Zoë (20) reanimeerde haar eigen vader en redde zijn leven

Spruitjes met gehaktschnitzel zouden ze eten. Zoë, haar vader en haar moeder. Maar dat liep die 21ste november, twee jaar geleden, onverwachts totaal anders. Zoë: “Rond zes uur ’s avonds kwam mijn vader thuis. We hadden op hem gewacht met eten, want we eten altijd samen. Ik vond hem er dit keer een beetje eng uitzien. Grauw, blauwe lippen. Maar mijn vader voelde zich al een paar weken grieperig en had nooit iets ernstigs, dus ik zocht er niet direct iets achter. Achteraf gezien had zijn grieperigheid alles te maken met wat er zou komen…
Mijn vader nam een douche in de hoop zich wat beter te gaan voelen. Toen hij vervolgens naar beneden kwam om zijn sokken te pakken, viel hij van de trap. ‘Face first’ belandde hij op de grond. Mijn moeder en ik dachten in eerste instantie dat mijn vader ons voor de gek hield, want we houden wel van een grapje thuis. Maar toen hij niet reageerde, wisten we dat het goed mis was. Ik belde meteen 112.”

Zijn enige kans

“Samen met mijn moeder rolde ik mijn vader om, zodat ik kon starten met reanimeren. 112 leidde me door het hele proces. Ik zette mijn verstand op nul en deed wat op dat moment goed voelde. Wat ik precies heb gedaan, weet ik niet meer. Maar het hielp zeker dat ik al had gereanimeerd tijdens de reanimatielessen op school. Mijn moeder stuurde ik weg. Ze was zo in paniek, ik wilde niet dat allebei mijn ouders op de grond kwamen te liggen. Ik kreeg al snel hulp van buurtbewoners die de AED kwamen brengen. We hebben zo’n tien minuten gereanimeerd voordat de ambulance er was.Ik vind het lastig om aan die avond terug te denken. Mijn vader was de hele tijd niet bij. Het voelde alsof hij zijn lichaam aan het verlaten was, terwijl hij wel zijn ogen open had. Een heel eng gezicht. En het spannendste moest nog komen: mijn vader werd midden in de keuken geopereerd. Anderhalf uur waren ze bezig om hem goed aan te sluiten op een hart-longmachine. Van zo’n ECMO zijn er volgens mij maar 24 in Nederland. Een behandeling ermee is experimenteel, ik geloof dat maar vijf procent het overleeft. Maar het was mijn vaders enige kans.

Goed nieuws

Na anderhalf uur kregen we gelukkig goed nieuws: de operatie was geslaagd! Met loeiende sirenes reden we naar het ziekenhuis. Mijn vader mee in de ambulance, mijn moeder en ik in een politieauto. Die reden zó snel. Het is normaal iets van twintig minuten naar het ziekenhuis, maar wij waren er met zo’n vijf minuten. Samen met mijn moeder en andere familieleden wachtte ik tot ik mijn vader weer mocht zien. We werden erop voorbereid dat dit pittig kon zijn, omdat hij aan allerlei slangen lag. Toch vond ik het vooral heel fijn dat ik na zo’n 45 minuten aan zijn bed kon zitten.”

Vertrouwen

“Het afwachten was begonnen. Niemand kon ons vertellen hoe het met mijn vader zou aflopen. Mijn moeder en ik waren elke dag in het ziekenhuis. Soms sliepen we er ook, als het slechter ging met mijn vader. Bij het afkoppelen van de hart-longmachine kreeg hij bijvoorbeeld wéér een hartstilstand, en moest hij dus wéér worden gereanimeerd. Het was een zenuwslopende tijd. Toch heb ik altijd het vertrouwen gehad dat mijn vader ons niet zo zou achterlaten. Het kón gewoon niet, daar had hij veel te veel wilskracht voor.Mijn vader werd wekenlang in een kunstmatig coma gehouden op de Intensive Care. Af en toe opende hij zijn ogen, maar focussen lukte niet. Na twee weken keek hij me voor het eerst lang en indringend aan. Alsof hij wilde zeggen: ‘Ik hoor je wel.’ Dat was voor mij de bevestiging dat hij er nog was. Dat hij hoorde wat ik hem elke dag vertelde. Ik wilde dan ook echt geen verdriet bij mijn vader op de kamer. Als iemand aan het huilen was, zei ik dat het beter was om niet naar binnen te gaan. Die energie neem je dan toch mee de kamer in. En dat kon mijn vader natuurlijk niet gebruiken, die had positieve energie nodig!”

Wilskracht

“Ik weet nog goed dat mijn vader mijn naam voor het eerst zei. Hij was toen verplaatst naar de Medium Care en mompelde: ‘Zoë, haal alsjeblieft een glaasje water.’ Ik was heel verbaasd. Zei hij dat nou echt? Het was voor mij heel bijzonder, want nu wist ik zeker dat hij nog wist wie ik was. Bij hem in de kamer liet ik niet merken hoeveel het met me deed, maar in de auto naar huis heb ik alleen maar gehuild.

