Michelle: ‘Mijn kinderen willen niets meer met mij te maken hebben’

Michelle (45) heeft haar kinderen Timo (16) en Joy (15) al ruim twee jaar niet gezien. “Het voelt als de ultieme afwijzing dat mijn kinderen geen contact met me willen.”

Dochter

Michelle: “Van de week kwam ik mijn dochter tegen op het station. Wat zag ze er ineens volwassen uit, met haar lange haar en hoge hakken. Het liefst wilde ik op haar af stappen om te vragen hoe het met haar ging, maar ik deed het niet. Ze keek de andere kant op en stapte vervolgens helemaal achter in de trein in. Het was niet de eerste keer dat ik haar zag en niks kon doen, maar ik betwijfel of ik er ooit aan zal wennen. Ik genoot er juist altijd zo van de kinderen om me heen te hebben. Samen uitstapjes maken, een film kijken of een boekje voorlezen. Ik was actief op hun school en ging mee met schoolreisjes. Maar mijn relatie met hun vader werd steeds killer en afstandelijker. Vreselijk om mijn kinderen dit als voorbeeld van een relatie te geven. Ze waren pas zes en zeven en ik wilde niets liever dan dat ze zouden opgroeien in een warm, liefdevol gezin. Maar ik besefte dat dit niet zou lukken als mijn man en ik bij elkaar bleven. In eerste instantie schrok hij van mijn beslissing om een punt achter onze relatie te zetten, maar amper een dag later vond hij het wel best.”

Verdrietig en verwarrend

“We kozen voor co-ouderschap, waarbij de kinderen de ene week bij mij en de andere week bij hem zouden wonen. Maar van begin af aan liep dat niet lekker. Zo wilde mijn ex niet dat de kinderen de spullen die ze van hem kregen, meenamen naar mijn huis. En dus hadden ze ieder twee fietsen, twee paar skeelers en een dubbele garderobe. Alsof ze in twee verschillende werelden leefden. En als de kinderen bij hem waren, mocht ik geen contact met ze opnemen en verbood hij ze om bij me langs te gaan. Heel verdrietig en verwarrend voor ze. Het is toch logisch dat ze daar behoefte aan hebben, ze hebben tenslotte twee ouders van wie ze houden. De problemen begonnen pas echt toen de kinderen in de puberteit kwamen. Ik vond het belangrijk dat ze zich aan bepaalde afspraken hielden. Op tijd thuiskomen bijvoorbeeld, maar ook de vaatwasser uitruimen of de hond uitlaten.

Daar hadden ze niet altijd zin in en ze ontdekten al snel dat ze de regels makkelijk konden omzeilen door op zo’n moment naar hun vader te gaan. Tja, kinderen maken zich in hun puberteit nou eenmaal los van hun ouders door zich af te zetten. Normaal gesproken vorm je als ouders één front, maar mijn ex ging juist achter de kinderen staan. Daarmee ondermijnde hij mijn gezag en ontnam hij me alle mogelijkheid de kinderen goed op te voeden. Hij begon me zwart te maken en de kinderen werden hierdoor zo negatief beïnvloed dat ze zich steeds respectlozer gingen gedragen. Ze werden brutaal en zeiden lelijke dingen tegen me.”

Lees ook: Linda: ‘Dankzij mijn vriend heb ik weer contact met mijn moeder’

Paniekaanval

“Achteraf gezien heb ik hier niet goed op gereageerd. Als ze niet luisterden, begon ik uit machteloosheid tegen ze te schreeuwen. Ik probeerde er met mijn ex over te praten, maar die vond dat ik het zelf maar moest oplossen. Maar ik kon me onmogelijk verdedigen tegen de vervelende opmerkingen die hij achter mijn rug om over mij maakte. Twee jaar geleden ging het helemaal mis. Nadat Joy voor de zoveelste keer te laat was, moest ze van mij voor straf de volgende dag direct na school naar huis komen en mocht ze niet afspreken met haar vriendinnen. ‘Dan ga ik naar papa’, riep ze. Maar deze keer vond ik dat écht niet goed, wat ik ook tegen haar zei. Hierop ging ze boos naar haar kamer, waar ze haar vader sms’te.

