Wieke redde Tamara’s leven met de Heimlichgreep: ‘Iedereen keek toe, maar niemand deed iets’

Het gebeurde op een warme zondag

Tamara: “Het gebeurde op een warme zondag, op de Landgoedfair Mariënwaerdt. Dit is een groot evenement op een landgoed bij mij in de buurt met veel eet- en drinkkraampjes en activiteiten zoals schapen drijven. Ik was er met een vriendin en we genoten van ons dagje uit. Rond 13.00 uur besloten we wat te gaan eten. In een grote tent stonden allerlei eetkraampjes en picknicktafels. Het was er superdruk, maar met een beetje mazzel wisten we net de laatste, vrije bartafel te bemachtigen.

Ineens ging het mis

Tevreden pakte ik de patat aan die mijn vriendin had gehaald. Omdat het nog heet was, nam ik een klein hapje van een frietje. Ik weet niet meer of ik vervolgens tegelijk wilde praten en ademhalen, maar ineens ging het mis. Het frietje schoot naar achteren in mijn keel en het was alsof ik in een soort vacuüm terechtkwam. Als reactie hapte ik naar adem, maar opeens kon ik niks meer. Niet in- of uitademen en ook niet hoesten. Mijn keel en luchtwegen voelden zo verkrampt, dat ik meteen wist: dit is foute boel. Vooral omdat ik eerder iets soortgelijks had meegemaakt.”

Propvol

Een aantal jaar eerder kwam er tijdens het eten een stukje tonijn vast te zitten in Tamara’s keel. Ook toen kon ze geen lucht krijgen, maar door hard op de grond te stampen, schoot het stukje uiteindelijk los. Tamara: “Dit keer voelde het anders. Terwijl ik opnieuw probeerde adem te halen, besefte ik dat ik het frietje niet vanzelf los zou krijgen. Het blokkeerde alles in mijn keel en ik kon alleen maar naar mijn vriendin gebaren dat ik stikte. Zij begon meteen op mijn rug te kloppen, maar helaas te laag. Met mijn handen probeerde ik duidelijk te maken dat ze hoger moest slaan. Iets wat mijn vriendin niet helemaal begreep, want zij dacht juist dat ik bedoelde dat ze mij pijn deed. Daarom stopte ze en durfde ze niks meer te doen. Ik denk dat ze van de schrik een beetje bevroor.

Wanhopig

In mijn hoofd leek het eeuwig te duren, wanhopig keek ik om me heen. Vrij snel daarna stond er een man op die mij wilde helpen. Hij sloeg heel hard op mijn rug, maar ook veel te laag. Na een paar pogingen ging hij weer zitten en ik kreeg nog steeds geen lucht. Ondertussen voelde ik de kracht uit mijn lichaam gaan. Blijven staan, zei ik tegen mezelf, terwijl ik me aan de bartafel vasthield. Zolang ik sta, ben ik er nog.

Propvol

Wat het nog beangstigender maakte, was dat er zoveel mensen om me heen stonden. Het was echt propvol in die tent en ik keek iedereen recht in de ogen aan. Ze zagen dat er iets met mij aan de hand was, maar aten en dronken gewoon door. Niemand deed iets, dat vond ik echt bizar. Ik dacht alleen maar: ik sta hier te stikken en niemand grijpt in. Ondertussen begon alles te lopen: mijn ogen, mijn neus, mijn mascara zat overal… Op een gegeven moment werd ik steeds slapper. Ik voelde de kracht letterlijk uit mijn lichaam wegzakken en dacht: als ik nu omval, is het klaar.”

