Deze vrouwen ontsnapten aan het noodlot: ‘Volgens de arts had ik de nacht waarschijnlijk niet overleefd’

‘Als mijn zoontje niet had dwarsgelegen, waren wij daar ook geweest’

Marnelle (50): “Op 9 april 2011 wilde ik met mijn toen vijfjarige zoon naar het winkelcentrum bij ons in de buurt, in Alphen aan den Rijn. Dat deden we elke zaterdag, het was onze vaste routine. Maar vlak voordat we weg wilden gaan, kreeg mijn zoontje een boze bui en wilde hij niet mee. Daarom besloot ik hem eerst even thuis te laten kalmeren. Ongeveer tien minuten later hoorde ik opeens overal sirenes in de wijk. Ik had geen idee wat er aan de hand was, totdat ik een appje kreeg van een kennis. Haar dochter was in het winkelcentrum en stuurde dat ‘de hel was losgebroken’. Niet veel later stond de hele omgeving vol politieauto’s en vlogen er helikopters over. Het werd al snel duidelijk dat er iets heel ernstigs aan de hand was, maar wat precies, wist niemand.

Politie

Later die dag ging ik met een vriendin nog snel naar een ander winkelcentrum om boodschappen te doen, terwijl de kinderen thuis bij onze mannen bleven. Opeens kwam de politie het winkelcentrum binnen en moesten we allemaal direct weg. Zo’n vreemd gezicht vond ik dat: overal stonden volle boodschappenkarren die mensen zomaar hadden achtergelaten. Eenmaal buiten hoorden we dat iedereen naar huis moest en binnen moest blijven, omdat ze niet wisten of er nog meer gevaar was. Dat vond ik echt doodeng, vooral omdat de kinderen buiten aan het spelen waren.

Doodgeschoten

Pas ’s avonds hoorde ik wat er echt was gebeurd: een jongen had in het winkelcentrum meerdere mensen doodgeschoten en daarna zichzelf. Ik kon het niet geloven, het was echt verschrikkelijk. Op dat moment besefte ik pas hoeveel geluk we hadden gehad. Als mijn zoontje niet had dwarsgelegen, waren wij ook in het winkelcentrum geweest. Wie weet hoe het dan was afgelopen. Dat idee vind ik nog steeds heftig. Het voelt echt alsof er die dag een engeltje op mijn schouder zat.”

‘Dankzij mijn oplettende oogarts was ik er op tijd bij’

Maaike (36): “Jarenlang had ik eens in de paar jaar een heftige oogontsteking. In 2019 kreeg ik het voor de derde keer en mijn oogarts vroeg of ik misschien een auto-immuunziekte had, omdat het steeds terugkwam. ‘Geen idee’, antwoordde ik. Wel vertelde ik dat ik een tijd daarvoor veel buikpijn had gehad en dat er toen bloedonderzoek was gedaan. Daaruit was gebleken dat mijn bloedcellen sneller werden afgebroken en aangemaakt dan normaal. Omdat ik geen bloedarmoede had, was er verder niets mee gedaan, maar de oogarts vond dat vreemd. Daarom stuurde ze me door naar een internist en er volgden nieuwe onderzoeken.

Nog één gerichte bloedtest

Toen daar niets uit kwam, deed de internist nog één heel gerichte bloedtest. Een paar dagen later werd ik gebeld of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis kon komen. Toen wist ik: dit is foute boel. In het ziekenhuis hoorde ik dat ik een zeldzame bloedafwijking had die maar bij één op de miljoen mensen voorkomt en onbehandeld dodelijk kan zijn. Vooral tijdens een zwangerschap of bevalling is de bloedafwijking levensgevaarlijk, omdat de kans op trombose dan sterk verhoogd is.

