Imke: ‘Mijn man kreeg een hartaanval tijdens de seks’

Imke: “Het moment dat er twee – in mijn herinnering grote en brede – mannelijke ambulancemedewerkers mijn slaapkamer binnenstapten, zal ik nooit meer vergeten. Nu, zes maanden later, kan ik er een klein beetje om lachen, maar op dat moment wilde ik van alles tegelijk: door de grond zakken, schreeuwen dat ze mijn man moesten redden, wegkruipen in een hoekje, smeken of ze dit alsjeblieft niet door wilden vertellen, zeggen dat we gewoon lagen te slapen en vast nog een paar dingen die ik nu vergeet. Ik stond daar in mijn dunne badjas die ik heel vast had dichtgesnoerd, maar Rein lag nog altijd poedelnaakt op de vloer van onze slaapkamer. Het bed was rommelig, er lag ondergoed op de vloer en er was natuurlijk geen ontkennen aan wat wij aan het doen waren geweest toen hij plotseling naar adem begon te happen, nog iets kreunde over pijn in zijn arm, een paar keer schokte en toen het bewustzijn verloor.

‘Vermoord’

Na het eerste ambulanceteam kwam er een tweede tweetal binnen, zoals gebruikelijk bij een reanimatie. Ze gingen geroutineerd aan de slag, prikten een infuus, sloten Rein aan op de monitor, reanimeerden hem. Ondertussen was er één man die mij allerlei vragen stelde. Hij moest natuurlijk net een heel knappe veertiger zijn met prachtige blauwe ogen en zo’n hip baardje – ik heb dit me pas later gerealiseerd, op dat moment was ik vooral met Rein bezig – die me allerlei vragen stelde: was mijn man bekend met hartproblemen (nee), hoe zou ik zijn conditie omschrijven (goed), sportte hij (ja), rookte hij (nee), was hij op het moment van het infarct bezig aan een zware inspanning… Eh, stamelde ik. En meteen daarna begon ik te huilen. De man kwam heel even bij me staan, legde zijn hand op mijn schouder en zei iets meelevends, ik weet niet meer wat. Toen keek ik naar hem op en vroeg: ‘Heb ik hem nu vermoord?’ Ik denk dat hij me wel begreep, maar om toch helemaal zeker te zijn vroeg hij: ‘Vermoord? Hoe bedoelt u dat?’ ‘Met seks’, zei ik en ik schaamde me kapot. ‘Wij eh… hij…’ En toen wees ik naar het bed en glimlachte die man even. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’, zei hij toen. ‘Anders was het binnenkort wel een keer met sporten gebeurd.’ Ik ben die man nog steeds dankbaar dat hij zo begripvol en rustig reageerde en dat hij op geen enkele manier mijn schaamte vergrootte. Ondanks alles voelde ik me opgelucht.”

Sporten

“Net na dat gesprek kwam mijn zoon, die in de buurt woont en die ik had gebeld, binnengestormd. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij hijgend. Ik zag de ambulancemedewerker de deken rechttrekken voor hij zijn collega’s weer ging assisteren. ‘Papa heeft een hartinfarct’, zei ik tegen mijn kind. Ik nam hem mee naar de overloop, omdat we in de slaapkamer een beetje in de weg stonden en omdat ik niet wilde dat hij zag dat zijn vader naakt was. Mijn zoon vroeg of hij doodging, ik zei dat ik dat niet wist, maar dat hij natuurlijk hartstikke sterk en gezond was en dus keihard zou vechten om hier doorheen te komen. ‘Hoe kan hij nou een infarct krijgen?’ vroeg mijn zoon na een tijdje. ‘Het is waar wat jij zegt: hij ís hartstikke gezond. Was hij niet lekker? Heeft hij iets geks gedaan?’

