Sterre en Jeroen wonen met hun 7 kinderen in Frankrijk: ‘Het is genieten, maar harder werken dan ooit’

Datinsite

Jeroen: “We hebben elkaar een kleine tien jaar geleden leren kennen via een datingsite. Gelijk diezelfde dag spraken we af op de markt in Rotterdam waar we allebei toevallig graag bleken te komen. We hebben gezellig samen koffiegedronken.”
Sterre: “Ik weet nog dat ik heel verbaasd was dat Jeroen met twee grote boodschappentassen met groenten liep, de eerste keer dat ik hem zag. Ik vond dat niet gebruikelijk voor zo’n jonge jongen en zo veel groenten voor één persoon ook… Later bleek dat hij ging koken voor collega’s. We werden verliefd. Ik ben na een jaar bij hem ingetrokken, in zijn huisje van zestig vierkante meter. Ik had die zomer mijn eigen fotostudio opgebouwd, ik ben fotograaf. Jeroen was van een baan bij Defensie overgestapt naar de Marechaussee, maar daar kon hij zijn draai niet vinden. Het werk lag hem minder. En toen werd na een tijdje ook nog eens het pand waar mijn fotostudio in gevestigd was, volledig verbouwd. Inmiddels hadden we onze dochter Dalore erbij gekregen en ik was zwanger van Pippa. We groeiden uit ons huis.”
Jeroen: “Ik had het huis in een goede tijd gekocht. De woningmarkt was net op hol aan het slaan. Dat maakte verkopen interessant.”

Emigreren

Sterre: “We hadden het weleens over emigreren gehad. Op m’n veertiende had ik al een tekening van een boerderijcamping gemaakt, naar aanleiding van de vraag: ‘Waar sta jij over tien jaar?’ Vroeger ging ik met mijn moeder altijd kamperen op kleinschalige boerderijen in Frankrijk. Ik vond dat leven daar fascinerend. Ik wilde graag buiten de stad in het groen wonen.”
Jeroen: “Ik wilde ook wel weg uit de stad, maar dan het liefst op fietsafstand van de markt waar ik elke week op de fiets haring en een zak oesters haalde. Het leven in het groen trok mij echter ook. We zijn daarom gaan rondkijken op internet, op de marktplaats van Frankrijk en websites van makelaars.”
Sterre: “Jeroen had zijn eis om naar de markt te kunnen fietsen dus laten varen. We keken nu op een afstand van 850 kilometer – dat vonden we nog goed aan te rijden.”

Gewoon doen

Jeroen: “We waren niet bang en maakten snel een beslissing toen we het huis waar we nu wonen voor het eerst zagen. Waar anderen jaren of misschien wel een heel leven lang blijven dromen, besloten wij het gewoon te doen. Maar ik snap goed dat dit niet voor iedereen zo werkt. Het geeft zeker een risico. En al was het niet van de een op de andere dag, voor veel mensen kwam het best wel onverwacht. We verkochten ons huis hier in Nederland en vertrokken naar een gebied dat we niet goed kenden, zonder de taal te spreken.”
Sterre: “Ik was inmiddels bevallen van de derde toen we ons droomhuis in Frankrijk vonden. Het is een woning van 300 vierkante meter met alleen al een woonkamer van 130 vierkante meter. Een totaal andere ruimte dan we in Rotterdam hadden. Om het pand heen ligt een bos dat ook voor een deel van ons is en we hebben zelfs een klein meertje. Dat laatste vond ik in verband met de kinderen overigens niet direct heel handig…”

Lees ook Zlata en Manu kregen drie tweelingen (en een eenling)

Ook een varken

Jeroen: “We hebben op 20 oktober 2020 de bezichtiging gehad en op 4 januari 2021 reden we met een vrachtwagen met onze spullen hierheen. Het huis stond op dat moment al een paar maanden leeg. Binnen een half jaar hadden we drie geiten, eenden en kippen. Inmiddels hebben we ook een varken. Je weet van tevoren dat er met een emigratie veel op je af gaat komen. Toen voor de tweede keer de wc overstroomde, zijn we maar gaan graven en stuitten we op een hele voorraad eikels onder ons huis; de opslagplek van een eekhoorn. Dat soort dingen maken we veel mee. Het is hier in veel opzichten anders dan in Nederland. Bouwmarkten zijn tussen de middag gesloten, daar vergissen we ons nog steeds weleens in. Op zondag is alles dicht. En dat de loodgieter een dag later komt dan afgesproken, is hier ook heel normaal.”

