Meike was niet welkom op de crematie van haar ex-man: 'Het ergste vond ik dat ik mijn kinderen niet kon troosten’

Ineke: ‘Ik vind mijn man niet meer aantrekkelijk. Afstotelijk zelfs’

Ineke (45) vierde laatst haar 25-jarige huwelijk met André (50). Maar ze twijfelt aan hun relatie. "Voor een gepassioneerd liefdesleven heb je aantrekkingskracht nodig en die is verdwenen.

Afknap

Ineke: “Dit is voor het eerst dat ik hardop uitspreek dat ik afknap op het uiterlijk van mijn man, me soms voor hem schaam en hem ook seksueel totaal niet meer aantrekkelijk vind. Heel moeilijk vind ik dat. Ik wil namelijk niet oppervlakkig klinken, want natuurlijk besef ik goed dat liefde niet draait om uiterlijk. Mijn moeder zei het vroeger altijd: ‘Van een mooi bord kun je niet eten.’ Je kunt nog zo’n knap koppie hebben, als je een rotkarakter hebt, is het niks waard. En mijn man André heeft absoluut geen slecht karakter. Hij is een lieverd. Als vader is hij lief, gezellig en betrokken. Hij doet alles voor onze zoon David, van zestien. Als maatje en levenspartner is André ook ontzettend lief en behulpzaam. Hij troost me als ik verdriet heb, werkt hard voor zijn gezin en is nooit te beroerd om thuis een klusje op te pakken. Hij is zelden onaardig tegen me. Zelfs als we ruzie hebben en ik best lelijke dingen tegen hem zeg, blijft hij rustig. Maar ik vind hem als liefdespartner onaantrekkelijk. Als hij naakt is, draai ik het liefst mijn hoofd om, maar ook met zijn kleding aan doet hij me niets meer. Ik kan het niet meer opbrengen hem te tongzoenen, laat staan seks met hem te hebben. Voor een gepassioneerd liefdesleven heb je aantrekkingskracht nodig en die is verdwenen.”

Weinig seks

“Als André toenadering zoekt, wijs ik hem negen van de tien keer af. De keren dat we wel seks hebben, ‘zit’ ik het uit: dan onderga ik gelaten zijn strelingen en wacht tot hij aan zijn gerief is gekomen. Maar zo wil ik het absoluut niet. Het geeft me een goedkoop gevoel, alsof ik mijn lichaam ter beschikking stel aan hem. Daarom gaat het me steeds meer tegenstaan om met hem te vrijen of zelfs in bed naast hem te liggen. André en ik zijn elkaars jeugdliefde. We hebben tot een jaar of vijf geleden altijd een goed en harmonieus huwelijk gehad. Seks speelde nooit een hoofdrol. We deden het eens in de twee, drie weken en dat was prima. Ik kwam nooit klaar, maar dat lukt me sowieso niet tijdens de daad. Ik vond het op z’n tijd leuk en lekker om te vrijen en nam ook nog wel het initiatief. Maar de laatste jaren is dat gevoel helemaal weg en onderneem ik nooit meer een poging om mijn man te verleiden. We hebben nog wel seks, zo eens per maand, maar dan alleen op zijn initiatief. Het duurde even voordat ik besefte dat mijn lage libido te maken had met mijn afkeer van Andrés uiterlijk. Ik dacht eerst dat er lichamelijk iets mis was. Dat dacht André ook. Hij merkte dat ik minder enthousiast was in bed en dacht dat mijn gebrek aan zin door stress kwam: onze zoon heeft vreselijk gepuberd, compleet met spijbelen en stelen uit de supermarkt, en dat hakte er nogal in. Zelf dacht ik dat ik misschien vervroegd in de overgang was gekomen. Ik ben er nog voor naar de huisarts gegaan. Maar nee, volgens haar was het niet zo. Ik had ook geen andere typische klachten: geen opvliegers, geen stemmingswisselingen en ik werd en word nog steeds elke maand ongesteld.”