Die stond even later voor de deur om de kinderen te halen. Ik legde de situatie uit en vertelde dat Joy op deze manier onder haar straf uit probeerde te komen. Mijn verhaal interesseerde hem niet. Hij vond dat ik het probleem niet goed aanpakte en zou niet weggaan zonder de kinderen. Pontificaal bleef hij in de deuropening staan en hoewel ik rustig probeerde te blijven, liep het al snel uit de hand. Zijn aanwezigheid voelde zo bedreigend, dat ik uiteindelijk de politie heb gebeld. Tegen de tijd dat die er was, waren de gemoederen behoorlijk hoog opgelopen. Ik had een paniekaanval en ook de kinderen waren volledig overstuur. Eigenlijk bleef alleen mijn ex kalm. Best begrijpelijk dus dat de wijkagent voorstelde de kinderen met hun vader mee te laten gaan. Dat leek mij op dat moment ook het beste.”

Vijandig

“Het liefst wilde ik alles zo snel mogelijk met de kinderen uitpraten, maar omdat de situatie zo gespannen was, leek het me beter niet meteen bij ze voor de deur te staan. Omdat ik toch iets van me wilde laten horen, stuurde ik de volgende dag een sms, waarin ik schreef dat ik van ze hield en hoopte ze snel te zien. Tot mijn verbijstering kreeg ik een sms terug met de mededeling dat ze nooit meer bij me terugkwamen. Zelfs Timo, die in eerste instantie vond dat het Joy’s eigen schuld was dat ze straf kreeg, wilde me niet zien. Dit had ik absoluut niet zien aankomen. Ik troostte me met de gedachte dat de kinderen uit boosheid reageerden en waarschijnlijk wat meer tijd nodig hadden. Ik dacht dat ze aan het eind van de week, op het normale ‘wisselmoment’, wel zouden komen. Helaas. Toen ik ze wilde bellen, bleken ze allebei een nieuw telefoonnummer te hebben. Mijn wereld stortte in. Ik kon alleen nog maar huilen. Ik begreep er niets van, want los van de puberperikelen hadden we een hechte band. De kinderen kropen regelmatig ’s ochtends bij me in bed en de avond voor de uitbarsting had ik nog met Joy op de bank zitten knuffelen. Ze konden zich nu toch niet opeens tegen me gekeerd hebben? Inmiddels weet ik dat het heel vaak voorkomt dat één van de ouders de kinderen na een scheiding zo indoctrineert, dat ze echt geloven dat de andere ouder een slecht mens is. Ze denken dat diegene hen kwaad wil doen en gaan zich vijandig gedragen. Soms gaat dit zo ver dat kinderen de ouder volledig uit hun leven bannen. Ouderverstoting heet dit, en er is vrij weinig aan te doen. Want ik heb echt van alles geprobeerd om weer in contact te komen met mijn kinderen. Ik ben bij ze langs gegaan, heb de huisarts en de schoolarts ingeschakeld en het probleem aan hen voorgelegd, maar niets hielp…”

Afschuwelijke verwijten

“Uiteindelijk heb ik een kort geding aangespannen. De rechter vond ook dat het contact tussen mij en mijn kinderen hersteld moest worden en stuurde mijn ex en mij naar gespreksbegeleiding. Helaas liep dat na een paar gesprekken al spaak. Zelfs de mediator constateerde dat mijn ex geen respect voor mij kon opbrengen. Ik kreeg van hem enkel verwijten naar mijn hoofd geslingerd. Zo zou ik geen goede moeder zijn en mijn kinderen zouden buikpijn hebben gehad als ze naar mij toe moesten. Afschuwelijk om te horen. Ik ben niet perfect en heb zeker fouten gemaakt, maar ik weet dat ik geen slechte moeder ben. Maar het was mijn woord tegen dat van hen, want de kinderen bevestigden het verhaal van mijn ex. Ze bleven volhouden dat ze me niet meer wilden zien, en na verschillende rechtszaken kon ik niet anders dan me daarbij neerleggen. Ik heb alles gedaan wat in mijn macht lag en hoewel ik ze dolgraag wil zien, moet ik respecteren dat dit voor mijn kinderen de manier is om ermee om te gaan.

