Asha is mantelzorger voor haar zoon met het syndroom van Down

Amiet op 1

“Toen de arts vertelde dat onze zoon Amiet het syndroom van Down heeft, wisten we niet wat ons te wachten stond, maar we waren vastbesloten om hem alles te geven wat hij nodig heeft. Amiet was ons eerste kind. Teleurgesteld dat onze baby een beperking had, waren we niet. Vanaf dat moment draaide ons leven alleen nog maar om hem. Vanwege Amiets zwakke gezondheid was hij vaak ziek. Al mijn afspraken maakte ik onder voorbehoud. Amiet ging altijd voor.”

Kleine wereld

“Mijn wereld werd heel klein door de zorg voor Amiet, maar dat vond ik niet erg. Amiet betekent eeuwige vriend. We hadden niet een betere naam kunnen kiezen. Urenlang speelden we samen spelletjes. Amiet is altijd vrolijk en tevreden en hij vindt het eten dat ik voor hem maak heerlijk. Door zijn beperking kent Amiet geen zorgen. Dat is ook niet nodig. Mijn man en ik regelen alles voor hem.”

Wakker geschud

“Onze jongste zoon, Karan, die nu 25 is, kreeg een heel andere opvoeding dan Amiet. Karan is een begaafde, sociale jongen die al vroeg zelfstandig was. Dit stimuleerde ik ook. Ik vond het knap als hij erop uit trok en leuke dingen ondernam met zijn vrienden. Ik hou net zo veel van Karan als van Amiet, maar helaas liet ik dat niet genoeg blijken. Voor Karan had ik onvoldoende oog. Toen hij in de puberteit kwam en vaak opstandig was, werd ik wakker geschud. Het was alsof Karan toen uit de schaduw stapte en liet zien dat hij er ook was. Doordat ik een beter contact met mijn jongste zoon wilde, begon ik aan mezelf te werken. Onze moeder-kindrelatie verbeterde enorm. Karan en ik weten nu dat we er voor elkaar zijn. Wat vond ik het bijzonder toen hij vijf jaar geleden mijn naam op zijn borst liet tatoeëren!”

Trots

“Allebei mijn zoons zie ik als een zegen. Amiet leerde me over spiritualiteit. De meeste zelfhulpboeken gaan over leven in het nu en genieten van kleine dingen; vaardigheden die Amiet van nature bezit. Karan leerde me dat je voor jezelf moet opkomen en uiting moet geven aan je talenten. Karan kan prachtig zingen. Ik ben heel trots als hij een nieuw nummer heeft gemaakt.”

Persoonlijke groei

“Een mantelzorger is gewend om beschikbaar te zijn. Anderen helpen is een prachtige eigenschap, maar de keerzijde is wel dat je jezelf vergeet. Ik was zo met Amiet bezig dat ik lang niet wist wie ik zonder hem was. Via Team Mantelzorg Utrecht, een organisatie die mantelzorgers ondersteunt, volgde ik de cursus ‘Vergroot je veerkracht’. Aan ons, cursisten, werd gevraagd welke bezigheid we graag deden en waar we door het mantelzorgen niet meer aan toe kwamen. Door mijn grenzen aan te geven en tijd vrij te maken voor mezelf begon ik dingen te doen die ik interessant vond. Langzaam maar zeker vond ik mezelf terug. Ik volgde cursussen en opleidingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en dat doe ik nog steeds. Persoonlijke groei boeit me. Zolang je leeft, blijven zich nieuwe fasen aandienen.”

Loslaten

“Over een paar maanden gaat Amiet, na 29 jaar, het huis uit. Hij krijgt een eigen woonruimte bij een zorgorganisatie, al vind ik dat te zakelijk klinken. Liever noem ik het zijn ‘nieuwe familie’. Amiet is al een paar keer langs geweest om de bewoners te leren kennen. Hij vindt ze aardig en heeft er zin in. Dat maakt het makkelijker hem los te laten. Jaren kostte het me om aan het idee te wennen, maar ik ben er nu klaar voor. Amiets nieuwe huis is prachtig en ligt op slechts tien minuten rijden van zijn ouderlijk huis. Ik weet dat deze stap Amiet veel gaat brengen. Niet alleen breekt er voor mijn oudste zoon een nieuwe fase aan, ook ik sta aan een nieuw begin. Na 29 jaar ga ik weer op zoek naar een betaalde baan. Ontzettend spannend vind ik dat. Amiet en ik slaan allebei onze vleugels uit.”

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.