Die eeuwige trainingsbroek

“Voorzichtig vertelde ik mijn huisarts dat ik een verminderd libido had. Ik vond dat best lastig om met mijn arts te delen, maar ze nam me heel serieus. Ze vroeg of ik bepaalde medicijnen slikte, of ik depressieve klachten had, of er iets naars was voorgevallen op seksueel gebied en of ik relatieproblemen
had. Nee, allemaal niet. Maar ze vroeg door: was ik nog wel gelukkig in mijn huwelijk? Was er een sleur of waren er misschien kleine irritaties tussen ons? Sprak ik mijn verlangens wel uit? Door er op deze manier over na te denken, realiseerde ik me ineens dat ik André weliswaar heel lief, maar echt niet meer aantrekkelijk vond. Dat was een echte eyeopener. André is nooit een George Clooney geweest, maar ik ben ook geen Angelina Jolie. Hij is gewoon een charmante man met een leuke glimlach. Hij is altijd wat aan de zware kant geweest, maar de laatste jaren heeft hij zich behoorlijk laten gaan met alcohol en vette happen.

Hij heeft een grote bierbuik en – ook voor zijn gezondheid – zouden er best wat kilo’s af mogen. Maar een dikke buik op zich vind ik niet per se afstotelijk. Ik val niet op gratenpakhuizen en met kleding kun je best een hoop verhullen en er toch goed uitzien. Nou geeft André niets om kleding. Voor zijn werk is een overall goed genoeg en het liefst draagt hij dat ding thuis ook. En anders is het die eeuwige verschoten joggingbroek met daarop een T shirt. En dat kleedt niet echt af. Laatst trouwde mijn nichtje. Iedereen zag er prachtig uit, vrouwen in jurken, alle mannen in kostuum. Op één man na. André weigerde een ‘apenpakkie’ aan te trekken en wilde zelfs geen overhemd aan of stropdas om. Hij trok zijn spijkerblouse aan. Ik schaamde me kapot en voelde me erg opgelaten in mijn zwarte jurkje naast hem. Toen de fotograaf op ons af kwam voor een foto, ben ik snel weggevlucht en heb ik André meegetrokken. Ik moest er niet aan denken dat foto’s van André in dat spijkeroverhemd in het trouwalbum van mijn nichtje terecht zouden komen.”

Lees ook: Nicole: ‘We hebben al anderhalf jaar geen seks meer’

Niet meer sexy

“Maar het is veel meer dan geen kledingsmaak hebben, waardoor hij me tegenstaat. Ik vind dat hij zich niet goed verzorgt. Hij heeft vaak een baard van een paar dagen, maar net niet op een manier die nog sexy is. Zijn haar zit niet, maar hij wil niet naar de kapper, dat vindt hij zonde van zijn geld. Af en toe zet hij zelf de tondeuse op zijn hoofd en scheert zich dan bijna kaal, om het vervolgens weer een beetje aan te laten groeien. Het ergst vind ik dat hij minder vaak doucht. Hij heeft heel veel last van eczeem en vooral in de wintermaanden is douchen dan niet echt verstandig, want daar droogt zijn huid heel erg van uit. Dat kun je compenseren door je na het douchen in te smeren met babyolie, maar daar houdt hij niet van. Olie vindt hij plakken. En daarom doucht hij maar twee keer per week. Ook aftershave is niet aan hem besteed. Daar is hij allergisch voor, zegt hij. Maar daardoor heeft hij nooit een lekker luchtje op. Vroeger hield hij nog wel rekening met mij, dan nam hij een douche voordat we seks hadden, maar die tijden zijn voorbij. Het kan hem blijkbaar niet veel meer schelen. Als ik een reden moet verzinnen voor Andrés slonzige uiterlijk, dan denk ik dat het iets te maken moet hebben met de dood van zijn lievelingszusje Janneke. Zij overleed vijf jaar geleden op 36-jarige leeftijd aan borstkanker. André was ontroostbaar. Ongeveer in dezelfde periode is hij slordiger en onverzorgder geworden. Maar waarom dat dan is, weet ik niet. Het is ook niet logisch: hij zou juist meer moeten genieten van het leven, dankbaar moeten zijn dat hij nog wel een gezond lichaam heeft en dat koesteren. Door gezond te eten en te sporten. Maar dat kwartje valt niet bij hem.”