Groen licht

Dit nieuws kwam hard aan. Mijn man en ik waren al ruim een jaar bezig om zwanger te worden en opeens was het de vraag of dat vanwege mijn ziekte wel verantwoord was. Gelukkig bleek ik, op mijn bloedafwijking na, gezond te zijn en kregen we groen licht voor een zwangerschap. Dankzij medicatie en intensieve controles in het ziekenhuis kreeg ik uiteindelijk drie gezonde kinderen. Het bijzondere is dat ik daarna nooit meer een oogontsteking heb gehad. Achteraf bleek dat die oogontsteking ook niks met mijn ziekte te maken had. Het is dus puur toeval geweest dat mijn zeldzame bloedafwijking ontdekt werd. Als het pas tijdens mijn zwangerschappen of bevallingen naar voren was gekomen, had het heel anders kunnen aflopen. Dat besef maakt me nog elke dag dankbaar dat ik er dankzij mijn oplettende oogarts op tijd bij was.”

Lees ook

11 lezeressen over dat bijzondere moment met hun huisdier

‘Doordat mijn kat achter haar aan rende, kon ik mijn moeder redden’

Nathalie (58): “Vijf jaar geleden liep mijn moeder vanuit mijn huis naar haar auto op de parkeerplaats. ‘Doe de deur maar dicht’, zei ze, terwijl ik haar in de deuropening uitzwaaide. ‘Ik zie je morgen weer.’ Maar net toen ik de deur wilde sluiten, rende mijn rode kater Bob ineens naar buiten. Dat deed hij wel vaker, maar dit keer rende hij achter mijn moeder aan richting de parkeerplaats. Vanwege de auto’s die daar regelmatig rijden, liep ik achter hem aan om hem terug te halen. Maar toen ik bij de auto van mijn moeder kwam, zag ik meteen dat het niet goed ging met haar. Met Bob voor zich zat ze in de deuropening van haar auto. Ze zei dat ze zich niet lekker voelde, sloot haar ogen en zakte weg.

Hartstilstand

Hoewel ik het niet zeker wist, zei mijn gevoel direct dat mijn moeder een hartstilstand had. Ook omdat ik als senior purser bij KLM elk jaar reanimatietraining kreeg en ik hierdoor de signalen van een hartstilstand had geleerd. Met een bonzend hart kwam ik direct in actie. Ik haalde mijn moeder uit haar auto, legde haar op straat en riep tegelijkertijd om hulp. Samen met een toegesnelde buurman begon ik vervolgens met reanimeren. Een andere buurman belde 112 en dankzij een AED-apparaat van de brandweer die snel ter plaatse was, kwam mijn moeder weer bij. Daarna werd ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Volgens de artsen had mijn moeder veel geluk gehad. Als Bob niet achter haar was aangerend, was ik niet naar de parkeerplaats gelopen en had ik haar waarschijnlijk pas veel later gevonden. Dat had ze nooit overleefd, dus misschien moest het wel zo zijn.”

‘Achteraf was ik blij dat we de bus hadden gemist’

Mirella (49): “Ik werkte als vrijwilliger op een school in Guatemala. In het weekend ging ik vaak met andere vrijwilligers op pad, bijvoorbeeld naar een markt in een dorp verderop. Om er te komen regelden we meestal een minibus. Met de chauffeur spraken we breng- en haaltijden af, zodat iedereen wist waar en wanneer we verwacht werden. Op een dag waren we na een marktbezoek nét te laat voor de terugreis. We hadden ons verkeken op de tijd en misten de bus op het nippertje. Een ander groepje vrijwilligers had hem wel gehaald en was al vertrokken.

Staande gehouden

Ik baalde daar enorm van, want het betekende dat wij een uur in de hitte moesten wachten op een volgende bus. Wat ik toen alleen nog niet wist, was wat er zich op dat moment in het busje afspeelde waar wij eigenlijk in hadden moeten zitten. Dit hoorden we pas de volgende dag. Het bleek dat de andere groep vrijwilligers onderweg staande was gehouden door mannen met grote geweren. Zij dwongen iedereen in het minibusje hun spullen af te geven en zich tot hun ondergoed uit te kleden. Gelukkig raakte er niemand gewond, maar het was een ontzettend angstige ervaring voor de andere vrijwilligers. Toen dat nieuws tot me doordrong, besefte ik pas hoeveel geluk ik had gehad. Als mijn groepje de bus niet had gemist, waren wij waarschijnlijk het slachtoffer geweest…”

‘Dat ene telefoontje van de verloskundige zette alles op z’n kop’

Anna (42): “Zes jaar geleden werd ik voor de tweede keer zwanger. Tijdens de afspraak voor mijn eerste echo vroeg de verloskundige of ik had meegedaan aan het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Dat had ik inderdaad, een jaar daarvoor. Ik vertelde dat de uitslag van dat onderzoek niet helemaal goed was en dat ik daarom naar de gynaecoloog moest voor verder onderzoek en een biopt. Maar twee weken later kreeg ik te horen dat alles prima was en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Om eerlijk te zijn had ik er daarna niet meer aan gedacht. Totdat de verloskundige erover begon.