Seks

Ik ging hem natuurlijk niet vertellen dat zijn ouders hadden liggen seksen toen het gebeurde, dus ik zei in een opwelling: ‘Hij is vandaag gaan sporten…’ Dat is, net als de seks trouwens, geen enkele verklaring voor het infarct, maar het is wel iets wat je gewoon tegen de buitenwereld kunt zeggen. Ik heb het daarna als antwoord gebruikt tegen familie, vrienden en collega’s. Geen haar op m’n hoofd die eraan denkt om de waarheid te zeggen. Terwijl ik tegelijk ook denk: hoezo is het raar om op onze leeftijd nog seks te hebben? Ik weet niet waarom zo veel mensen denken dat seks stopt na je vijftigste, of zestigste. Rein en ik hebben altijd een goed seksleven gehad. We ontmoetten elkaar toen ik twintig was en hij tweeëntwintig in, zoals dat toen nog ging, de soos in het buurthuis. Hij viel me op omdat hij niet goed kon dansen, maar het toch deed, zonder schaamte. Mijn vriendinnen moesten lachen toen ik naar hem toeliep en met hem mee ging dansen – niets voor mij, maar ik wist meteen dat deze jongen bijzonder was. Een week later vroeg hij me officieel verkering, een halfjaar later gaf mijn vader zijn toestemming voor ons huwelijk. Tijdens onze huwelijksnacht deden we het voor het eerst. Het was nieuw en spannend en rommelig en natuurlijk helemaal niet zo leuk als seks kan zijn, maar wat gaf het? Voor mijn gevoel waren we samen een nieuwe wereld binnengestapt, eentje waarin nog zoveel te ontdekken viel.

Kinderen

We kregen drie kinderen redelijk kort na elkaar. Ons seksleven was nooit weg, maar stond toen wel op een laag pitje. Tegen de tijd dat de kinderen groter waren, vonden we elkaar ook in bed weer terug. Seks was binnen onze relatie van alles: intimiteit, liefde, verbinding, een goedmaker, communicatie als dat met woorden even wat minder ging of een manier om aan elkaar te laten merken dat we meer waren dan vader en moeder. Ooit spraken Rein en ik af: eens per week is het absolute minimum. Maar meestal deden we het twee of soms zelfs drie keer per week. Natuurlijk vliegen op een bepaald moment de vonken er niet meer af en met lage rugpijn of onwillige knieën wurm je je ook niet in de spannendste standjes, maar we genoten allebei nog van onze gewone, huis-tuin-en-keuken-seks. Die echt van ons was, trouwens. Ik besprak dat nooit met iemand en al helemaal niet met onze kinderen. Die leefden in de veronderstelling dat we het na de verwekking van de jongste nooit meer hadden gedaan – zoals zo’n beetje alle volwassen kinderen over het seksleven van hun ouders denken, vermoed ik. En het laatste wat je als kind wil horen is dat je vaders hart het heeft begeven terwijl hij lag te vrijen, kan ik me zo voorstellen.”

Gedotterd

“Niet zo lang nadat de ambulancemedewerkers waren aangekomen, hadden ze Rein gestabiliseerd. Maar toen viel zijn hartslag weer weg en moesten ze hem opnieuw reanimeren. Toen ze met hem op weg gingen naar het ziekenhuis, had hij een hartslag maar erg stabiel was die niet. Onderweg ging het nog een keer mis en eenmaal op de spoedeisende hulp zag het er niet heel goed uit. De cardioloog zei dat ze er alles aan gingen doen, maar dat we ook rekening moesten houden met een niet zo rooskleurig scenario. Ik ben de mensen in het ziekenhuis nog steeds heel dankbaar dat ze zo snel en goed hebben gehandeld. Rein is vrijwel meteen gedotterd en heeft twee stents gekregen. Toen ik hem na de ingreep op de intensive care mocht bezoeken, wist ik even heel zeker dat hij het niet zou redden. Al die slangen en apparaten en piepjes en Rein die ergens in het midden daarvan lag, helemaal bleek en twintig jaar ouder. De cardioloog kwam nog langs en vertelde dat hoe Rein er nu bij lag, normaal was na zo’n ingreep en dat veel van de apparaten puur voor de zekerheid waren. Mijn zoon en inmiddels gearriveerde dochter hadden nog allerlei vragen voor hem: kon het echt zo zijn dat zo’n infarct ineens ontstond? Zou hun vader niet iets moeten hebben gemerkt? De arts vertelde dat sommige mensen voorafgaand aan een infarct bijvoorbeeld al een tijdje benauwd zijn of lichte hartklachten hebben, maar dat het ook zonder voorbode kan gebeuren. ‘Mijn vader heeft vandaag gesport’, hoorde ik mijn zoon zeggen. ‘Kan dat van invloed zijn geweest?’

