Demi is mantelzorger voor haar moeder, die al meer dan twaalf jaar ziek is

Met z’n drietjes

“Mijn moeder werd ziek toen ik veertien was. Kanker. Vanaf dat moment stond ons leven op z’n kop. Mijn zus en ik zijn zonder vader opgegroeid. Die heeft ons verlaten toen ik net geboren was, mijn zus was toen net twee. Ik weet niet beter dan dat we met z’n drietjes zijn. Mijn vader heeft mijn moeder zoveel pijn gedaan, dat ze niks meer van mannen wilde weten. Ze had ons, wij waren haar alles. De diagnose kanker kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ze ging met rugklachten naar de huisarts en het bleek helemaal mis. Dat ze er nog is, is een wonder.”

Puberteit

“Haar grote angst was dat ze ons op veel te jonge leeftijd moest achterlaten. Ze heeft wat afgehuild, die eerste tijd. En wij ook natuurlijk. Ik kon me een leven zonder mijn moeder niet voorstellen. Maar daarnaast zat ik midden in mijn puberteit. Ik maakte me thuis druk om haar, op school om leuke jongens. Ik kon die twee werelden goed gescheiden houden. Mijn moeder werd geopereerd en ze kreeg chemo’s en bestralingen en onze tante kwam een tijdje bij ons in huis om voor haar te zorgen. Ik heb daar nog weleens nachtmerries van, van die eerste tijd dat ze zo ziek was. Ik was zo bang en voelde me zo machteloos. Gelukkig sloeg de behandeling aan en kregen we beetje bij beetje onze moeder terug.”

Altijd moe

“Maar zoals ze was, is ze nooit meer geworden. Ze is altijd moe en heeft aan de operatie veel restschade overgehouden. Zonder dat ze daarom vroeg, namen mijn zus en ik taken van haar over. Ik kookte bijvoorbeeld, en mijn zus deed de was. We waren inmiddels ook wel op een leeftijd dat zoiets helemaal niet gek is. Dat zorgen-voor deden we met liefde. Als ik eraan terugdenk, realiseer ik me pas dat we toen al aan het mantelzorgen waren. Zo lieten we haar bijvoorbeeld nooit een avond helemaal alleen. Als mijn zus uitging, bleef ik thuis of omgekeerd.”

Hospice

“Ik was twintig toen ik verkering kreeg met Julian. Mijn zus had toen al een jaar een vriendje. Samenwonen kwam niet in mijn hoofd op. Hoe moest dat dan met mijn moeder? Pas toen Julian een appartement bij mijn moeder om de hoek aan me liet zien, durfde ik de stap te wagen. Mijn zus woont ook niet ver bij mijn moeder vandaan. Iedere dag ga ik langs, ik sla nooit over. Ik kook een paar keer in de week voor haar en ik doe de boodschappen. Mijn zus is er voor de medische afspraken. Mijn moeder is het laatste jaar flink achteruitgegaan. Ik zie dit niet nog veel langer dan een half jaar duren. Ze wil haar laatste periode in een hospice verblijven. Het klinkt misschien gek, maar ik kijk daar erg naar uit. Dan kunnen we de zorg echt loslaten en weer even alleen maar haar dochters zijn.”

Zoveel gehuild

“Verschillende werelden scheiden, kan ik nog steeds best goed. Als ik een avond uit ben bijvoorbeeld, dan laat ik het echt los. En als ik aan het werk ben, ben ik ook echt aan het werk. We dealen nu al zo lang met deze situatie, ergens went het ook, gek genoeg. We hebben er al zo veel om gehuild. Waar ik als veertienjarige nog compleet in paniek raakte bij het idee haar te verliezen, gun ik haar nu rust. Naast al het verdriet, zou ik er ook echt wel vrede mee hebben. Het mantelzorgen kost me veel tijd, maar als je nog zo weinig tijd hebt met elkaar, maakt dat niet uit. Voor mij niet, tenminste. Ik ben vooral blij dat ik dit voor haar kan doen.”

Foto: Getty Images