Jaël woont met haar zoon en moeder in een mantelzorgwoning: ‘Ik kom niet altijd aan mezelf toe, maar probeer het wel’

Huur opgezegd

“Drie jaar geleden kreeg mijn moeder een herseninfarct, ze had net een paar maanden eerder haar 65ste verjaardag in Suriname gevierd. Ze heeft afasie aan het infarct overgehouden: ze komt niet op woorden en kan niet meer goed praten. Ook is ze halfzijdig verlamd. Lopen gaat nog wel, maar ze valt weleens. En ze heeft bij veel dingen hulp nodig. Na haar maandenlange revalidatie heb ik haar in huis genomen. Mijn zoontje sliep bij mij op de kamer en zij kreeg zijn kamer. We hebben de huur van haar kleine woning in Amsterdam opgezegd. Stom van mij, want we mochten haar niet bij mij inschrijven. Dat kon wel bij een zus die in Zoetermeer woonde. En daar hebben we uiteindelijk na gesprekken met de WMO in maart van dit jaar een mantelzorgwoning toegewezen gekregen.”

Alarmknop

“Het was gewoon even schrikken toen we het huis voor het eerst zagen: van 55 vierkante mter met z’n drieën, gingen we naar ruim tweehonderd vierkante meter. Zo fijn! Voor mijn moeder, maar ook voor mijn zoon. Hij vond het best lastig om te veranderen van school en woonplaats. Inmiddels zie ik hem hier helemaal opbloeien. Het mantelzorgen begint voor mij in de ochtend als ik mijn moeder haar diabetesmedicatie geef en haar waarden check. Ik leg alles klaar, zodat ze zelf kan ontbijten, en dan ga ik naar mijn werk. Ze heeft een alarmknop om haar hals hangen. Als ze valt of er gebeurt iets, ben ik binnen vijf minuten bij haar. Ik help haar met douchen en ik doe de boodschappen.”

Zo gezond mogelijk

“Mijn moeders jongere zus, mijn tante, is er ook veel om te helpen. Zij komt vaak tussen de middag en ze ondersteunt bij de maaltijden. Ik kan er met mijn tante goed over praten. Mijn andere tante is nog niet zo lang geleden overleden, zij woonde in Suriname. Ze heeft twee hersenbloedingen gehad. Ik ben best bang dat dit mij ook overkomt, daarom leef ik zo gezond mogelijk. Ik neem mijn vitamientjes en sport twee keer in de week. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft ook een hersenbloeding gehad. Hij kan gelukkig nog wel zelfstandig wonen.”

IJskoffie

“Ik kom niet altijd aan mezelf toe, maar ik probeer het wel. Soms is in m’n eentje een ijskoffie halen al voldoende om weer even op te laden. In het begin werd ik van ieder geluidje wakker. Dat is niet meer zo. Wel heb ik op mijn werk altijd mijn telefoon bij me. Mijn baas denkt goed met me mee. Als we een medische afspraak hebben, kan ik altijd vrij nemen.”

Niet jaloers

“Het ene moment ben ik heel erg bezig met de toekomst, het andere moment kan ik me overgeven aan de situatie zoals die nu is. Mocht mijn moeder overlijden, dan krijg ik een andere woning in deze wijk aangeboden die ik moet accepteren. Dat is wel een spannend idee. Ik werk er daarom hard aan om uiteindelijk een woning te kunnen kopen. Zoals het nu is, zal het niet altijd blijven. Ik ben blij dat ik het kan doen. Mijn vriendinnen mantelzorgen nog niet voor hun ouders, de meesten hebben net pas een baby gekregen. Zij staan net zo hard aan als ik, alleen op een andere manier. Ik ben niet jaloers op ze.”

Rollen omgedraaid

“Ik verlang er weleens naar op vakantie te gaan. Even helemaal niks. Ik mis mijn vrijheid soms, zelfs daten doe ik momenteel heel bewust niet. Als ik zie hoe dankbaar mijn moeder is en hoe gelukkig deze woonvorm haar maakt, is die onvrede weer weg. Soms zie ik filmpjes waarop haar stem te horen is. ‘Ja, zo was het…’, denk ik dan. Dat raakt me. Ooit zorgde zij voor mij, nu ik voor haar. De rollen zijn omgedraaid.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.