Leven

Ik had de cardioloog niet verteld wat dat ‘sporten’ inhield, maar ik zweer je: hij keek me aan en het was alsof hij recht door me heen keek. En natuurlijk is dit verbeelding, want hoe moet die man weten wat wij hadden gedaan? Of het moet in de overdracht vanuit de ambulancemedewerkers staan, maar dat kan ik me niet voorstellen. Toch keek ik even heel strak naar de grond en hoopte dat ik niet rood werd. ‘Dat kan’, was toen het antwoord van de arts. ‘Zware lichamelijke inspanning kan de zuurstofvraag verhogen en in combinatie met de al vernauwde aders van uw vader, kan dat zeker bijdragen aan het ontstaan van een infarct.’ Ik was al heel blij dat Rein nog leefde en toen nog een beetje meer. Natuurlijk zou ik hem niet hebben vermoord door de seks, maar ik weet zeker dat ik wel het gevoel zou hebben gehad dat het mijn schuld was.

Lachen

De volgende dag ging het al een wonderbaarlijk stuk beter met Rein. Hij was bij kennis, de apparaten konden zo’n beetje allemaal uit en hij werd naar een normale verpleegafdeling overgeplaatst. Wat er gebeurd was, wist hij niet meer tot ongeveer een halfuur voor het infarct. Hij wist dus ook niet dat we seks hadden gehad. Toen de kinderen even weg waren, vertelde ik hem hoe het allemaal was gebeurd en ineens moest hij zo lachen dat ik automatisch mee ging doen. ‘Wel een geweldige manier om ooit dood te gaan’, fluisterde hij net voor de kinderen binnenkwamen. Ik zei nog snel dat hij gisteren zogenaamd was gaan sporten en hij praatte gewoon mee toen mijn zoon daarover begon.

Geluk

Het is nu zes maanden geleden en Rein is nog wel snel moe, maar verder is hij de oude. Ik realiseer me dat hij veel geluk heeft gehad, misschien wel juist omdát we samen in bed lagen en ik meteen merkte dat er iets mis was. Ons seksleven heeft even stilgelegen, maar ongeveer zes weken na het infarct stelde hij voor het weer eens te doen. Volgens de dokter kan hij lichte lichamelijke inspanningen weer aan. Dat mag zo zijn, maar ik vond het doodeng. Rein heeft geen herinneringen aan dat moment, maar ik wel. Maar goed, ik wil ons seksleven ook niet opgeven en dus stemde ik in. We deden het voorzichtig aan en ik vroeg elke keer ‘gaat het’ tot hij er gek van werd en zei dat hij heus niet twee keer een infarct zou krijgen door seks.

Ontspannen

Uiteindelijk werd het wat meer ontspannen. De tweede keer ging het al beter en inmiddels hebben we de draad weer opgepakt van waar we ooit waren gebleven. Nog steeds doen we het minstens eens per week, soms vaker. De herinnering aan dat nare moment is nu wel mijn hoofd uit en ik kan er weer van genieten. En boven alles ben ik blij dat ik mijn man nog heb. Het is ook alsof we er een geestig geheim bij hebben gekregen. Laatst vroeg mijn zoon: ‘Mag je eigenlijk alweer sporten, pap? En zullen we dan binnenkort samen gaan?’ Dan kijkt Rein even naar mij met zo’n aparte blik en moet ik even heel erg lachen.”

Foto: Getty Images
Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.