Persoonlijke verhalen

Jennifers man liet haar vlak voor de bevalling in de steek

Jennifer (34) was 33 weken zwanger van haar derde toen haar man haar verliet voor een ander. “Na alles wat hij al tussen ons had stukgemaakt, verknalde hij nu ook nog mijn zwangerschap en kraamtijd.” 

Jennifer: “Lars en ik kennen elkaar van onze opleiding verpleegkunde. Al vrij snel hadden we het over kinderen. We waren het er over eens dat we jong aan een gezin zouden beginnen. Anderhalf jaar later was ik zwanger. Dolgelukkig waren we, al verliep mijn zwangerschap niet bepaald probleemloos. Ik was ontzettend moe en misselijk en was mezelf behoorlijk kwijt. We kregen een zoon, Sam. Wat waren we blij!

Frustratie
Maar Sam bleek een huilbaby te zijn. Uren en uren achter elkaar huilde hij, zonder dat we erin slaagden hem te troosten. Het was behoorlijk pittig. Lars kon er niet goed mee omgaan. Het frustreerde hem dat hij zijn zoon niet kon troosten, het vaderschap viel hem tegen, en daar voelde hij zich vervolgens weer schuldig over. Ik probeerde hem gerust te stellen. Het zou echt wel goedkomen. En inderdaad, na een jaar stopte het huilen en konden we eindelijk wat meer gaan genieten. Na een paar maanden spraken we zo nu en dan over een tweede. Het liep nu goed, waarom zouden we nog langer wachten? Niet lang daarna was ik zwanger van Juul.”

Relatieproblemen
“Ook tijdens deze zwangerschap had ik weer veel last van kwaaltjes. Ze trokken een zware wissel op onze relatie; ik lag vaak om half zeven ’s avonds al in bed, was niet echt gezellig en een groot deel van de zorg voor Sam kwam op Lars’ schouders neer. Daar baalde hij van. We hadden er geregeld woorden over.

Onze tweede werd geboren, Juul. Hij was nog maar acht weken, toen Lars liet weten dat hij het allemaal niet meer wist. Hij wilde even wat tijd voor zichzelf. Ik was perplex. Ik wist wel dat hij al maanden niet zo lekker in zijn vel zat, maar dit had ik niet zien aankomen. Lars vertrok naar zijn ouders en we hielden telefonisch contact. Ik probeerde hem ervan te overtuigen terug te komen. We hadden een gezin samen, dat geef je toch niet zomaar op?

Deuk in vertrouwen
Na twee weken kwam hij bij me langs. ‘Ik moet je iets vertellen’, begon hij. ‘Ik ben vreemdgegaan.’ Ik wist niet wat ik hoorde, was woedend natuurlijk. Hij was tijdens mijn zwangerschap nota bene met een vriendin van ons het bed in gedoken. Maar inmiddels had hij daar enorme spijt van. Hij wilde me niet kwijt, hij wilde door met mij en de kinderen.  Ik vond het moeilijk; mijn vertrouwen had een behoorlijke deuk opgelopen.  Maar ik hield ondanks alles nog steeds van Lars. Bovendien hadden we twee kinderen en die hadden niet alleen een moeder maar ook een vader nodig. En ik wilde ons fijne huis ook niet kwijtraken.  Ik besloot het een kans te geven. En om Lars te beschermen, vertelde ik niemand over zijn misstap. Mijn familie en onze vrienden zouden hem zeker veroordelen en boos op hem blijven.”

‘Lars beloofde dat het dit keer anders zou gaan. Ik geloofde hem’

Mooie beloftes
“Inmiddels had ik twee vriendinnen in vertrouwen genomen, bij hen kon ik mijn verhaal kwijt en mijn hart uitstorten. Later kon ik mijn onzekerheden ook weer wat beter bij Lars kwijt. Als mijn vertrouwen in hem weer even wankelde, praatten we er over. Heel langzaam kregen we ons leven samen weer een beetje op de rit. We wilden altijd graag een gezin met vier kinderen. Het was Lars die twee jaar na de komst van Juul als eerste over een derde begon. Ik twijfelde. Moesten we dat nog wel doen, na alles wat we hadden meegemaakt? Bovendien, zo’n gezellige zwangere was ik nou ook weer niet. Lars beloofde dat het dit keer anders zou gaan. Ik zou me niet schuldig hoeven voelen als ik me tijdens mijn zwangerschap niet goed voelde. En ik zou een geweldige kraamtijd krijgen, zei hij.
Ik geloofde hem. Hij klonk zo stellig.

Dezelfde valkuil
Ook mijn derde zwangerschap was ik erg moe en misselijk. Dit keer had ik de zorg voor twee kinderen erbij. En Lars hield zich niet aan zijn beloftes: hij trok zijn eigen plan, ging ’s avonds geregeld naar de kroeg. En hij werd stiller. Praten over wat hem dwarszat, deed hij niet. Natuurlijk dacht ik terug aan de periode waarin hij was vreemdgegaan en maakte ik me zorgen. Omdat ik niet in dezelfde valkuil wilde stappen, zorgde ik dat we ook tijd samen hadden. Dan bracht ik de kinderen bij iemand onder, zodat we een avond voor onszelf hadden.”

Lees het hele interview in Vriendin 11.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Instagram