Elly viel 100 kilo af – niet door een maagverkleining, maar híerdoor

Door de stoel

Elly: “Wat voelde ik me opgelaten toen ik door de stoel zakte tijdens een feestje. Omdat ik deze afgang nooit meer wilde meemaken, nam ik voortaan mijn eigen stoel mee naar een barbecue of tuinfeest. Ik schaamde me niet voor mijn gewicht van 177 kilo. Tuurlijk, ik had een diepe wens om af te vallen, maar het was niet zo dat ik mijn identiteit koppelde aan mijn overgewicht. Ja, ik was te zwaar, maar ik was ook een leuke, hartelijke vrouw.

Grote liefde

Dat vond mijn man Bennie ook. Vanaf mijn negentiende jaar zijn Bennie en ik samen. Bennie is absoluut mijn grote liefde en een bijzonder mens. Hij zegt altijd: ‘Ik kijk tegen niemand op en op niemand neer.’ En dat klopt, Bennie oordeelt niet. Toen ik 177 kilo woog en zin had in een chocoladereep, vroeg hij nooit: ‘Zou je dat wel doen?’ Bennie liet me in mijn waarde. Hij had er ook het volste vertrouwen in dat er een dag zou komen waarop het me zou lukken om succesvol af te vallen. Nog altijd emotioneert het me als ik denk aan zijn onvoorwaardelijke liefde. Op mijn slechtste dagen drukte ik Bennie op het hart om vooral een energieke vrouw te zoeken waarmee hij leuke dingen kon ondernemen.” 

Te uitputtend

“Hoewel ik geen problemen had met mijn zelfbeeld, beperkte mijn overgewicht me wel, en ons gezin ook. Bennie is heel actief. Hij is altijd bezig en onderweg. Toen ik heel zwaar was, zat ik vooral op de bank omdat iedere inspanning me te veel was. Ik ging wel langs bij vrienden en familie mét mijn eigen stoel, maar andere uitstapjes durfde ik niet aan. Als mijn vriendinnen naar het theater gingen, zegde ik met een smoes af. De afstand van de parkeerplaats naar de zaal was een beproeving. Om nog te zwijgen over de theaterstoel waar mijn billen niet in pasten.

Familie en vrienden

Nooit was ik verdrietig om wat ik niet kon door mijn overgewicht, wél om wat ik mijn familie en vrienden niet kon geven – Bennie en onze drie dochters in het bijzonder. Met de meiden ravotten in de speeltuin of mee op schoolreisje, het was allemaal te uitputtend voor me. Bennie ging vaak alleen met onze dochters de hort op. Het gevolg van mijn slechte conditie was dat ik steeds vaker thuisbleef en nog meer at. Op een gegeven moment leefde ik als een kluizenaar. Ik had een eetverslaving en kon geen kant op. Ik belandde in een vicieuze cirkel van eten, afvallen en nog meer eten.” 

Vol vertrouwen

“Altijd was ik opzoek naar dat ene wondermiddel waardoor ik eindelijk slank zou worden. Ik volgde een brooddieet en leefde weken op zakjes astronautenvoeding. De kilo’s vlogen er in die periodes vanaf, maar zodra ik de teugels liet vieren, kwamen ze er net zo hard weer aan. Ik was ervan overtuigd dat ik alleen met een revolutionaire methode gewicht kwijt kon raken, want enkel op mijn voedingspatroon letten, daartoe was ik niet in staat. En toch, diep in mijn hart had ik er net als Bennie het volste vertrouwen in dat ik op een dag voorgoed af zou rekenen met mijn overgewicht.

Ooit slank

Ik voelde me gesterkt door mijn moeder. Ook zij geloofde in mij. Vanaf mijn tiende jaar was ik al fors. ‘Mama, word ik ooit slank?’ vroeg ik haar als ik weer eens baalde van mijn postuur. ‘Tuurlijk meisje’ antwoordde mijn moeder dan. ‘Wij gaan op het eten letten en lekker wandelen.’ Heerlijk vond ik het om door de polder te stappen en de wind door mijn haren te voelen. Ook als het me niet lukte om minder te eten, wandelde ik graag. Lopen was mijn uitlaatklep. Na een wandeling voelde ik me altijd beter. Maar de pest aan heel erg zwaar zijn, is dat je gewicht je op een gegeven moment ernstig belemmert. Toen ik meer dan honderdvijftig kilo woog, kon ik nog maar kleine stukjes lopen. Mijn lichaam werd een gevangenis.” 

Meedoen aan tv-programma

“Op een gegeven moment lukte het me zelfs niet meer om boodschappen te doen bij de supermarkt. Als ik iets lekkers wilde, stuurde ik een van mijn dochters op pad om het voor me te kopen. Ik schaamde me hiervoor, maar de drang om te eten was te groot. Het leek alsof er een monster in me woonde dat ik niet in bedwang kreeg. Ten einde raad verdiepte ik me in een maagverkleining. Misschien dat een operatie me kon helpen?
In 2007 werd ik door mijn zusje getipt op Obese, een tv-programma waarin mensen met obesitas door middel van een team van professionals worden geholpen om af te vallen. Toen ik werd uitgekozen voor het programma staakte ik mijn plannen voor de maagverkleining. Ik besloot deze bijzondere kans met beide handen aan te grijpen en gaf mezelf helemaal bloot. Letterlijk. Aan het begin van de opnames werd ik in mijn ondergoed gefilmd zodat ze een goed beeld hadden hoe ik eruitzag voordat ik aan het afvalavontuur begon. Ik werd geholpen door een diëtist, een psycholoog en een fantastische personal trainer, Igor, met wie ik nog steeds contact heb. Wat was ik trots toen ik bijna zeventig kilo afviel!”