Iedereen is welkom

Sterre: “Het was meteen al ons idee om anderen mee te laten kijken met hoe wij hier leven. We willen inspireren en mensen laten meegenieten van deze plek. Iedereen die nieuwsgierig is, is welkom. We hebben hier al mensen gehad die ons een half jaar later lieten weten dat ze ook naar een huis aan het kijken waren. Leuk toch? Uiteindelijk is het ons doel zelfvoorzienend te leven, met onze minicamping erbij. We willen het klein houden.”

Hard werken

Jeroen: “Het is genieten, maar harder werken dan ooit. Als je zoveel grond hebt, moet je natuurlijk ook alles onderhouden. En we hadden nog een heel huis te verbouwen. Er gebeurt altijd iets. Op Instagram ziet ons leven er misschien heel rooskleurig uit, maar er valt nog weleens een boom op een hek, waardoor de varkens ontsnappen – om maar wat te noemen. Salomon wilde heel graag cavia’s. Dat vonden we prima, maar dan moest hij wel eerst laten zien dat hij voor dieren kon zorgen. We gaven hem de taak zich over de varkens te ontfermen. Daar kreeg hij vervolgens zo’n band mee, dat slachten geen optie meer was. Varken Coco heeft inmiddels twee nesten gehad. Sommigen daarvan hebben we wél laten slachten. Coco is zo braaf als een boerderijhond. Als ze ontsnapt, ligt ze bij onze voordeur op ons te wachten.”

Vierde kind

Sterre: “Toen we zo’n twee jaar in Frankrijk waren, vonden we dat er ruimte was voor een vierde kind. We gunden het nog een kind om zo vrij te kunnen opgroeien. ‘Zul je zien, wil je er één, worden het er twee’, grapte ik nog. En inderdaad, ik bleek zwanger van een tweeling. We hebben geen tweelingen in de familie, maar ergens voelde het ook wel logisch dat er nog twee kindjes bij ons, op deze mooie plek, wilden komen wonen. Ik wilde graag in een thuissituatie bevallen bij mijn eigen vroedvrouw in Nederland. Met 35 weken zijn we naar Nederland teruggegaan. En daar zijn Faber en Midas met 38 weken geboren.”

Nóg een tweeling

Jeroen: “Ze gingen eigenlijk meteen lekker mee in de flow van ons gezin. Je roeit met de riemen die je hebt, een beetje zoals dat bij mij ging toen we hier gingen wonen en ik niet langer op de fiets haring kon halen.”
Sterre: “We hebben drie jaar thuisonderwijs gegeven. Het zelfvoorzienend leven lag daardoor een beetje stil en met Faber en Midas erbij, konden we de oudsten niet meer bieden wat we wilden. We besloten dat ze toch maar naar school zouden gaan. Dat vonden ze alle drie heel leuk. Ze zitten op een privéschool met een paar Nederlandse en Belgische kinderen. Ze leren de taal er ook veel sneller door.”
Jeroen: “In diezelfde periode ben ik remote voor een Nederlands bedrijf gaan werken. En toen de tweeling twee jaar was, bleek Sterre opnieuw en vrij onverwacht zwanger.”

