Renée: ‘Na die reünie kon ik mijn jeugdliefde niet meer vergeten’

Het leek Renée (37) zes jaar geleden leuk om weer eens met wat oude klasgenoten af te spreken. Een reünie! En vanaf de eerste seconde dat ze jeugdliefde Hennie (38) zag, sloeg de vonk opnieuw over. “Maar ik wilde deze verliefdheid helemaal niet!”

Facebook

Renée: “Ik had al een tijdje via Facebook contact met wat schoolvrienden van vroeger, ook met Hennie, mijn jeugdliefde. Als puber had ik een enorm zwak voor hem. Ik was af en aan verliefd op hem en we hebben toen ik vijftien was drie maanden verkering gehad. In die tijd was ik nogal bijdehand, wat zijn ouders niet zo op prijs stelden. Zij hebben Hennie dan ook voorzichtig de richting opgeduwd naar het meisje met wie hij voor mij verkering had. Toen vond ik dat natuurlijk niet tof, nu begrijp ik ze wel. Misschien doe ik wel hetzelfde als een van onze zoons over een tijdje met zo’n pittige verkering thuiskomt.

Mijn oude schoolvrienden en ik besloten na wat over en weer chatten met elkaar, het contact offline voort te zetten. Ik had veel zin in deze kleine reünie. Van het wederzien met Hennie verwachtte ik niets bijzonders. Via via wist ik dat hij nog steeds met zijn jeugdliefde was getrouwd en dat ze inmiddels twee kinderen hadden. Ik was benieuwd naar zijn verhalen.

Hennie drinkt niet, dus hij zou mij en nog twee anderen thuis ophalen en weer afzetten, spraken we af – zo konden wij een drankje drinken. Toen hij voor kwam rijden, gaf ik mijn man en ons zoontje een zoen en liep de voordeur uit. Hennie stapte uit de auto om me gedag te zeggen. Hij gaf me drie zoenen en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik stond meteen in vuur en vlam. Wat gebeurde er? Ik geloofde nooit in liefde op het eerste, of in dit geval tweede, gezicht, hooguit in lust op het eerste gezicht. Maar wat was dit dan? Waarom was ik zo van slag? Ik kende Hennie dan weliswaar al langer, het was net alsof ik tijdens onze ontmoeting door de bliksem werd geraakt. Ik ging achter in de auto zitten, maar het lukte me niet te kalmeren. In de kroeg waar de reünie plaats zou vinden, ging ik daarom uit zelfbescherming zover mogelijk bij hem vandaan zitten. De bar was alleen rond, waardoor ik toch nog recht tegenover hem zat. Ik kon zijn ogen niet ontwijken. Ik bestelde maar snel een wijntje om wat te kalmeren.”

Zoen op de mond

“Hennie leek niks door te hebben. Terwijl de vlinders door mijn buik dwarrelden, haalden we met z’n allen herinneringen op. Toen de reünie voorbij was, bracht Hennie mij en twee oud-klasgenoten weer naar huis. Daarvoor koos hij alleen een heel ongebruikelijke route. ‘Oh stom, ik rijd verkeerd’, zei hij. Nu moest hij éérst de andere twee afleveren, daarna mij pas. We bleven samen over in de auto en werden daar allebei wat lacherig en ongemakkelijk van. Voor de deur van mijn huis namen we afscheid. We gaven elkaar alleen niet de gebruikelijke drie kussen op de wang, maar één heel lange zoen op de mond. Het ging als vanzelf, we namen allebei tegelijk het initiatief. Het voelde zó goed. Maar enkele seconden later, werd ik verscheurd door emoties. Het voelde namelijk ook zó verkeerd. Ik stond voor het huis waar mijn man binnen zat; wat als hij naar buiten zou kijken? Dan zou hij mij zien zoenen met een ander. Waarom deed ik dit? Ik voelde me verschrikkelijk schuldig, terwijl ik tegelijkertijd stijf stond van de adrenaline en er ontzettend van genoot.

