Bettine: ‘Hij was mijn au pair, en nu is hij mijn geliefde’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Au pairs

“Vanaf mijn tweede en mijn broers derde levensjaar kwamen wij onder de hoede van een hele reeks au pairs, die wij ‘nanny’s’ noemden. Mijn ouders hadden een uitvaartonderneming en waren min of meer dag en nacht in touw. Onze nanny’s bleven elk een jaar en we raakten eraan gewend om ons niet te veel te hechten. Een enkeling stuurde nog weleens een verjaardagskaart, maar doorgaans verwaterde het contact snel. Een uitzondering, in vele opzichten, was Keith.

Keith

Inderdaad, een jongen. Ik weet nog dat onze ouders ons bij zich riepen om te peilen hoe we het zouden vinden om een mannelijke nanny te krijgen. Nu zou je denken: waarom die ophef? Maar het was destijds echt een zeldzaamheid dat jongens zich hiervoor aanmeldden. Het Amerikaanse bemiddelingsbureau gaf echter hoog over hem op. Keith had in een tussenjaar na de high school als au pair in Londen gewerkt en een lovende referentie meegekregen. Hij was daarna kinderpsychologie gaan studeren in New York en wilde nu een break van de collegezalen. Hij had zich weer ingeschreven, nu met het plan om na dit au pair-jaar een specialisatie op te pakken aan een Europese universiteit.

Onder de indruk

Mijn ouders waren duidelijk onder de indruk en dat gold ook voor mij en mijn broertje, althans, zodra we Keiths foto te zien kregen. Hij zag er totaal anders uit dan wij hadden verwacht. We waren inmiddels negen en tien jaar oud en moesten vreselijk giechelen om het idee van een mannelijke au pair. Zoals ik al zei: het was hoogst ongebruikelijk en we zaten vol vooroordelen. ‘Hij wil zeker een meisje zijn,’ zei mijn broer voordat we de foto zagen en ook ik verwachtte een meisjesachtige jongen te zien. Nou, bleek dat even anders.”

Stoere cowboy

“Op de foto prijkte een stoere jongeman, die nonchalant tegen een hek leunde en de teugels van een groot, gitzwart paard vasthield. Hij keek vol zelfvertrouwen vanonder een cowboyhoed in de lens en aan zijn voeten droeg hij gepunte laarzen. Ik herinner me nog dat mijn broer een kreet slaakte en riep: ‘Oooh, een echte cowboy!’ Ook ik kon het maar nauwelijks geloven. We kenden cowboys uit strips en van tv, maar geen échte. En al helemaal geen cowboys die onze nanny zouden worden.

Lees ook Lerares Mylène: ‘Op schoolkamp viel ik als een blok voor de vader van een leerling’

Vrolijk en ongecompliceerd

In de weken voor zijn komst werd Keith voor ons een soort mythische figuur. Aan iedereen die het maar horen wilde, vertelden we dat wij een cowboy uit Amerika zouden krijgen. Alsof hij een cadeautje was. Dat was niet ver bezijden de waarheid, want dat bleek hij uiteindelijk ook te zijn. Ik durf gerust te stellen dat zijn aanwezigheid een heel positieve draai aan onze jeugd heeft gegeven. Keith arriveerde met een berg aan vrolijkheid en ongecompliceerdheid, maar had tegelijkertijd een bepaalde ernst op de juiste momenten. Zijn studie kinderpsychologie droeg daar natuurlijk ook aan bij. Hij voelde feilloos aan wanneer wij het nodig hadden om lekker rond te rennen en wanneer rust en regelmaat op zijn plaats waren. En wat we ook deden, we staken er ongemerkt altijd iets van op.

Verwonderen

Ik herinner me heerlijke middagen in de natuur, waar Keith honderduit vertelde over bomen, de vogels en de aarde, over hoe regen uit de wolken valt en dan weer doorreist naar een nieuwe cyclus van stijgen en neerdalen. Keith kon het leven uitleggen alsof het één groot wonder was. Dat is iets waarvoor ik hem tot op de dag van vandaag dankbaar ben: hij leerde mij me te verwonderen.

Afscheid

Toen Keith na een jaar afscheid nam, waren we dan ook allemaal verdrietig. Ook mijn ouders waren inmiddels aan hem gehecht geraakt. Hij was wat ouder dan zijn voorgangsters waren geweest en was ook voor mijn ouders een prettige gesprekspartner geweest. Ik weet dat ze veel met hem over de emotionele kant van hun werk in de uitvaartbranche spraken, iets wat ze maar zelden met anderen deelden.