Te kwetsend

“Echt serieus met hem praten over mijn gevoel doe ik niet. Ik deel wel regelmatig plaagstootjes uit met opmerkingen zoals: ‘Je lijkt wel een zwerver met die lange haren’ of ‘Solliciteer je voor Sinterklaas met die baard?’ Maar dat doet hem niks. André weet dat ik van mooie kleding hou, maar wil me daar niet in tegemoet komen. Als ik hem min of meer dwing mee te gaan shoppen voor een nieuwe spijkerbroek voor hem, wordt hij zo bloedchagrijnig dat we vaak met niets thuiskomen en allebei kriegel zijn. Het zal voor hem geen verrassing zijn dat ik zijn persoonlijke verzorging niet goed genoeg vind, maar dat hij me afstoot, zal ik nooit opbiechten. Dat vind ik te kwetsend. Ik zou het zelf ook verschrikkelijk vinden als hij hetzelfde over mij zou zeggen. Dat is overigens absoluut niet het geval. Hij zegt vaak genoeg dat hij me mooi vindt en als hij tegen me aan kruipt in bed, voel ik dat ik hem opwind. Maar ik doe er dan ook alles aan om er nog appetijtelijk uit te zien. Ik ben fit, want ik dans drie keer in de week, ik scheer mijn benen en draag graag een lekker luchtje. Dat vind ik niet meer dan normaal, ook al ben je al een tijd samen.”

Altijd smoezen

“Om André toch nog een pleziertje te gunnen, geef ik me af en toe over aan een vrijpartij. Net vaak genoeg om hem tevreden te houden. André heeft in het begin een paar keer gezegd dat hij me tam vond in bed, maar veel meer heeft hij ook niet erover gezegd. Als ik hem afwijs, verzin ik altijd een smoes: hoofdpijn, stress, menstruatie. Hij accepteert het. Maar ondertussen voel ik me heel naar en weet ik me geen raad met mijn gevoelens. Ik heb er veel over nagedacht. Relatietherapie heeft geen zin, er is niets mis met onze relatie. We hebben bijna nooit ruzie! Wat zal zo’n psycholoog dan kunnen doen? Naar een seksuoloog lijkt me ook de oplossing niet. Ik kan heus wel van seks genieten, maar word alleen niet meer opgewonden van mijn man. Daar kan een therapeut ook niet voor zorgen. Voor mezelf kiezen en weggaan bij André lijkt me helemaal een slecht plan. Het is normaal als na 25 jaar de rek er een beetje uit is. Zo maar een huwelijk weggooien kan ik niet maken. Zeker niet zolang onze zoon David nog thuis woont. Ik zou Davids hart breken als ik een scheiding wil, alleen maar omdat mama papa geen lekker ding meer vindt. Maar eerlijk gezegd is ons fijne gezin wel de grootste reden dat ik bij mijn man blijf. Hoe onbenullig het ook lijkt, ik baal elke dag meer van mijn mans onverzorgde uiterlijk. Het gaat me steeds meer tegenstaan met hem in één bed te liggen en zelfs in één huis te wonen.