In bed gingen mijn gedachten alle kanten op, maar uiteindelijk viel ik toch in slaap. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was ik in de war. Oh god, wat is er gebeurd, dacht ik direct. De zoen met Hennie was een fijne herinnering, maar wel besmet. Wat we hadden gedaan, mocht natuurlijk niet. Twee dagen lang spookte de zoen door mijn hoofd. Ik kon haast aan niets anders denken en keek bijna ieder uur op messenger, om te kijken of hij online was. Waarom stuur je nou geen bericht, dacht ik iedere keer als ik zag dat hij online was.

Na twee dagen trok ik de stoute schoenen aan. ‘Moet jij niet werken?’ tikte ik, toen hij weer online kwam. Zo begon het gesprek. Ik schreef hem vrij snel dat ik hem weer wilde zien en hij antwoordde dat hij dat ook wilde. Voor één keer…”

Slechte leugenaar

“Het was echt mijn bedoeling om hem nog één keer te zien, dan zou de verliefdheid vast uit mijn systeem gaan. Je kunt jezelf blijkbaar zo veel wijsmaken. We spraken af in een hotelkamer, ik was ongelooflijk zenuwachtig. Het ergste vond ik dat ik tegen mijn man had gelogen over waar ik was. Ik haat liegen en ben ook een slechte leugenaar. Hennie en ik hadden een heerlijke ochtend en gingen bijna huilend uit elkaar. Toen wist ik: deze verliefdheid verdwijnt niet zomaar. Ik heb het met de man van mijn dromen gedaan.

Mijn huwelijk was niet slecht, maar ook zeker niet perfect. Daardoor ben ik ook vatbaar geweest voor Hennie, denk ik. Als je relatie goed zit, kan zelfs je jeugdliefde daar geen verandering in brengen. Mijn man en ik deelden niet dezelfde interesses en kampten met de nodige spanningen. Maar we hadden ook een zoontje van toen twee jaar. Je gooit een huwelijk niet zomaar weg. Daar vecht je voor.

Maar ik kreeg Hennie in de weken na de reünie maar niet uit mijn hoofd. We appten voortdurend en belden zodra de mogelijkheid zich voordeed. Ook spraken we stiekem af. Hij woont bij mij in de buurt, dus ik ging ineens regelmatig een stuk wandelen met onze hond. Ik beveiligde mijn telefoon met een code, zogenaamd om te voorkomen dat mijn zoontje apps zou downloaden. In werkelijkheid wilde ik natuurlijk niet dat mijn man zou ontdekken dat ik dagelijks intensief contact had met Hennie.

Hennie en ik spraken voortdurend met elkaar over hoe het nou verder moest. We besloten een paar dagen radiostilte in te lassen, zodat we weer even konden focussen op ons gezin. Misschien was het toch een bevlieging. Om bij elkaar te komen, zouden we allebei moeten scheiden en ons gezinsgeluk moeten verbreken. Dat is nogal wat…”

Nonchalant

“De radiostilte hield nog geen dag stand. Toen kwam ik Hennie toevallig in het dorp tegen bij de intocht van Sinterklaas. Hij liep daar met zijn vrouw en kinderen, ik ging boodschappen doen. Hij zag mij ook, en zwaaide nonchalant. Maar ik zag ook dat hij schrok. Mijn hart bonkte bijna mijn lijf uit. Ik ben met de compleet verkeerde boodschappen thuisgekomen. Ik kon gewoon niet meer functioneren van verliefdheid.