Maar makkelijk is het niet. Ik vind het belangrijk dat kinderen contact hebben met beide ouders en de bijbehorende familie. Ze hebben namelijk ook geen enkel contact meer met mijn ouders en zussen. Door ons uit hun leven te weren missen ze de helft van hun identiteit en ik ben bang dat ze daar later psychische problemen door zullen krijgen. Helaas doet de jeugdhulpverlening niets. Als ze constateren dat het ‘goed’ gaat met de kinderen, laten ze het daarbij. Maar hoe weten ze of het daadwerkelijk goed gaat? Als verstoten ouder heb je niets meer te zeggen. Dat neem ik de instanties kwalijk. Alle rechters die zich over mijn zaak hebben gebogen, oordeelden dat er bemiddeling tussen mij en mijn kinderen moest plaatsvinden. Maar omdat mijn kinderen ouder zijn dan twaalf en ze dus zelf inspraak hebben, kan dit alleen maar op vrijwillige basis. Ik kan het niet afdwingen. Boos ben ik niet op mijn kinderen, want ik weet dat zij ook slachtoffer zijn. Ze zijn van begin af aan gehersenspoeld door hun vader.”

Stevig knuffelen

“Toch voel ik die boosheid af en toe best wel. Ik kom mijn kinderen soms tegen en die momenten zijn erg ongemakkelijk. In het begin deden ze heel vijandig en scholden ze me uit. Dat voelde als een dolksteek in mijn hart. Nu negeren ze me. Eerlijk gezegd weet ik niet wat erger is. Zolang ze schelden, zit er tenminste nog gevoel, want haat ligt dicht bij liefde. Nu denk ik weleens dat het ze niets meer doet. Het liefst zou ik op ze af stappen en ze stevig knuffelen, maar tegelijkertijd wil ik ze ook zeggen dat ze normaal moeten doen. Ik ben wel hun moeder! Maar het kan allebei niet, dus groet ik ze vriendelijk, ook al weet ik dat ik geen antwoord krijg. Ik houd me groot tot ik thuis ben, dan komen de tranen. Ik weet weinig meer van hun leven en soms vind ik het zelfs moeilijk om ze te herkennen op straat. Kinderen van deze leeftijd veranderen zo snel.

Het is een soort rouwproces waar ik doorheen ga, met dit verschil dat ik het nooit echt zal kunnen afsluiten, omdat mijn kinderen nog ergens rondlopen. Ik heb zelfs na verloop van tijd, met pijn in mijn hart, hun kamers opgeruimd. Ik denk niet dat ze daar ooit nog zullen slapen. Ook heb ik op een gegeven moment hun foto’s van de muur gehaald, het was te pijnlijk om steeds met hen geconfronteerd te worden. Het voelt heel alleen en ik mis hun aanwezigheid elke dag. Dat ik hun moeder niet meer mag zijn, is de ultieme afwijzing en ik weet niet of ik daar ooit echt overheen kom. Er zijn tijden geweest dat ik niet verder wilde leven, totdat ik me realiseerde dat ik nog altijd verantwoordelijk voor ze ben. Mijn kinderen willen me nu niet zien, maar later misschien wel, en dan moet ik er natuurlijk wel zijn. Dus ben ik verdergegaan met mijn leven. Ik werk weer, doe leuke dingen met vrienden, geniet van mijn huisdieren. Maar bij alles wat ik doe, voel ik een gat in mijn hart. Dat zal daar blijven zitten tot we weer contact hebben.”

Lees ook: Anita: ‘Ik steel om mijn kinderen iets extra’s te kunnen geven’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ken jij iemand die zijn of haar kinderen niet meer ziet?

