Canva1 2024 01 24t112851.436

Loraine (30) is pleegmoeder van twee tienermeiden

Welke dag zal jij nooit vergeten? Elke week vertellen lezeressen over een bepaalde dag in hun leven die ze altijd bij zal blijven. Deze week is dat Loraine. Op 21 juli 2020 kreeg zij samen met haar man Gerco (34) de zorg over twee zusjes van toen acht en elf jaar. In eerste instantie voor korte periodes ter ondersteuning van de ouders, maar al snel werden Loraine en Gerco fulltime pleegouders van de meiden*.

*Uit privacyoverwegingen noemt Loraine de pleegzussen niet bij naam.

Loraine: “Op mijn zestiende las ik een keer een artikel over een pleeggezin. Verschillende pleegouders vertelden dat ze kinderen in hun gezin hadden opgenomen die niet meer thuis konden woonden. Ik weet nog dat ik dacht: wat mooi, als ik later volwassen ben, ga ik dat ook doen.
Nadat Gerco en ik op mijn twintigste trouwden, wilden we graag kinderen. Helaas liep onze kinderwens anders dan gehoopt, dus rond mijn 25ste dacht ik: waarom gaan we niet nu al voor pleegkinderen? Gerco en ik hadden het er al vaker over gehad en hij stond er voor open. Na een goed gesprek schreven we ons daarom in voor een informatieavond van pleegzorg. Gerco en ik hadden daar allebei een goed gevoel over, dus daarna meldden we ons aan als wenspleegouders.”

Goedgekeurd

“Wat volgde, was een traject van ongeveer zes maanden waarin we verschillende cursussen deden en gesprekken voerden met pleegzorg. Ook hield een medewerker een aantal gesprekken over ons met mensen uit onze omgeving. Alles verliep prima en uiteindelijk werden Gerco en ik goedgekeurd als pleegouders. Twee dagen na ons eindgesprek werden we al gebeld door pleegzorg. De casemanager zocht een crisisopvangplek voor een heel jong meisje en vroeg of wij voor haar wilden zorgen. Een beetje overrompeld (ik had niet verwacht dat ze zo snel zou bellen) zei ik dat het met Gerco ging overleggen. Op zich wilden we het wel, maar met onze geplande vakantie naar Curaçao een paar maanden later was het niet echt handig. Gelukkig hoorden we later dat een andere organisatie al een plek had gevonden voor het meisje.”

Uitstellen

“Het snelle verzoek zette mij aan het denken. Waren Gerco en ik thuis wel helemaal klaar voor een pleegkind? We hadden de kamers klaar, maar onze woonkamer zou worden verbouwd, waardoor wij tijdelijk op zolder moest bivakkeren. En dat vond ik geen veilige plek om te starten met het opvangen van een pleegkindje. Daarom besloten we de pleegzorg even on hold te zetten.”

Kennismaking

“Na onze vakantie en verbouwing waren we er alsnog klaar voor. We gaven bij pleegzorg aan dat we een pleegkind konden opvangen en voordat we het wisten, werden we in de zomer van 2020 gebeld over twee zusjes. Ze waren acht en elf jaar oud en hadden door persoonlijke omstandigheden een tweede thuis nodig waar ze korte periodes naartoe konden gaan. Dit ter ondersteuning van de ouders, die wij ook ontmoetten. Omdat zij hun kinderen aan ons moesten toevertrouwen, vond ik deze kennismaking best spannend. Gelukkig verliep de ontmoeting goed. Ik kon zien dat de ouders het er moeilijk mee hadden, maar ik voelde wel hun vertrouwen in ons.
Ook voor de meiden was het even wennen. Het is natuurlijk best gek als twee onbekenden opeens voor je gaan zorgen. Bij de oudste kon ik merken dat ze een beetje terughoudend was, maar de jongste kroop gelijk bij mij op schoot. Zo bijzonder vond ik dat.”

Eigen kamer

“Na die eerste kennismaking kwamen de zusjes bij ons logeren. Ze hadden allebei een klein tasje met spullen mee en speciaal voor hen hadden we voor beiden een eigen kamertje ingericht. Omdat ik niet precies wist wat ze leuk vonden, zei ik tegen ze dat ze zelf nog wat dingen mochten uitkiezen, zoals een dekbedovertrek en speelgoed. Ook zochten we samen een nieuwe fiets uit. We hoopten dat ze zich hierdoor wat meer thuis voelden.”

Langer blijven

“Daarna werd het al snel duidelijk dat de meiden langer opvang nodig hadden. Voor Gerco en mij was dat geen probleem. We vonden het fijn om voor ze te zorgen en langzaamaan openden zij zich steeds meer voor ons. Ze vertelden steeds meer wat er was gebeurd en we konden ook merken dat ze veel hadden meegemaakt. Beide kinderen hebben daar therapie voor gehad.
Doordat ik bij al haar sessies aanwezig was, kon ik haar nog beter begrijpen. Vandaar dat ik de boze buien die zij en haar zusje vaak hadden heel goed kon plaatsen. Om ze een veilig gevoel te geven, zeiden Gerco en ik heel vaak dat wij ervoor ze waren. Ook hielden we ze regelmatig stevig vast. Hiermee voelden de meiden zich beetje bij beetje veilig en kregen ze vertrouwen.”

Heel erg trots

“Nu wonen de meiden alweer vier jaar bij ons en ze doen het supergoed. Ze zitten allebei lekker in hun vel, gaan goed op school en hebben leuke vriendinnen. Ik ben zo ontzettend trots op ze. Vooral omdat ik weet waar ze vandaan komen en wat voor groei ze in vier jaar tijd hebben doorgemaakt. Het mooie is dat ze mijn leven op hun beurt ook enorm hebben verrijkt. Zo vind ik het heerlijk om een gezinsleven te leiden en voor onze pleegdochters te zorgen. Dat ze ooit niet in mijn leven waren, kan ik me eigenlijk niet meer voorstellen. Ik zou oprecht niet weten wat ik zonder ze moet!”

Tekst: Renée Brouwer
Foto: Helma Ruitenberg Fotografie

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.