‘Een tweeling is niet niks’

Sterre: “Ik schrok daar wel even van. Ik vond het al zo jammer dat ik zo weinig naar Faber en Midas had kunnen kijken, gewoon naar hoe ze groeiden. Een tweeling is niet niks. En bij elk volgend kind lijkt de tijd alleen maar sneller te gaan. Hoe gaan we het doen met zoveel kleintjes? vroeg ik me af. In Nederland liet ik heel pril toch maar even checken of het er niet weer twee waren. ‘Het is nog zo klein, ik zie er in elk geval eentje zitten…’ zei onze vroedvrouw. Achteraf denk ik dat ze het al wel zag, maar dat ze door onze goede band wist dat ik even wat meer tijd nodig had. Bij Faber en Midas hadden we een derde vruchtzak gezien. Voor mij is dat destijds een meisje geweest. Een zesde kindje dat er ook bij hoorde en nu alsnog kwam. Maar het bleek niet alleen maar één meisje. Ik was opnieuw in verwachting van een tweeling. Ik was acht weken zwanger toen we in Frankrijk een echo lieten maken en twee kloppende hartjes zagen. Ik moest echt wel even wennen aan dat idee.”

Knnallen met de verbouwing

Jeroen: “Ik dacht heel praktisch: dan moeten we nu gaan knallen met de verbouwing. We hebben besloten veel meer uit handen te geven. We waren al zo druk, onze dagen zaten al zo vol. We hadden niet veel tijd over.”
Sterre: “Lodée en Noam zijn met 39 weken in Nederland geboren. En ook zij gaan mee in de flow. We zijn zelfs al bezig met zindelijkheid met ze. Baby’s worden zindelijk geboren. Als je weet waar je op moet letten, kun je goed merken wanneer ze moeten poepen of plassen. Ons gezin is enorm druk, maar de kinderen zorgen onderling ook voor elkaar. Niet omdat wij dat van ze vragen, ze willen dat zelf. Waar ik bij Salomon meteen zag wat hij nodig had en kon handelen, moeten Lodée en Noam soms even wachten. ‘Als je eerder aan de beurt had willen zijn, had je maar niet als baby nummer 6 of 7 moeten komen’, grap ik soms.”

Zelfvoorzienend

Jeroen: “Met onze plannen om zelfvoorzienend te gaan leven, gaat het inmiddels de goede kant op. We hebben een grote moestuin en een serre voor tomaten, paprika en komkommers. We eten al veel uit de tuin en een deel gaat in de vriezer en een deel wordt geweckt. De biggen hebben de grond omgeploegd voor de aardappels en de ezelmest gebruiken we in de tuin. In ons voedselbosje hebben we fruit- en notenbomen. We verwarmen ons huis met een houtfornuis in de keuken, die aangesloten is op alle radiatoren. In de toekomst zien we voor ons dat we met de zon en stromend water energie kunnen opwekken. We willen nog wat geiten en een vriendinnetje voor Coco aanschaffen en wie weet komt er ooit een paard. Ook dromen we van meer bomen en struiken om van te oogsten en een aardbeien- en bloemenpluktuin voor extra inkomsten. We delen regelmatig over ons leven op Instagram. Daar krijgen we heel leuke reacties. ‘Mooi om te zien’, lezen we dan. Of: ‘Dat doen jullie goed!’ Die bemoediging is heel fijn.”

Terugkijken

Sterre: “Een fijne bijkomstigheid van die verslagen op Instagram, is dat ik af en toe even kan terugkijken en kan zien dat er wel degelijk iets gebeurt. Soms heb ik het gevoel dat ik de hele dag niets gedaan heb. Dan had ik bijvoorbeeld een kastje in elkaar willen zetten, maar dat is niet gelukt. Ondertussen heb ik geen seconde kunnen zitten… Door de foto’s en filmpjes zie je pas echt hoeveel plezier we hier met z’n allen hebben. Het zijn tropenjaren, maar we zijn wel bij elkaar. Soms zit ik er weleens even een kort moment doorheen. Dat ik door onze eindeloze to-dolijst zo weinig tijd heb om bewust met de baby’s te kunnen knuffelen, vind ik lastig. Maar we zitten hier enorm op ons plek, het pakt heel goed uit. We zijn een sterker team dan ik durf toe te geven. Als het lekker weer is en de oudere kinderen in de tuin aan het knutselen of rommelen zijn en we de hele zooi om ons heen bij elkaar hebben, zijn we het gelukkigst.”

Wil je Sterre en Jeroen volgen? Dat kan op @natuurlijk.leven.in.frankrijk

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.