Lees ook: Elsbeth: ‘Mijn man vindt me niet aantrekkelijk meer’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Veronique
    Als ik het zo lees is er een gebrek aan iets heel belangrijks.... Openheid, eerlijkheid en praten met elkaar. Je hoeft hem niet te zeggen dat je hem afstotelijk vind, maar begin eens met praten over zijn uiterlijke verzorging. Dat je het fijn zou vinden als hij naa rde kapper gaat, zich scheert en regelmatiger doucht en met olie insmeert. Jullie zullen hier allebei iets aan moeten doen, anders blijft het zo. En daarna eens het onderwerp 'kleding' bespreken. Waarom zou je niet eerlijk en open zijn? Als ik lees wat je over hem schrijft snapt ik je wel hoor. Partner zijn betekent in mijn ogen ook voor jezelf zorgen zodat de ander je ook aantrekkelijk blijft vinden. Uiterlijk is niet alles, maar wel belangrijk.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Agnes
    Hallo Mijn advies is weer eerlijk dan kun he vrolijk kijken of hij er aan iets mee gaat doen. Zo niet zou ik eens een goed nadenken of ik deze relatie nog wil doorzetten. Wees eerlijk naar je partner dan weet je ook of hij/zij het probleem ook zo ziet . Maar op deze manier is het niet eerlijk. Dit voelt vast ook niet goed voor jou.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jannet
    Als je niet wilt open staan voor een oplossing, dan moet je het maar accepteren!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Analies
    Het lijkt erop dat je je behoefte/verlangen niet durft uit te spreken. Ik vind dat je best in een relatie mag zeggen dat je het jammer vindt dat er minder moeite wordt gedaan voor het uiterlijk. Ik vermoed dat daar het pijnpunt zit. Het kan zijn dat je je daardoor het gevoel krijgt dat je die extra moeite niet waard bent. Ik zou zeggen praat er eens over (met of zonder therapeut) zolang de lucht niet wordt geklaard blijft de onaantrekkelijke bui hangen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Maartje
    Dag Ineke, Ik denk dat een seksuoloog of psycholoog jullie juist heel goed zou kunnen begeleiden hierin. Want het betreft het uitspreken van behoeftes en dingen die je toch nodig hebt van de ander om in deze relatie te blijven uiteindelijk. Want als je hem afstotelijk vindt, zul je hem misschien uiteindelijk zelfs ook minder serieus nemen. Dit ervaar je zelf ook, je spreekt soms je wensen wel uit (mbt kleding) maar dit wordt niet serieus opgepikt door hem. Dus wil je nog de toekomst verder met hem doorbrengen en deze relatie serieus nemen zou ik hier echt werk van maken en hiervoor hulp zoeken. Mogelijk dat uiteindelijk ook blijkt dat onderliggende rouw nog een rol speelt in hoe serieus hij zichzelf nog neemt, zoals je zelf ook al het vermoeden hebt. Ook hier kan met behulp van een psycholoog/seksuoloog aan gewerkt worden uiteindelijk. Sterkte en succes!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Inge
    Hallo Ineke, Je kunt je man best vertellen wat je dwars zit, zónder kwetsend te zijn. Het is geen onderwerp dat je even tussen de bedrijven door bespreekt. Je kunt het best samen een moment plannen en alles open en eerlijk bespreken. Je kunt wellicht samen afspraken maken. Bijvoorbeeld dat je man door de weeks best in gemakkelijke kleding thuis kan zijn, maar dat je het fijn zou vinden dat hij in het weekend zich netjes kleedt. Maar vooral wanneer jullie ergens naar toe gaan dat hij dan netjes gekleed is. Ook in wat netjes is kun je een compromis sluiten. Als hij weet dat je hem niet persé in een "apenpakkie" wilt hebben staat hij er misschien ook meer voor open. In jullie gesprek zou ik ook het verlies van zijn zus bespreken. Misschien zit hij daar nog meer mee dan je denkt. Samen praten en dingen bespreekbaar maken, geeft veel nieuwe inzichten. Lukt het niet samen (Het hoeft niet in een keer beklonken te zijn; geef elkaar de tijd en ruimte om na te denken over de veranderingen en spreek dat ook uit), kun je altijd nog professionele hulp inschakelen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Freud