  • Jolanda56
    Jolanda56
    Helaas heb ik een man die zijn zoon en kleindochters niet ziet oudse is nu 2 jaar jongste is net 4 maanden en die heeft ie helemaal nog nooit gezien is triest voor woorden gewoon Zelfs toen hij zware chemo kreeg lieten ze niks van hen horen
    Beantwoorden
  • diana.hamer.7
    diana.hamer.7
    Mijn zwager ziet al ruim 3 jaar zijn kinderen niet meer. Het went nooit, en het doet heel veel pijn. Gelukkig is hij wel in staat om zijn leven weer op te pakken, met veel vallen en opstaan.
    Beantwoorden
  • ChaMooo
    ChaMooo
    Door deze situatie zélf aan den lijve te ondervinden en mensen tegen te komen die dit ook mmemaken, is het idee gerijpt om een boek te schrijven. En spelen hierin wel nog andere punten een rol zoals de bankensector, faillissementen, racisme,... Nu wilden wij hieromtrent toch met een Positieve boodschap naar buiten komen, iets waar mensen wat aan kunnen hebben, een Hart onder de riem laat ons zeggen. Vandaar dat Liefde de rode raad vormt in dit autobiografische verhaal. De titel van het boek is 'De Alchemie van de Liefde' en via de site www.thealchemyoflove.org kunnen hele fragmenten gelezen worden of kan het boek bekomen worden. Véél Sterkte aan iedereen die in een soortgelijke situatie zit!! Big Hug!! xxx
    Beantwoorden
  • esther.vanderburg.5
    esther.vanderburg.5
    Ik zelf helaas :(
    Beantwoorden
  • esther.vanderburg.5
    esther.vanderburg.5
    Ik zelf helaas!
    Beantwoorden
  • hennie.huisman1
    hennie.huisman1
    Namelijk ikzelf........twee volwassen kinderen uit mijn vorig huwelijk. Dat houd tevens in dat ik dus ook mijn kleinkinderen niet ziet. Het zijn er vijf....waarvan ik er drie ook helemaal niet ken.
    Beantwoorden
  • beavandezandschulp@gmail.com
    beavandezandschulp@gmail.com
    Ik zie twee van mijn kinderen ook niet meer. 1 al 19 jaar niet en de ander al 5 jaar niet
    Beantwoorden
  • beavandezandschulp@gmail.com
    beavandezandschulp@gmail.com
    Ja ik zie twee van mijn kinderen ook niet meer. 1 al 19 jaar niet en de ander al 5 jaar niet.
    Beantwoorden
  • brenda.welling.9
    brenda.welling.9
    Mijn man. Hij ziet zijn dochter al sinds zomer 2009 niet meer. :'(
    Beantwoorden
  • Janneman1970
    Janneman1970
    Het is niet altijd rozengeur en manenschijn. Ik zit na een huwelijk van bijna 20 jaar in een echtscheiding. Mijn bijna ex wilde nooit communiceren, en dacht alleen maar aan zichzelf. Keek amper naar de kinderen om, zijn nu bijna 18 en bijna 12 jaar. Hij is nu drie maanden het huis uit, en hij heeft drie maanden al niet naar de kinderen om gekeken. Terwijl ik in de eerste vijf weken, hem vier keer heb laten weten dat er gepraat zal moeten worden, ook ivm de omgang van de kinderen. Hij reageert helemaal nergens op. Het interesseert hem niet. De kinderen zijn boos, teleurgesteld. Op deze manier willen ze niets meer met hem te maken hebben. Daar vraagt hij nu toch om met zijn gedrag... Hij laat nu zien, dat hij nog steeds andere dingen belangrijker vind, dan dat hij zijn gezin ooit vond... Ik vind het dus niet vreemd, als de één geen contact meer met de ander wilt.... Maar, waarom laat mijn bijna ex het afweten naar zijn kinderen??? Ik hou hem niet tegen, de kinderen ook niet.... Het ligt aan de situatie zelf, voor er een oordeel over te geven... Je kan wel achter iemand aan blijven lopen, net als ik zeker de laatste 12 jaar richting hem had gedaan. Maar op een gegeven moment is het over... Hem doet het niets. De kinderen krijgen op deze manier een hekel aan hem. Hij vraagt er zo om.... Helaas, het is niet anders, ik had ze liever goed contact laten houden. Had ik zelf ook met hem gewild, maar hij laat af weten... In alle opzichten.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Farzaana
