Eveline: ‘Koningsdag is de dag die ik het meest mis in Frankrijk’

In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.

Koningsdag

Het is bijna Koningsdag. Nu was ik al van de vaderlandsliefde (je m’aintendrai), maar tussen de patriottische Fransen smelt dat niet zomaar weg. Fransen houden van hun land. Ze gaan er het liefst op vakantie om de Franse toeristensector te steunen. Ze verkiezen Franse producten van de boer. En ze willen vers stokbrood.

Soms wel oorlog

In Nederland is dat een stuk minder. Je hebt de anti-koningshuis-garde en de pro-Alex-en-Max-groepering. Het lijkt soms wel oorlog. In Frankrijk is er geen koning meer, en ik kan uit de eerste hand vertellen dat enkel een president ook niet garant staat voor een perfecte wereld.
Emiel en ik zijn Oranje-gezind. Dat wordt niet minder nu we hier zitten. We hebben zelfs een kaart van ons koningspaar fier rechtop in onze boekenkast staan (er is nog wat gekibbel of hij in een lijstje mag).

Feest

Op Koningsdag versierde ik op de Sint-Vitusschool in Well) mijn fiets en deed aan koekhappen. We moesten de naam van een pop raden (Nathalie) en zaklopen. Niet alles vond ik even leuk, maar je deed gewoon mee. De koningin, toen nog Beatrix, was jarig. Dus was het feest!

Vrijmarkt

Op mijn achttiende verdween de lust tot zaklopen en versierde ik mezelf. Ik droeg een oranje Hello-Kitty-shirt. Op mijn drieëntwintigste werd dat het oranjeconcert in Tilburg en dronk ik flink van de oranjebitter. Rond mijn dertigste droeg ik kroontjes of roodwitblauwe linten in mijn haar. En langzaam kwam daar mijn liefde voor de vrijmarkt. Ik was veertigplus en vond het maar wat leuk. Een thriller die net uit was voor vier euro. Een suikerpot die de mijne met het gebroken deksel kon vervangen. Een stapel magazines voor een euro. En natuurlijk een verse haring op het plein bij de Eusebiuskerk, want ik woonde toen in Duiven, naast Arnhem.

Missen

Koningsdag is de dag die ik het meest mis in Frankrijk. De uitgelaten sfeer. De gezelligheid. Al die mensen met beschilderde gezichten en oranje mutsen. Muziek. Afdingen. En wat een feest is het als het ook nog droog en zonnig is. Al die kleintjes op hun dekentjes vol Barbies en Pokémonkaarten. Volle terrassen. Mensen die sjouwen met wasrekjes en kapstokken. I. Love. It.

Verkleden

Uit een vreemd soort vaderlandsliefde en zeker ook sentiment verkleden Emiel en ik ons nog steeds. In de kelder staat in een rek een schoenendoos met de tekst ‘oranje’. Erin: oranje shirts, kroontjes, linten, zelfs nog een Wuppie van lang geleden. We ontvangen onze gasten die dag in het oranje. Reken maar dat we uitleggen waarom. Ze vinden het prachtig, die solidariteit, want ze herkennen het. Vorig jaar, de enige keer zonder gasten op deze dag, speelden we met andere Nederlanders ezeltje prik en andere kinderspellen. Het werd een topdag.

Denken

Ik zal aan jullie denken op deze dag. En als het me echt te zwaar wordt, ga ik hier naar een wekelijkse vide grenier, een rommelmarkt in steeds een ander dorp, sluit tussen de mensenmassa mijn ogen en doe, een paar minuten maar, net alsof ik bij jullie ben.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.

Volg Eveline haar verhalen

Lees meer van Eveline

Eveline: ‘Hij kwam alleen en wilde een kamer boeken voor een hele maand’

Eveline: ‘Twee mannen. Totaal verschillend’

Eveline: ‘Ik denk dat ik minstens veertien mensen heb verteld dat het onze eerste keer was’

Eveline: ‘Versierd worden door een vierentwintigjarige Italiaans-Franse hunk’

Eveline: ‘Het gebeurt altijd als het niet uitkomt. En dit was een bar vervelend moment’