Om de paar jaar

Gelukkig hoefden we Keith niet lang te missen. Hij studeerde drie semesters aan de Universiteit van Berlijn en zocht ons regelmatig op. Ook toen hij terugkeerde naar de VS stond vast dat het contact warm zou blijven. In de loop der jaren zagen we elkaar zo om de paar jaar. Keith kwam naar Amsterdam en we zijn als gezin ook op tegenbezoek geweest in de VS.

Lees ook Anna: ‘Later vroeg ik hem of we naar zijn kamer zouden gaan’

Goede vriend

Naarmate ik ouder werd, begon ik hem meer en meer te beschouwen als een goede vriend, en niet meer als mijn voormalige nanny. We mailden vaak met elkaar en belden soms. Ook de volwassen versie van mij bleek een enorme klik met hem te hebben.

Eerste kus

Ik was tweeëntwintig en studeerde rechten, toen Keith een hele zomer lang in Nederland verbleef. Hij was inmiddels zesendertig en onderzoeker aan een Amerikaanse universiteit. Hij bereidde een uitwisselings-programma voor met een Nederlandse evenknie. Omdat ik net tussen twee studentenkamers in zat, woonde ik die zomer tijdelijk weer thuis, waar Keith ook logeerde. Toen mijn ouders drie weken op vakantie waren, hadden we het rijk voor ons alleen. Het duurde welgeteld twee avonden voordat de eerste kus viel. Dat overviel ons allebei. We waren zo vertrouwd met elkaar, dat we geen rekening hadden gehouden met bemoeienis van Cupido. Maar die was er, onvermijdelijk en niet te verjagen.”

Verliefd

“We spendeerden lange, lome dagen op het gazon in de tuin. Ik herinner me dat we naar de wolken staarden en ik zei: ‘Kijk, de wachtkamer van de regen.’ Hij moest lachen, hij wist het nog.
De roze wolk waarop wij zelf zaten, veranderde echter in een hevige storm toen mijn ouders terugkwamen van hun vakantie. We vertelden wat we hadden ontdekt: dat we verliefd waren, dat we samen verder wilden, dat het perfect voelde. Maar dat viel niet in goede aarde.

Veertien jaar ouder

Mijn vader zette Keith het huis uit, letterlijk. Hij zette zijn koffers op de stoep, wees Keith de weg erachteraan en smeet de voordeur dicht. Mijn moeder probeerde ondertussen op mij in te praten: ‘Kind, wat haal je je toch in je hoofd? Hij is veertien jaar ouder. Hij heeft je nog ingestopt toen je klein was. We hebben oude foto’s waarop hij je op schoot heeft. Het is ongepast. Het voelt niet goed.’ Maar ik begreep niets van de emoties die onze liefde blijkbaar teweegbracht. Ik was al lang geen kind meer voor Keith en ik zag ook hem als gelijkwaardige persoon.

Walging

Het ergste vond ik dat ze niet alleen onze relatie afkeurden, maar ook Keiths integriteit in twijfel trokken. Mijn moeder zei dingen als: ‘Hoe hebben we hem ooit kunnen vertrouwen met jullie?’ Ik kan me heel goed voorstellen dat het even wennen was. We verstoorden de vertrouwde rangorde, zogezegd. De verzorger van hun kinderen werd de minnaar van hun dochter. Werd een schoonzoon. En later de vader van hun kleinkinderen. Even schakelen, zeker. Maar die aanhoudende walging? Dat heb ik nooit kunnen begrijpen.

Nooit spijt

Keith en ik hebben gelukkig voor elkaar durven kiezen en nooit getwijfeld, noch spijt gehad. Toen ik destijds na die zomer weer op kamers ging, kwam het contact met mijn ouders op een laag pitje te staan. Ik had ze duidelijk gemaakt dat ik mijn liefde voor Keith niet zou opgeven. Een jaar later woonden hij en ik samen, nadat hij een betrekking aan een Nederlandse universiteit had weten te bemachtigen.

Kinderen

We zijn nu ruim twintig gelukkige jaren verder en gezegend met twee fantastische kinderen. Het contact met mijn ouders is nooit meer hetzelfde geworden, al zijn ze gelukkig wel gek op onze zonen. Via hen zien en spreken we mijn ouders nog wel, maar alleen kort en over oppervlakkige zaken. Mijn broer, die mijn kant koos en eenzelfde lot ten deel viel, is gelukkig een vaste waarde in mijn leven. Naast een top-oom voor de jongens is hij inmiddels ook Keiths beste vriend. Dat wij ooit kinderen waren onder de hoede van Keith de cowboy staat dat niet in de weg.”

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd, namen zijn bij de redactie bekend.

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!