      Ikzelf. Mijn ex heeft mij 3 jaar lang mishandeld en deed dat ook naar de mijn oudste die toen 2,5 jaar oud was. Desondanks deed ik er alles aan om de contact tussen hem en de kinderen (2,5 jaar, 1,5 jaar en 4 maanden) te behouden. Maar hij werkte nergens aan mee. Belafspraken, omgangsregelingen, afspraak op de voorschool, omdat het niet goed ging met de oudste, omgangshuis kwam hij allemaal niet na. Bij de rechtzaken wist hij het steeds te winnen door zich zielig op te stellen en een paar traantjes te laten. Voor mij was het op een gegeven moment gedaan toen de oudste kids, zo'n 2 jaar later bij een belmoment zeiden;" ik wil niet praten" en weer doorgingen met spelen, en nog een keer daarna weer, terwijl ze eerst best wel enthousiast aan de telefoon zaten met hem. Gesprekken gingen zelf ook nergens over. Altijd over wat hij had gedaan. Ik vroeg toen volledig gezag en die heeft hij zelf opgegeven. Niet eens de moeite gedaan om op te komen dagen. Gewoon een telefoontje naar zijn advocaat dat hij het opgeeft omdat hij niet bereid is elke week te reizen naar het omgangshuis. Ondertussen was de contact tussen de kinderen en hem al verbroken. Hij krijgt nu alleen een updateje om de maand. Zijn verlies, wel meer rust voor mij en de kids. Kids nu 8,7 en 5
      Beantwoorden
  • jolande.kooistra
    jolande.kooistra
    Mijn partner ziet zijn 3 kinderen al bijna 2 jaar niet meer, zijn 2 exen zijn vriendinnen geworden. List en bedrog is hun enige " macht" karma is en blijft een bitch
    Beantwoorden
  • gerda.dekruyf
    gerda.dekruyf
    Jammer genoeg ikke ook, zie mijn jongens al bijna 14 jaar niet meer, ook dankzij een indoctrinerend ex partner, je staat met je rug tegen de muur, het gestook, getreiter en natuurlijk verwijten naar moeder en meneer zelf zielig doen, het was een strijd, ik heb ze uit liefde los moeten laten zodat ze verder konden met hun leven, hoop dat ze ooit mijn kant willen horen, ze blijven mijn jongens en mis ze heel vaak,ook mijn familie, Y en TE ik hou van jullie, kus van mij en hopelijk tot ooit x
    Beantwoorden
  • fb_100006577474809_hanny.richtervanbuiten.7
    fb_100006577474809_hanny.richtervanbuiten.7
    En dat ben ik zelf en dat is vreselijk.:(
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Ik
    Mijn man heeft zijn dochter 22 jaar niet meer gezien.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Carin
    Mijn vriend ziet zijn oudste dochter al niet meer sinds haar 2e jaar, ongeveer vanaf dat hij voor de we keer vader werd van zijn 2e dochter met zijn nu ex-vrouw. Helaas verbrak zijn exvriendin en moeder van de oudate alle vormen van communicatie toen met hem. Zijn oudste dochter is nu 21, bijna 22. Hij heeft haar nu dus al bijna 20 jaar niet meer gezien, dat zou hij heel graag willen. Echter, hij heeft wel enige vorm van schriftelijk contact gehad een paar jaar geleden,maar dat werd ook weer snel verbroken. Dit komt door haar moeder en de familie van haar moeder. Als ze wel weer contact opneemt met hem ( toen ze 17 was heeft ze dus enige tijd via messenger contact gezocht en moeders kwam daarachter, toen mocht ze geen contact meer met hem hebben) dan verbreekt haar familie ws ook alle contact met haar. Ze is nogal een familielid, en helaas erg bang voor wat er gebeurt als ze wel contact met hem opneemt. Gelukkig heeft zijn 2e dochter wel af en toe contact met haar halfzus en beemt het vaak op voor mijn vriend, waarbij ze haar verteld wat een geweldige lieve vader hij is. Ook mijn 2 jongsten zijn blij met hem als bonuspapa.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Angela