Mooiste cadeau

Na twee maanden mocht mijn vader eindelijk naar huis. Vlak voor mijn achttiende verjaardag. Het was het mooiste cadeau dat ik kon krijgen! En dat terwijl hij pas een week uit coma was. Dat komt echt door de enorme wilskracht van mijn vader. Heel even heeft hij in een rolstoel gezeten, maar al snel ging hij lopen. Thuis liepen we ook elke dag een klein stukje naar de dijk en weer terug. Traplopen kon mijn vader nog niet, dus hij sliep beneden. Ik heb daar ook drie maanden geslapen, op de bank achter zijn bed. Zo kon ik hem een beetje in de gaten houden. ’s Nachts heb ik regelmatig gecheckt of mijn vader nog ademde.”

Verwerking

“Toen mijn vader thuis was, leek alles wat er was gebeurd pas echt in te dalen bij mij. Ik was zó bang om mijn vader te verliezen, dat de dwangneurose die ik vroeger had weer op kwam zetten. ‘Als je dit niet doet, gaat je vader dood’, spookte er constant door mijn hoofd. Gelukkig ben ik daar na veel gesprekken met een psycholoog van af. Het was heel fijn om mijn ei kwijt te kunnen bij een buitenstaander. Ik heb ook een tatoeage genomen: een hartritme met de tekst ‘Nothing Else Matters’ erin. Dat is het favoriete nummer van mijn vader. Zo heb ik hem altijd bij me, en word ik eraan herinnerd dat alles nu goed is. Het hielp mij om een lastige periode af te sluiten.

Nooit meer onzeker

In de jaren voordat mijn vader een hartaanval kreeg, kon ik heel onzeker zijn. Hij vond het naar om te zien dat mij dat in de weg zat. Toen mijn vader in coma lag, beloofde ik hem daarom dat ik nooit meer onzeker zou zijn als hij wakker zou worden. Die belofte wil ik graag nakomen. En hoe gek het ook klinkt: de nare periode waar we doorheen zijn gegaan, maakt dat makkelijker. Ik weet nu waar ik toe in staat ben, en het geeft me ook zelfvertrouwen als ik hoor hoe trots anderen daarop zijn. Ik heb niet alleen mijn vader gereanimeerd, ik heb bijvoorbeeld ook mijn rijbewijs gehaald toen hij in het ziekenhuis lag. En ik ben de opleiding verpleegkunde gaan doen, terwijl ik altijd dacht dat die te hoog gegrepen was voor mij. Alles wat er is gebeurd, heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben erachter gekomen dat ik net zo’n doorzetter kan zijn als mijn vader.”

Dankbaar

“Wat ben ik blij dat ik ervoor heb gekozen om reanimatielessen te volgen op school! Ik vind eigenlijk dat die standaard in het lespakket zouden moeten zitten, want iedereen kan een hartstilstand meemaken in zijn omgeving. Ik hoop dan ook dat ik met mijn verhaal mensen aan het denken zet. Tijdens de lessen die ik volgde, werd er regelmatig lacherig gedaan over reanimeren. Dat is zonde, neem het serieus. Je kunt er misschien wel een leven mee redden.

Gezond eten

Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn vader er nog is. En dat het zo goed met hem gaat. Hij heeft een ICD, die zijn hart bewaakt. Dat is een fijn idee. Aan één voet heeft hij wat minder gevoel en hij verliest soms zijn evenwicht een klein beetje. Maar dat zit hem allemaal niet in de weg. Hij werkt gewoon alweer 32 uur per week! Daar blijft het wel bij hoor, want dat hij soms wel tachtig à negentig uur per week werkte, heeft ook bijgedragen aan de hartstilstand. Samen met een ongezond eetpatroon. We focussen ons nu dus meer op gezond eten, en vooral ook goed genieten van de tijd met elkaar. Onze band was al hecht, maar die is alleen maar hechter geworden. Deze zomer ga ik met mijn vader naar Guns ’n Roses in ZiggoDome. Die kaartjes heb ik hem gegeven met kerst, hij is groot fan. Ik zie mijn vaders blik nog voor me, de tranen stonden in zijn ogen. Het voelt heel speciaal dat we dit samen kunnen doen. Ik kijk er heel erg naar uit om nog veel meer van dat soort mooie herinneringen te maken samen!”

Vader Adrie

Vader Adrie: “Ik ben ontzettend trots op Zoë. Dat is niet te beschrijven. Onze band was al heel sterk, maar is nu nóg sterker geworden. We deden altijd veel met elkaar, maar nu sporten we bijvoorbeeld ook samen. Ik merk dat Zoë het wel lastig vindt om mij alleen te laten. En dat begrijp ik ook helemaal, er is zo veel gebeurd. Ik ben nog steeds niet helemaal fit, maar we werken eraan. Eerst was ik altijd heel druk met werk, maar binnenkort wil ik lekker met het gezin op vakantie. Met zijn drieën richting Italië, dat lijkt me heerlijk!”

Tekst: Salina Mostert
Foto: Amaury Miller
Viisagie: Wilma Scholte. Met dank aan: Hajé Hotel Nieuwegein.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.