Laatste poging

Wieke zat op dat moment met haar man in dezelfde drukke stretchtent aan een biertafel, zo’n tien meter verderop. Opeens hoorde ze een vreemd geluid. Wieke: “In mijn beleving was het een soort hoesten, maar achteraf denk ik dat ik Tamara hoorde ‘gaspen’. Precies hetzelfde geluid wat mijn schoonmoeder maakte toen ze vier maanden daarvoor overleed. Ik keek waar het vandaan kwam en opeens zag ik Tamara bij een bartafel naar haar keel grijpen. Ze keek heel bang. ‘Daar gaat iets niet goed’, zei ik tegen mijn man. Nog voordat hij iets kon zeggen, stond ik op en liep direct naar Tamara.”

Heimlichgreep

Tamara: “Ik zag Wieke niet aan komen lopen door de menigte. Maar ineens werd ik door haar vanachter vastgepakt en voelde ik krachtige, opwaartse stoten onder mijn ribben. Ik hing toen al slap in haar armen.”
Wieke: “Ik deed de Heimlichgreep. Dat had ik geleerd op de bhv-cursus op mijn werk, maar ik had het nog nooit in het echt gedaan. Bij de eerste poging was ik nog een beetje voorzichtig. Ik wilde Tamara geen pijn doen en was bang dat ik met te veel kracht haar ribben zou breken. Bij de tweede keer kon ik dat al iets meer loslaten. Ik voelde Tamara steeds slapper worden en de adrenaline gierde door mijn lijf. Dit gaat me niet gebeuren, dacht ik. Ik moet iets doen! Hoewel ik zelf maar 1,62 meter ben en ongeveer 55 kilo weeg en Tamara een stuk langer is en toen ook nog iets zwaarder was, tilde ik haar met gemak op en gaf ik meerdere stoten onder haar ribben. Maar het lukte nog steeds niet. Op dat moment begon ik boos te worden. Geconcentreerd stootte ik nog een keer en vervolgens vroeg ik aan haar of het gelukt was.”

Vastberadener

Tamara: “Opeens zag ik haar hoofd over mijn rechterschouder komen. ‘Is het eruit?!’ vroeg ze gehaast. Ik kon alleen nog maar mijn hoofd schudden.”
Wieke: “Verdomme, dacht ik. Dat het nog niet gelukt was, maakte me alleen maar vastberadener. Met alle kracht die ik had, tilde ik Tamara nog één keer op en stootte onder haar ribben. Toen zag ik ineens iets uit haar keel schieten.”Tamara: “Het frietje was losgekomen en in één keer was het vacuüm weg. Ik kon weer ademhalen. Opgelucht nam ik een flinke teug adem. Ik ben er weer, dacht ik. De paniek die ik eerder voelde, was ook ineens weg.”

Lees ook Catja had een bijna-doodervaring: ‘Ik was vlak bij dat witte licht’

Allebei van slag

Daarna praatten Wieke en Tamara nog heel even met elkaar. Vervolgens gingen ze allebei weer hun eigen weg. Tamara: “Nadat ik Wieke bedankte, ging ze terug naar haar man. Ik bleef bij mijn vriendin staan en at zelfs nog mijn frietje op. ‘Wat gebeurde er nou?’ vroeg mijn vriendin. We waren er allebei van slag van en ik denk ook een beetje in shock. Dat besefte ik toen alleen nog niet.”
Wieke: “Toen ik weer bij mijn man ging zitten, zei hij: ‘Goed gedaan’. Meer zeiden we er eigenlijk niet over, zo nuchter ging dat. Tien minuten later stonden we alweer in de rij voor het reuzenrad. Alsof er niks was gebeurd. Toch was dat juist het enige waar ik aan kon denken.”

Voor mijn kop slaan

Tamara: “Later die dag kwamen Wieke en ik elkaar nog eens tegen op het terrein. Ze vroeg of het goed ging en we kwamen erachter dat we maar één kilometer van elkaar vandaan woonden. Meer zeiden we niet.”
Wieke: “Eenmaal thuis kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik had op mijn bhv-cursus geleerd dat je na een Heimlichgreep altijd even contact moet opnemen met je huisarts. Door de harde stoten kunnen je ribben beschadigd raken, dus dat wilde ik Tamara nog meegeven. Gelukkig had ik haar op de fair met iemand zien praten die ik kende. Deze persoon bracht mij met Tamara in contact, zodat ik haar kon adviseren de volgende dag naar de huisarts te gaan voor controle.”