Terugval

“Ik was er oprecht waanzinnig blij mee. Maar zelfs deze levensveranderende ervaring zorgde er niet voor dat ik op gewicht bleef. Door een akelige knieblessure kon ik niet meer sporten. De klad kwam in mijn trainings- en voedingsschema en ik viel terug in mijn oude patroon. Een jaar na mijn deelname vlogen de kilo’s er weer aan, maar deze keer was er een groot verschil. Voor het eerst van mijn leven voelde ik me onzeker en minderwaardig. Mensen hadden met me meegeleefd, me gecomplimenteerd en me aangemoedigd. Wat vond ik het lastig om buiten onder de mensen te zijn. Ik voelde me bekeken en beoordeeld. Ik had alle hulp van de wereld gekregen en toch was het niet gelukt.

Maagverkleining

Een maagverkleining zag ik als mijn ultieme redmiddel. Twaalf jaar geleden ging ik onder het mes. Ik was bereid om heel ver te gaan. Wat ik me niet goed realiseerde, was dat een maagverkleining een hulpmiddel is, geen oplossing. Als je mentaal niet verandert, beland je uiteindelijk weer in dezelfde valkuilen met als resultaat dat je ook na de maagverkleining aan kan komen en obesitas ontwikkelt. Een paar jaar na mijn operatie kon ik steeds meer eten, wat ik ook deed. Eigenlijk is het mooi hoe sterk een lichaam is en hoe het zich aanpast aan de nieuwe situatie, maar ik baalde ervan. Een paar jaar na de operatie at ik weer heel veel. Voor de zoveelste keer viel ik ten prooi aan het monster van mijn eetverslaving. Moedeloos werd ik ervan.” 

Iedere dag hetzelfde menu

“Ik ben iemand van alles of niets. Door mijn jarenlange gevecht met de kilo’s wist ik dat het voor mij niet werkt om op mijn eten te moeten letten. Ik had een vast en duidelijk stramien nodig. Negen jaar geleden nam ik een rigoureus besluit. Ik besloot iedere doordeweekse dag een vast menu te eten zoals mijn diëtiste me ooit had geleerd en daar niet van af te wijken. Sindsdien eet ik van maandag tot en met vrijdag iedere dag hetzelfde. ’s Ochtends begin ik mijn dag met kwark met chiazaad, gevolgd door een stuk fruit om half elf. Als lunch neem ik sla met kip, tonijn of fetakaas, om half vier een bakje kwark met appel en kaneel, ’s avonds groente met kip of vis en om half negen nog een bakje kwark. Deze levensstijl werkt voor mij. Het heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik meer dan 100 kilo ben verloren.

Niet saai

Of het niet saai is om iedere dag hetzelfde te eten? Helemaal niet. Het geeft me rust en houvast om niet meer over eten na te hoeven denken. Mijn boodschappenlijstje is al jarenlang dezelfde. Doordat ik me strikt hou aan hetzelfde menu kom ik niet meer voor dilemma’s te staan. Op doordeweekse verjaardagen en bijeenkomsten sla ik alle lekkernijen af en daar heb ik geen enkele moeite mee. Ik vaar echt het beste op routine.” 

Verrassend eenvoudig

“Mijn gewicht is al jarenlang stabiel. Ik denk dat ik 71 kilo weeg, maar ik weeg mezelf allang niet meer. Ik vind het ook niet meer belangrijk. Ik voel me goed en dat is het allerbelangrijkste. Door mijn stramien kan ik eindelijk van lekker eten genieten zonder schuldgevoel. In het weekend mag ik van mezelf alles eten. Heerlijk vind ik het om met Bennie uit lunchen te gaan. Het weekend voelt nu vaak aan als een feest.
Eigenlijk is mijn aanpak supersimpel. Zo simpel dat ik er geeneens een boek over zou kunnen schrijven omdat de boodschap op één pagina past. Het komt erop neer dat ik doe wat ik met mezelf heb afgesproken. Niets meer en minder. Door al mijn ervaringen ben ik ervan doordrongen geraakt dat alles afhangt van daden. Je kunt een heel team naast je hebben van personal trainers, voedingsdeskundigen en psychologen en de liefste man van de wereld hebben die je eindeloos steunt, je moet het zelf doen. Je hoeft ook niet heel veel te doen. Het enige wat je moet doen is de afspraken met jezelf nakomen. Verrassend eenvoudig, toch?” 

Enorme mijlpaal

“Wat mijn moeder dacht en waar Bennie en ikzelf in geloofde is waar: ik ben in staat om blijvend slank te blijven. Ik ben die actieve vrouw geworden die ik Bennie zo gunde. Samen trainen we nu voor de Nijmeegse Vierdaagse. Vanaf mijn zestiende jaar wil ik die al lopen omdat het sfeertje me zo leuk leek. Vorig jaar leek het er eindelijk van te komen, maar op de tweede dag brak ik een botje in mijn voet. Ik baalde hier ontzettend van, maar ik wist ook dat mijn schoonzus gelijk had toen ze zei: ‘Accepteren kost minder energie dan je verzetten.’ Toen Bennie alleen over de finish kwam, was ik ontzettend trots op hem. Samen met onze kinderen en kleinkinderen wachtten we hem op. Hopelijk finishen Bennie en ik dit jaar samen. Wat een enorme mijlpaal zal dat zijn.”

Foto: Marloes Bosch