Uiteindelijk kwam mijn verliefdheid uit voordat ik het aan mijn man kon opbiechten. Vier weken na de reünie was ik weer met Hennie aan het chatten. Mijn man lag op dat moment al te slapen. ‘Ik wil je zien’, appte Hennie. ‘Ik jou ook’, stuurde ik terug. Ik stelde voor dat hij even naar mij toe zou komen en we elkaar zouden zien in onze achtertuin. We stonden nog niet zo lang met elkaar te kletsen, toen mijn man ineens de tuin inliep. Hij was wakker geworden, had mij gezocht en trof de hond alleen in huis aan. Hij vond mij in de tuin, mét Hennie, met wie ik op dat moment gelukkig alleen stond te praten.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg hij verbaasd. Hennie en ik schrokken ons kapot. Ik zei Hennie dat hij maar snel naar huis moest gaan en adviseerde mijn man een borrel in te schenken. Binnen heb ik alles opgebiecht. ‘Ik ben gek op hem’, zei ik. Mijn man werd kwaad, uiteraard. We hebben fikse ruzie gehad. Hoe afschuwelijk dat gesprek ook was; ik was zo opgelucht dat de aap uit de mouw was. Ik heb mijn man alles wat hem dwarszat tegen mij laten zeggen; daar had hij het volste recht toe. We hebben die nacht niet geslapen. Vroeg in de ochtend ben ik met mijn zoontje naar mijn ouders vertrokken. Dat moment was voor mij het moeilijkst. Daar kan ik nu, zes jaar later, nog emotioneel van worden. Je begint niet samen aan kinderen om het zo te laten eindigen, natuurlijk. Het was heel verdrietig.”

Echte liefde

“Mijn moeder had enkele dagen eerder al ontdekt dat ik verliefd was. Ze had mij in het dorp met Hennie gezien en zag hoe ik naar hem keek. ‘Jij stinkerd’, zei ze, toen ik haar eerlijk vertelde wat ik voor hem voelde. Ze had mij op het hart gedrukt te vechten voor mijn gezin, maar ik kon haar niets garanderen.

Toen ze me die ochtend zag binnenkomen met mijn zoon en een tas vol kleding, wist ze meteen hoe laat het was. ‘Het is uit, mam’, zei ik. Ze sloeg haar armen om mij heen. ‘Dit mag je zelf tegen je vader vertellen…’

Niet veel later kwam mijn vader uit bed. Hij moet in de ochtend altijd even opstarten, dus ik gaf hem wat tijd. ‘Pap, ik ben verliefd geworden’, zei ik even later. Hij wilde weten op wie. Toen ik zei dat het Hennie was, reageerde hij met: ‘Dan zal het wel échte liefde zijn.’ Hij kende zijn naam nog van vroeger. Mijn vader veroordeelde mij niet en steunde mij. Ik vond zijn reactie zo ontzettend lief.

Maar voor mij was de kogel dan wel door de kerk; Hennie had daar meer tijd voor nodig. Hij was al zestien jaar bij zijn vrouw en niet alleen zij, maar ook zijn familie zou zich niet zomaar bij een relatiebreuk neerleggen. We hebben het heel rustig aangepakt. Ik kreeg in de tussentijd een huurwoning toegewezen. Na een half jaar was het ook bij Hennie thuis duidelijk; wij zouden samen verder gaan. In de familie was er nog een tijd veel tegenstand, inmiddels ziet iedereen dat het échte liefde is tussen ons.

We zijn nu zes jaar verder en hebben gelukkig een bijzonder goed contact met onze ex-partners; zij blijven door de kinderen onderdeel van ons gezin. We vinden het belangrijk dat die relatie goed blijft. Twee jaar geleden zijn Hennie en ik getrouwd in het bijzijn van onze drie zoons, onze Daltons. Ze zijn stapelgek op elkaar. En veertien maanden geleden is ons dochtertje geboren, die ons gezinsgeluk compleet maakt. Wat mij is overkomen, kan iedereen overkomen. Liefde is zo sterk. Toch denk ik tegelijkertijd dat het me bij Hennie niet zou kunnen overkomen. Ik heb de ware liefde in hem gevonden, hij is in ieder opzicht mijn soulmate. Na zes jaar ben ik nog steeds stapelgek op hem.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen