Annemieke (56) verloor onverwacht haar dochter (19) en startte Stichting Anne-Bo

Grootste pech

Annemieke: “Het was een doodnormale zondagmiddag, 13 oktober 2019. Rond het middaguur werd er aangebeld. Er stonden twee politieagenten voor de deur. Zij vertelden mij dat mijn oudste dochter Anne-Bo was overleden in haar studentenhuis in Amsterdam. Zomaar. Plotseling. Twee weken voor haar twintigste verjaardag. Ik begreep er niets van. Nog steeds niet. Anne-Bo was kerngezond, sportief, vol levenslust. Ze kreeg die zondag te maken met de grootste pech die je kunt hebben. Ze bleek te zijn overleden aan een myocarditis, een ontsteking aan de hartspier die binnen een paar uur fataal kan zijn.

Herbeleven

Ik kan inmiddels de feiten vertellen, weet nog precies wat er die zondag is gebeurd, maar het herbeleven, het voelen, blijft moeilijk. In een split second staat je wereld op z’n kop en is niets meer hetzelfde. Mijn toekomst zoals die had moeten zijn, is weg. Het gekke is dat ik vrijwel meteen na dit vreselijke nieuws wist dat ik iets moest doen in naam van Anne-Bo. Hoe of wat, dat had ik die eerste dagen nog niet concreet. Laat staan dat ik tot actie kon komen. Ik was in shock, volledig van de wereld. Zoiets meemaken, een kind verliezen, is niet te doen.

Het greep me zo aan dat ik in het prille begin niet kon praten, niet kon lopen en de supermarkt niet meer vond om boodschappen te doen. Het was één grote mist. Pas na verloop van tijd vond ik een manier om te leven met het verlies. Maar het verdriet wordt niet minder. Het voelt alsof mijn hersenen sinds de dood van Anne-Bo in tweeën zijn gesplitst. De ene helft gebruik ik voor het dagelijks leven. Voor mijn werk, voor Stichting Anne-Bo, voor de gesprekken die ik voer en de duizend en één dingen die ik regel. Maar de andere helft is altijd bij Anne-Bo. Ze is er voortdurend en dat verandert nooit.”

Supergelukkig

“Anne-Bo was een bijzonder meisje. Voordat ze ging studeren en in Amsterdam op kamers ging, woonde ze samen met haar jongere zusje Annemieke, we noemen haar ook wel junior, bij mij. Ik had na mijn scheiding een oud pandje gekocht in de binnenstad van Haarlem. In de tuin stond nog een oude schuur die ik heb laten verbouwen tot een studio voor Anne-Bo. Daarmee was ze natuurlijk helemaal de bom. Net zestien en dan al zo’n eigen, hippe ruimte. We waren supergelukkig met z’n drieën. Er was reuring in en rondom huis. Ook toen Anne-Bo op kamers ging, kwam ze nog regelmatig terug in de weekenden. Dan gooide ze haar weekendtas in een hoek, zette ze een muziekje aan en ging ze in de vensterbank staan dansen en zingen. Dat was Anne-Bo. Wat ben ik blij dat ik destijds zoveel filmpjes heb gemaakt van al die geluksmomenten.

Anne-Bo was ook een heel extravert en sociaal bewogen kind. Ze had altijd oog voor een ander, zonder te oordelen. Viel iemand in de klas buiten de boot, dan nam zij het voor diegene op. Mensen gingen ook altijd naar Anne- Bo toe als ze hulp nodig hadden. Ik herinner me dat ze eens werd gebeld door een verdrietig vriendinnetje. Haar ouders hadden ruzie en haar vader was boos vertrokken. ‘Ik kom eraan’, zei Anne-Bo en ze stapte direct op de fiets om dat vriendinnetje te troosten.