    In dit verhaal zitten heel veel lagen, die worden verbonden door één rode draad: een gebrek aan communicatie (over de dingen die er echt toe doen). Dat gebrek aan communicatie zorgt voor gebrek aan verbinding en wederzijds begrip. Juist die elementen vormen de aantrekkingskracht, wanneer de jaren verstrijken en het lichaam verzakt. Je zegt dat hij zichzelf tot 5 a 6 jaar geleden nog aardig verzorgde. Toen overleed zijn zus en ging zijn zelfzorg rap achteruit. Je vermoedt dat het één met het ander te maken heeft, maar je weet het niet zeker. Dat is best ernstig, zelfs wanneer je partner een binnenvetter is. Door de jaren heen ontwikkelen partners toch een manier om samen te communiceren over belangrijke dingen, zelfs wanneer er niet hardop gecommuniceerd wordt. Ik vraag me af of je je ooit echt 100% verbonden hebt gevoeld met je partner, of dat je (net als heel veel vrouwen, schaam je niet!) gewoon gedaan hebt wat er door de omgeving werd verwacht: stabiele partner kiezen en eigen gezinnetje stichten. Bovendien vind je dat, als dat zo is, hij eigenlijk een andere reactie zou moeten hebben op de dood van zijn zus. Dat is niet helemaal eerlijk. Iedereen rouwt op een unieke, eigen manier en komt daardoor tot totaal uiteenlopende inzichten vanwege het overlijden en die rouw. En ik denk dat jij dat zelf eigenlijk ook wel weet, maar dat deze uitspraak een manier is om jezelf te sterken in je huidige standpunt. Slechte zelfzorg komt verrassend vaak voor. Het is een uiting van verdriet en depressie. Een psycholoog kan hier prima mee helpen! Hij/zij kan jullie gezamenlijk zien, voor de relatie en de communicatie. Maar daarnaast ook jouw man afzonderlijk ivm de rouw. De vraag is nu inderdaad: wat wil jij zelf? Heb je überhaupt nog zin om te investeren in de relatie? Begin dan met een gesprek met je man. Geef hem een biertje en vraag of hij nog weleens aan zijn zus denkt. Vraag of je daarin iets kan betekenen voor hem. Stel desnoods voor samen naar het graf te gaan. Geef vervolgens aan dat je het lastig vindt dat hij veranderd is sinds de dood van zijn zus. Dat jullie allebei rouwen, maar dat jij daardoor juist de impuls hebt gekregen om te genieten van het leven omdat het overduidelijk zo kort is. Vraag of jullie elkaar ergens halverwege kunnen ontmoeten daarin. Die babyolie vindt hij wellicht een stuk minder erg als jij hem insmeert en vervolgens berijdt tot hij volledig opgedroogd is (naja, wellicht zweet hij een beetje :-) Feedback geven kan ook positief en opbouwend! Maar heb je daar zin in? Zo niet, gewoon spullen pakken en gaan. Want met zwijgen en blijven, zul je hem continu blijven kwetsen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Erik
    Ronduit verschrikkelijk zoals jij over je relatie praat. Stuitend dat ik t ook nog lees ook natuurlijk. En psycholoog kan idd denk ik wel wat verrekken want je hebt geen lichtkrant op je voorhoofd. Ik zou dit probleem als je t niet zonder hulp durft met een psycholoog en je man bespreken. En de woorden die je koos zijn duidelijk dus misschien gewoon gebruiken. En stoppen met an plein publieque zo jezelf en je man voor schut zetten. Ik zou zeggen ga voor je huwelijk. Of als je denkt dat t nooit meer goed komt , wees dan eerlijk vertel het hem ook een zoek een lekker ding. Liegen is geen basis ook niet voor je zoon. Succes.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    caro geuskens
    hey Ik begrijp je volledig, ik vind mijn man ook heel dikwijls niet meer aantrekkelijk, hij wast zich te weinig, loopt 4 dagen met hetzelfde ondergoed, stinkt naar zweet,vettige haren, poetst zijn tanden amper en als ik iets zeg zegt hij, ik heb daar geen last van...sex ...normaal ben ik een open vrouw , die geniet van sex en er graag heeft, laatste jaren vraag ik amper iets. ...de sex is ook niet geweldig meer...ze zeggen wel,wees eerlijk,praat met hem...maar je raakt het moe dat praten als ze toch niet luisteren, en aantrekking is zeer belangrijk, sex ook...ik begrijp hoe je je voelt, maar aub...kijk niet naar je kinderen, dit is JOUW LEVEN, NU!! Kop op xxxxx ooit kom je hieruit
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen