deze manier goed voor ons. We hebben gelukkig nooit verlangd naar een openbare relatie, maar genoten van elkaar op de momenten dat we samen konden zijn. We hielden evenzeer van het andere deel van ons leven. We hadden allebei een stabiel huwelijk en geweldige kinderen. Natuurlijk, als ik nu jong was geweest, was ik nooit met een man in het huwelijksbootje gestapt. Maar je moet dingen in hun tijd zien. We accepteerden de situatie, omdat er gewoonweg geen andere optie bestond.

Stormen

In de loop der jaren heeft mijn relatie met Joke heel wat stormen doorstaan. Mijn man overwoog bijvoorbeeld werk aan te nemen in het noorden van het land, wat een verdrietig scenario geweest zou zijn. Gelukkig ging het op het laatste nippertje niet door. En Joke is een jaar met haar man in het buitenland geweest, bij hun zoon die daar woonde en ziek werd. Het leek een eeuwigheid en ik miste haar zo erg dat het fysiek pijn deed.

Vervroegd pensioen

Een cruciaal moment was toen onze echtgenoten, ongeveer even oud, beiden met vervroegd pensioen gingen. We hadden het huis overdag niet langer voor onszelf en moesten op zoek naar een andere plek om elkaar te ontmoeten. Joke, een fanatiek hobbyschilderes, wist toen een atelierruimte te huren met een aparte zitkamer en een keukentje en zo. Eigenlijk een minihuisje. Het nadeel: het was in de stad en niet op fietsafstand. Ik heb toen – en ik ben er nog trots op – op mijn vijfenvijftigste rijlessen genomen en heb nota bene mijn rijbewijs nog gehaald ook. ‘Van die dingen die ik altijd al wilde en waar ik nu eindelijk aan toekom,’ verklaarde ik aan de mensen om mij heen. En Joke zei natuurlijk hetzelfde over de tijd die zij opeens in haar schilderhobby stopte.

Liefde

In werkelijkheid brachten we heerlijke middagen samen door in haar atelier. En daar ging het echt niet alleen om vrijen, hoor. Net als in elke andere relatie was de liefde tussen ons zo veel meer geworden dan verliefdheid en fysieke aantrekkingskracht alleen. Soms zat ik gewoon uren naar haar te kijken terwijl ze stond te schilderen. Als ze zo in haar element was en in opperste concentratie, vond ik haar op haar mooist. Ik doe elke dag mijn best dit beeld van haar tevoorschijn te halen in mijn herinnering. Ik ben als de dood dat ik op een dag wakker word en haar niet meer voor me zie.”

Verbijsterd

“Joke is twaalf jaar geleden overleden tijdens een vakantie met haar man, kinderen en kleinkinderen in Spanje. Ze werd onwel op een terras en gleed zomaar weg uit het leven. Haar man belde mij huilend op. Ik kon op dat moment geen traan laten. Ik was verbijsterd, ontzet, in ontkenning. Pas toen Joke naar Nederland werd overgebracht en we haar konden begraven, kwamen de tranen en ze hielden niet meer op. Inmiddels lijken ze gedroogd, maar ze prikken nog elke dag achter mijn ogen. Niemand heeft ooit geweten van onze liefde en niemand weet hoe gewond ik ben door haar verlies. Twee jaar terug overleed ook mijn man en die rouw liet ook de tranen om Joke weer vrijelijk stromen. Ik voelde me daar schuldig over en vond het tegelijkertijd ook mooi dat mijn verdriet om hen zich vermengde.”

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd. Namen zijn bij de redactie bekend.

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!