Lees ook 3 moeders over het verlies van hun kind: ‘Ik praat graag over hem’

Angst dat ze vergeten zou worden

Toen Anne-Bo overleed, was mijn grootste angst dat ze vergeten zou worden. Daarom bedacht ik dat ik in haar naam een stichting wilde oprichten om meisjes te steunen die het minder makkelijk hebben. Meiden die willen studeren, maar dat om wat voor reden niet kunnen doen. Ik zocht duidelijk naar iets wat dicht bij Anne-Bo stond. Bij haar was het alleen nooit de vraag of ze zou studeren, maar wat ze zou studeren. Het lijkt zo gewoon, maar dat is het niet. Anne-Bo was zich altijd bewust van haar luxepositie. Ze stoorde zich enorm aan onrechtvaardigheid en ongelijkheid. Toen ze nog leefde, hebben we het er best vaak over gehad hoe we anderen konden helpen die het minder goed hadden.”

De voorzichtige contouren

“In mijn hoofd had ik dus al vrij snel een verhaal, een uitgewerkt plan. Maar de uitvoering kwam pas later. Na een maand of acht belde een zakelijke relatie van mij, een bankdirecteur. Ze zei dat ze iets wilde doen voor het goede doel met Anne-Bo in gedachten. Ik vertelde haar dat ik zelf iets wilde opstarten. En schetste haar de voorzichtige contouren van Stichting Anne-Bo. Ze was meteen enthousiast en werd onze eerste sponsor.

Vervolgens reisde ik door heel Nederland en sprak ik met allerlei mensen op het gebied van kansengelijkheid. Ik kwam erachter dat alleen geld geven aan studentes niet genoeg was. Jonge vrouwen hebben iemand nodig die naast hen staat. Een rolmodel. Een coach. Iemand die zegt: ‘Ik geloof in jou.’ Of die helpt met het invullen van belastingpapieren of met je naar het theater gaat.

Idee

Zo ontstond het idee om meisjes die willen studeren maar dat door omstandigheden niet kunnen, te koppelen aan een persoonlijke coach. Vrouwen uit het bedrijfsleven, de medische wereld of de wetenschap. Ze vinden het allemaal geweldig om te doen. Het hele idee past precies bij wie Anne-Bo was. Ook zij kwam op voor de underdog, zag mensen die andere mensen niet zagen. Ze wilde helpen. Ik weet zeker dat zij met al die meisjes die we nu met Stichting Anne-Bo steunen, vriendinnen had kunnen zijn. Daarom voelt deze stichting voor mij zo logisch. Haar karakter leeft erin voort.

Zeshonderd meisjes

Wat begon als een idee, is nu uitgegroeid tot iets veel groters dan ik ooit had kunnen bedenken. En we groeien nog steeds. We ondersteunen inmiddels zo’n zeshonderd meisjes door heel Nederland. Ze krijgen een studiebeurs, een coach, een laptop, studieboeken, soms ook huisvesting en vooral een netwerk waarop ze kunnen terugvallen.

We werken met meisjes die opgroeien in armoede, meisjes met een vluchtverleden en meisjes die het zonder ouders moeten doen of in onveilige thuissituaties zijn opgegroeid. Hen zijn dingen overkomen die die je soms nauwelijks kunt bevatten. Juist daarom moet alles wat wij doen, goed zijn. Als we iets beloven, dan doen we het ook. De meisjes moeten op ons kunnen bouwen. In het begin kende ik alle meisjes. Nu helaas niet meer, daarvoor zijn we inmiddels te groot. Maar ik probeer wel zo veel mogelijk op verschillende plekken mijn gezicht te laten zien.”

Verschil maken

“Wat me elke keer raakt, is dat je echt het verschil kunt maken. De meisjes zelf geloven vaak niet dat ze kunnen gaan studeren en dat wij alles voor ze bekostigen. Als ze hier komen zijn ze zenuwachtig, een tikkeltje wantrouwend, voorzichtig. Maar gaandeweg ontdooien ze en zie je ze groeien. Een geweldig proces.

Laatst was Koningin Máxima bij ons op werkbezoek. Dat was heel bijzonder. Ze sprak met wat studentes en als een moeder zei ze precies dezelfde dingen tegen hen die ik ook altijd zeg: ‘Blijf jezelf ontwikkelen. Let goed op je geld, doe geen gekke dingen.’