      Ben helaas ook de verstoten ouder en mag ook mijn kleinzoon niet meer zien zonder opgave van redenen. In mijn geval mogelijk sprake van verstandelijke beperking. Maar je gaat er aan kapot als alles waar je van houdt zich tegen je keert. Angela
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Samdra
    Ik zie mijn kids ook niet meer, ook gehersenspoeld. Her is overleven, de glans is eraf. Blijven hopen op de dag dat het ooit weer goed gaat komen en hun ogen open gaan. Liefs Sandra
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Kasia
    Ja, ik zelf, Zo herkenbaar. Ik zie mijn zoon al half jaar niet meer
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Pascal Falkmann
    Ik zie een van mijn twee dochters (18) 1 van een 2-eiige tweeling niet?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Sil
    Ikzelf helaas; dit zou mijn verhaal kunnen zijn..?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Veertje
    Dit is afschuwelijk en is 1 van mijn grootste angten. Helaas kan het ook andersom zijn. Mijn vader bijvoorbeeld. Die negeerde mij totaal als hij mij op straat tegen kwam. Hond kwam dan op me afrennen. Ik zei zelfs nog "hoi pap". Hoofd werd omgedraaid en genegeerd. (Ik was 15). Vanaf mijn 13de zei hij "je bent mijn kind niet meer". Reden? Ik was puber en werd brutaler. Ach ja.... ik heb echter geen enkele behoefte om mijn vader te zien of te spreken en heb het afgesloten. En ik denk dat het voor hem hetzelfde is.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    CGRZ
    Het kan helaas ook andersom. Mijn moeder heeft mij uit haar leven verbannen, meerdere keren zelf. Omdat ik er zelf iedere keer weer diep ongelukkig van werd als ik haar zag, maar ze mij negeerde, heb ik haar vorig jaar een brief geschreven waarin ik aanbood om het nog 1x te proberen mits we ons allebei daarvoor inzetten. Als zij zich ook niet 100% wilde inzetten, heb ik geschreven dat het niet zal werken en we in een mum van tijd weer op dat punt zullen begeven en dat ik dan liever zonder haar verder leefde, in de hoop dat ik het dan een plekje kan geven. In haar reactie schreef ze dat ze dat niet wilde en wenste mij verder het beste toe.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Moeders
    Mijn oudste dochter heeft me 3 andere dochters mee getrokken. Ik was aan de chemo paste al 10 jaar op haar 2 kinderen. Ze bleven ook vaak een weekend logeren als ouders weg gingen. Zelfs tijdens me chemo bleef ik oppassen. Haalde ze elke dag van school. Tot ik 1x niet kon oppassen op zaterdag. Mag gelijk me kleinkinderen al 3 jaar niet zien. Me tweede dochter lijkt kwa karakter op der oudere zus. Ze heeft der zus van toen 16 zo gemanipuleerd dat ze bij haar kwam wonen. En verteld nu dat ik haar op straat heb gezegd. De andere dochter die 5 maand zwanger was voor ze het wist heeft ook hun kant gekozen. Het zusje van nu 15 zit tussen twee vuren. Het ergste is dat de kleinkinderen waar ik 10 jaar voor gezorgd heb. Hun worden het zwaarst gestraft. Me oudste dochter koopt iedereen met dr geld.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Wilma Hammer
    Ja ik zie mijn dochter ook al 7jaar niet meer
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Ik ben kind uit een dergelijke situatie. Voor mij was de lol naar mijn vader gaan er af. Telkens als ik daar vandaan kwam werd ik thuis genegeerd of moeder was boos. Als puber ga je dan niet meer. Zelfs een x weggelopen naar vader en toen belde ze politie. Later toen ik oud genoeg was wel weer contact opgenomen met vader en er veel over gesproken. Mij viel op dat hij met respect over moeder sprak. Andersom was dat zeker niet het geval. Inmiddels is het andersom. Ik kan de negatieve energie van mijn moeder echt niet meer aan en heb veel en goed contact met vader en nieuwe vrouw. Dat zijn dan ook voor onze dochter de opa en oma.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Liss