Bloemen bezorgen

Tamara: “Ik heb Wiekes advies opgevolgd, maar gelukkig zei mijn huisarts dat mijn ribben niet waren beschadigd. Als dank liet ik bloemen bij Wieke bezorgen. Voor mij voelde het als het minste wat ik kon doen.”
Wieke: “Superlief, maar helemaal niet nodig. Ik was vooral blij dat het goed ging met Tamara. Toch bleef het daarna nog lang door mijn hoofd spoken. Alsof ik toen pas besefte wat er gebeurd was.”Tamara: “Bij mij kwam het besef ook pas later. Opeens realiseerde ik me dat het ook heel anders had kunnen aflopen.”

Getriggerd

In de periode daarna hadden Tamara en Wieke geen contact meer. Totdat Wieke een aantal maanden na de gebeurtenis als bhv’er werd opgeroepen voor een reanimatie bij haar in de buurt.
Wieke: “Ik ben aangemeld bij HartslagNu; het reanimatie-oproepsysteem in Nederland. Stel dat er iemand in mijn buurt gereanimeerd moet worden, dan krijg ik een berichtje om zo snel mogelijk die kant op te gaan voor eerste hulp. Op een dag kreeg ik een oproep en ik ging er meteen naartoe. Bij aankomst bleken er al genoeg hulpverleners te zijn, dus mijn hulp was niet meer nodig. Maar iets in mij werd getriggerd door de oproep. Ineens moest ik weer aan Tamara denken en ik merkte dat ik nog stukjes miste van wat er op de fair precies was gebeurd.”

Afspreken

Tamara: “Wieke appte me of ik wilde afspreken. Ik zei direct ja. Juist omdat we samen zoiets heftigs hadden meegemaakt.”
Wieke: “Tijdens onze lunchafspraak namen we alles stap voor stap door. De hele gebeurtenis op de fair duurde maar een paar minuten, maar wij hebben er echt tweeënhalf uur over gepraat.”
Tamara: “Dat was heel bijzonder. We hoorden eindelijk van elkaar hoe we het zelf hadden beleefd.”

Veel impact

Ook namen ze later contact op met de organisatie van de fair. Tamara: “We zijn absoluut niet boos op de organisatie, maar vonden wel dat ze moesten weten wat er was gebeurd. Zoveel mensen zagen het gebeuren, maar niemand greep in. En dat terwijl er verderop gewoon een EHBO-post was. Iemand had die mensen toch op z’n minst kunnen waarschuwen?”
Wieke: “We wilden vooral duidelijk maken wat voor impact het op ons had gehad. Gelukkig nam de organisatie het goed op. Zo liet de organisatie op een nieuwe fair meer mensen van het EHBO-team rondlopen op het terrein. Dat gaf ons het gevoel dat ze echt iets met ons verhaal hadden gedaan.”

Voor altijd verbonden

Tamara: “Voor mij zal Wieke altijd mijn redder zijn. Iemand die precies op het juiste moment opstond.”
Wieke: “We hebben nog steeds contact en zijn voor het leven met elkaar verbonden.”
Tamara: “Op 20 augustus stuur ik Wieke altijd een appje met iets als ‘bedankt voor het redden van mijn leven’. En soms spreken we ook na een tijdje weer af. Ons contact voelt altijd vertrouwd.”
Wieke: “Zeker, onze band is heel speciaal. Toch zie ik mezelf niet als een held. Ik heb gewoon gedaan wat nodig was. Maar wat ik anderen met ons verhaal wel graag wil meegeven, is: als er iets gebeurt, doe iets. Haal hulp, grijp in, maar blijf niet staan kijken. Want je kunt echt het verschil maken, kijk maar naar ons.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.