Afwijkende cellen

Zij vond het vreemd dat er eerst een biopt was afgenomen en dat de uitslag daarna goed was. Met een biopt is er minstens sprake van afwijkende cellen, zei ze. Vandaar dat ze sterk het gevoel had dat er iets niet klopte. Na mijn afspraak belde ze voor de zekerheid met de gynaecoloog. En dat zette alles in het ziekenhuis op z’n kop.

Slecht nieuws

Het bleek dat ik een jaar eerder de verkeerde uitslag had gekregen. Mijn biopt liet namelijk zien dat ik wél een vorm van baarmoederhalskanker had. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis komen en kreeg daar het slechte nieuws. Perplex hoorden mijn man en ik het aan. Eerst was er niets aan de hand en ineens had ik al een jaar kanker. Ik kon het gewoon niet geloven. Mijn zwangerschap maakte het allemaal extra ingewikkeld, omdat de kanker in mijn baarmoederhals zat en de artsen door de zwangerschap niet goed konden onderzoeken hoever het zich had ontwikkeld.

Stabiel

Uiteindelijk werd in mijn dertiende zwangerschapsweek het aangetaste weefsel weggehaald. Gelukkig waren de snijranden schoon en kon ik de zwangerschap uitdragen. Daarna bleef ik stabiel. Mijn dochter is nu vijf jaar. Ik besef nog steeds hoe dat ene telefoontje van mijn verloskundige mijn leven heeft gered. Als zij niet de gynaecoloog had gebeld, was mijn kanker waarschijnlijk pas veel later ontdekt. Ik moet er niet aan denken hoe het dan was afgelopen…”

‘Volgens de arts had ik de nacht waarschijnlijk niet overleefd’

Michelle (32): “Vijf jaar geleden kreeg ik ’s middags ineens spierpijn in mijn armen. ’s Avonds kwam er ook koorts bij en ik begon opeens te trillen. Omdat ik de ziekte van Crohn heb, dacht ik dat het daardoor kwam. Ik was al een tijdje stabiel, maar misschien dat de ziekte weer was opgevlamd. Of het was gewoon een onschuldige griep. In eerste instantie maakte ik me dus niet zo’n zorgen. Totdat ik binnen een paar uur steeds meer pijn kreeg, mijn temperatuur naar 40 graden steeg en ik begon te hyperventileren. Omdat mijn vriend het niet vertrouwde, belde hij de huisartsenpost. We moesten meteen komen en nadat een dokter me had onderzocht, werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp. Ik voelde me zo ziek dat ik er weinig van meekreeg.

Bloedvergiftiging

Helaas konden de artsen in het ziekenhuis niets vinden. Er werden allerlei onderzoeken gedaan, maar de oorzaak van mijn klachten bleef onduidelijk. Daarom moest ik blijven en kreeg ik alvast antibiotica. De volgende ochtend kwam de uitslag van mijn bloedkweken binnen. Het bleek dat ik een zware bloedvergiftiging had, veroorzaakt door een bacterie van een longontsteking waar ik niks van had gemerkt.

Van geluk spreken

Volgens mijn arts mocht ik van geluk spreken. ‘Als je niet was gekomen, had je de nacht waarschijnlijk niet overleefd’, zei ze. Op dat moment kwamen haar woorden nog niet echt bij mij binnen. Pas later, toen ik na vijf dagen in het ziekenhuis eindelijk weer was opgeknapt, besefte ik wat er gebeurd was. Ik had wel dood kunnen zijn, dat was echt een grote shock. Gelukkig heb ik het overleefd, maar sindsdien trek ik wel sneller aan de bel als ik me niet goed voel. Dit wil ik echt nooit meer meemaken.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.