Lees ook Anne verloor haar zoon van 17: ‘Wij zijn voor altijd met elkaar verbonden’

Haar naam

Door de stichting is Anne-Bo er ook altijd. Iedere dag wordt haar naam genoemd. Iedere sticker, iedere brief, iedere bijeenkomst draagt haar naam. Op die manier houd ik haar ‘in leven’. De meisjes die we helpen, kennen ook allemaal haar verhaal, we vertellen erover. Op haar verjaardag, maar ook op haar sterfdag krijg ik altijd appjes van de meiden. Soms ook zomaar.

Laatst was een van hen naar Berlijn voor een studiereis. Ze had een Anne-Bo-tas bij zich en stuurde me een selfie met die tas. ‘Anne-Bo reist met mij’, appte ze. Zo lief. Ook op andere momenten leven ze mee. Oud en Nieuw bijvoorbeeld is voor mij iets verschrikkelijks. Even voor middennacht denk ik dan: wéér een nieuw jaar zonder mijn oudste. Maar als één minuut na middennacht mijn WhatsApp volstroomt met hartjes van die meiden, kan ik er toch weer tegen. Dat is echt heel waardevol.

Zingeving

Vroeger was ik headhunter en runde ik een commerciële praktijk. Na de dood van Anne-Bo wilde ik per se meer met zingeving doen. Ik wilde iets betekenen voor een ander. Dat noemen ze posttraumatische groei. Er zijn natuurlijk meer mensen die iets traumatisch meemaken. Sommigen maken daarna een mooi schilderij, anderen schrijven een boek. Ik ben de hele dag bezig voor een ander. Dat geeft mij voldoening en mijn leven weer een beetje zin.

Overigens betekent het niet dat mijn verdriet weg is. Dat blijft. Levenslang. Mensen die een partner verliezen worden weduwe of weduwnaar. Mensen die hun ouders verliezen worden wees. Voor ouders die hun kind verliezen, bestaat geen woord. Misschien omdat het niet te bevatten is. Het is te groot. De toekomst zoals die zou moeten zijn, is er niet meer. Alles wat nog had kunnen gebeuren, maken we niet meer mee. En als wij wat te vieren hebben, is dat altijd met een zwart randje omdat Anne-Bo er niet meer bij is. Er is altijd dat gat. We zijn nooit meer compleet.”

Stevige basis

“Het leven van mijn andere dochter Annemieke gaat wel door. Dat moet ook. Ze is bijna klaar met haar studie, woont op zichzelf en werkt inmiddels ook binnen Stichting Anne-Bo. Dat doet ze geweldig. Soms vertegenwoordigt ze mij als ik niet kan. Dan staat daar de zus van Anne-Bo. Dat raakt mensen en mij ook. Het is fijn dit samen te kunnen delen. Van mij mag Stichting Anne-Bo eindeloos groot worden. Hoe groter we zijn, hoe meer meiden we kunnen helpen.

Ik probeer een stevige basis neer te zetten zodat ze straks ook zonder mij verder kunnen. Begrijp me goed, ik zal altijd betrokken blijven, maar ik werk nu in het tempo van een twintigjarige. Het is topsport. Altijd in de hoogste versnelling, het gas erop. Het is ongekend wat we met die werkhouding voor elkaar krijgen. Maar of ik dat nog eens tien jaar volhoud… 

Leven bij de dag

Vaak vragen mensen: wat zou je nog willen? Maar ik heb naast mijn werk geen duidelijke richting meer. Ik zie het wel en leef bij de dag. Ik heb een heel lieve partner. Hij kwam in mijn leven na de dood van Anne-Bo. Een buurman die zich gelukkig mijn uitbundige dochter herinnert. Dat is een fijn idee. Hij heeft een geweldige levensinstelling, doet vooral de dingen waar hij zich goed bij voelt. Dat probeer ik van hem over te nemen. Ik ben door wat me is overkomen, veranderd.

Futiliteiten doen er niet meer toe. Als ik iemand hoor klagen over onzinnige dingen, haak ik af. Daarvoor is geen ruimte meer in mijn hoofd. Ik focus me vooral op het geluk van mijn jongste dochter Annemieke en op de stichting, de nalatenschap van Anne-Bo. Zolang ik leef, zorg ik ervoor dat haar naam rondzingt.”

Meer informatie: www.stichtinganne-bo.nl

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.