Persoonlijke verhalen

Vera’s zoontje werd geboren met 24 weken

De zwangerschap van Vera (26) verliep allesbehalve vlekkeloos. Ze kreeg de schrik van haar leven toen haar zoontje Pieter (2) al na 24 weken ter wereld kwam. “Ze feliciteerden me, maar er viel helemaal niets te vieren.”

Vera: “Pieter zit nu in zijn peuter­puberteit en gooit het liefst al zijn speelgoed op de grond. Af en toe kan ik hem wel achter het behang plakken. Toch kan ik ervan genieten, omdat hij dit kán doen. Twee jaar geleden konden we daar alleen maar op hopen.

Wat waren we blij toen ik drie jaar geleden zwanger bleek te zijn van ons eerste kindje. Maar in de zevende week van mijn zwangerschap kreeg ik plotseling heftige bloedingen. Ik schrok enorm en dacht meteen aan een miskraam, maar eenmaal in het ziekenhuis bleek er gelukkig niets aan de hand te zijn. Ook na onderzoeken konden ze niet ontdekken wat de oorzaak was. Toen ik de weken daarna bloedingen bleef houden, stopte ik op aanraden van de verloskundige met werken. Bij elke bloeding vreesden we het ergste: nu gaat het echt mis. Maar telkens kregen we het goede nieuws dat alles oké was.”

Hectische nacht
“Na twintig weken zwangerschap verloor ik op een avond zo’n enorme hoeveelheid bloed, dat ik verplicht bedrust moest nemen. Hoe meer ik deed, hoe vaker ik bloedingen had. Drie weken later werd ik alsnog opgenomen in het ziekenhuis. Aan mijn baarmoedermond konden ze zien dat de kans op een vroeggeboorte groot was. We maakten ons zorgen, maar heel gek: ons gevoel zei dat het goed zou komen. De eerste nacht in het ziekenhuis braken mijn vliezen. Ik wist dat dit veel te vroeg was, ik was net 23 weken zwanger, maar omdat het nogal hectisch was en er steeds personeel in en uit liep, ging het als een waas aan me voorbij.”

‘Ondanks de risico’s wilden we vechten voor ons kind’

Zenuwslopende dagen
“Toen het wat rustiger was, begon ik te beseffen hoe spannend mijn situatie was. Als je vliezen gebroken zijn, beginnen de weeën meestal binnen twee dagen. Van de artsen hoorden we dat de kans op een gezond kindje in mijn situatie 25 procent was. Het was een zwaar gesprek waarin ons ook werd gevraagd of we de zwangerschap wilden doorzetten. Als een baby eenmaal geboren is, beslissen de artsen mee of een kindje behandeld wordt of niet. Dat vonden we moeilijk. We keken elkaar aan en dachten: we gaan dit samen doen. Ondanks de risico’s wilden we vechten voor ons kind.

De wettelijke grens waarop premature baby’s in het ziekenhuis behandeld mogen worden, ligt op 24 weken. Voor die tijd is de kans op overlijden te groot. Om die grens te bereiken, moest ons kindje nog minstens vier dagen blijven zitten. Het waren voor ons zenuw­slopende dagen.”

Machteloos
“Om ervoor te zorgen dat ik nog niet zou gaan bevallen, kreeg ik weeënremmers. Inmiddels was ik gewend aan alle drukte om mij heen. Ik liet het maar over me heenkomen, er was immers geen andere keuze. Mijn man Yordie vond het moeilijker, die voelde zich machteloos en maakte zich enorm veel zorgen. Een vrouw die ook op de verlosafdeling lag, vertelde mij dat ze ooit hetzelfde had meegemaakt en dat de artsen haar bevalling tot 37 weken hadden weten te rekken. Zo lang zou ons niet lukken; het was niet goed voor mij en de baby om zo lang weeënremmers te krijgen, maar haar verhaal gaf ons wel hoop. We zouden die 24 weken gaan halen, hoe dan ook.

Elk uur dat het kindje langer in mijn buik zat, was voor ons een mijlpaal. Gelukkig haalden we die 24 weken. En zelfs nog een paar dagen langer. Maar ineens ging de hartslag van de baby flink achteruit. Het was niet verantwoord hem nog langer in mijn buik te laten zitten, dus werd besloten mijn bevalling in te leiden. Ik werd erop voorbereid dat ik ons kind na de bevalling niet direct zou kunnen zien. Hij zou namelijk meteen aan de beademing moeten.

Toen onze zoon Pieter eenmaal ter wereld kwam, zag ik dat hij, helemaal blauw en met de navelstreng om zijn nek, weggedragen werd. Vreselijk om te zien. Hij ademde niet en moest meteen gereanimeerd worden. Het heeft nog een paar uur geduurd voordat hij stabiel was en we naar hem toe mochten.”

Lees het hele verhaal van Vera in Vriendin 29.

Foto: Ruud Hoornstra

Reageer op dit artikel

Instagram