    Ik ben nu 19 en mijn ouders zijn al ruim 15 jaar van elkaar gescheiden. Vreselijk om dit verhaal te horen. Zelf heb ik contact met beide ouders. Ik heb heel veel ruzies tussen mijn ouders meegemaakt en die hele scheiding heeft ervoor gezorgd dat ik met een psycholoog moest gaan praten toen ik aan het puberen was. Als puber had ik geen goede band met mijn moeder. Moeder en dochter botst heel vaak in de puberteit. Het kan ook zijn dat jou kinderen jou de hele scheiding kwalijk nemen en dat ze je daarom niet meer willen zien. Ik nam het mijn moeder ook heel lang kwalijk omdat zij wilde scheiden. Zij koos voor haar eigen geluk zonder ook maar 1 seconde aan haar kinderen te denken. Dit klinkt misschien hard, maar ik lees heel vaak verhalen over relaties die kapot gaan en uiteindelijk belanden in een scheiding. Begrijp me niet verkeerd, het is natuurlijk heel vervelend maar er mag echt meer naar de kinderen gekeken worden. Doordat mijn moeder wilde scheiden, zie ik mijn vader bijna nooit. Mijn moeder nam ons als kind mee en we mochten om het weekend naar mijn vader. Dit was heel verwarrend. Zeker voor mijn oudere broer. Hij heeft namelijk autisme. Ik zie mijn vader nauwelijks. Nu kunnen jullie zeggen goh je bent 19 en je bent zelfstandig dus je kan naar hem toe gaan wanneer je wilt. Dat klopt! Maar er moet wel tijd voor zijn. Als ik 5 dagen in de week bezig ben met school en stage dan kan ik daarna niet naar mijn vader. (mijn vader woont niet in dezelfde stad) En in het weekend werk ik want ik moet geld hebben voor mijn studie. Dus wanneer ik een vrije dag heb zorg ik dat ik naar mijn vader kan. Dit is denk ik 1 keer in de maand. Ik vind het vreselijk. Het liefst wil ik dat mijn ouders op zijn minst dichterbij elkaar wonen. Tevens nog een regel die mijn moeder had verbroken. In de scheidingspapieren stond dat mijn moeder in hetzelfde dorp moest blijven wonen of er mocht maar maximaal een aantal km tussen de huizen zijn. Dit ging een halfjaar goed. Toen ontmoette ze een nieuwe man en vertrok. Met ons erbij zonder dat mijn vader ervan wist. Met dit verhaal wil ik duidelijk maken dat je moet beseffen wat de gevolgen zijn voor je kinderen als je besluit dat er geen liefde meer is en toch iets anders wilt.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Rianne Jansen
    Ja, ik zie mijn kinderen al 10 jaar niet meer. Hetzelfde verhaal als hierboven. Ik zag het ook regelmatig niet meer zitten, maar ben hiervoor in therapie geweest. Ik heb een echt rouwproces doorgemaakt, waardoor ik er nu meer afstand van kan nemen. Maar het blijven toch mijn kinderen, die ik op de wereld heb gezet. Zeer verdrietig als de vader de kinderen zo hersenspoelt.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Sandra de koker
    Ik zie zelf mijn kinderen niet meer ?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marianne
    Ik zie mijn eigen moeder al jaren niet meer. Er word wwl eens aan mij gevraagd of ik mijn moeder niet mis. Mijn antwoord? Nee, ik mis MIJN moeder niet maar ik mis wel eens EEN moeder....
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Monique schmitz
    Wat klinkt dit verhaal toch bekend, ik zie mijn oudste dochter al 6 jaar niet meer. Af en toe hoor ik iets via me andere dochter (uit ander huwelijk) en krijg ik weer eens een foto te zien. Wat doet dit vreselijk veel pijn. Ondanks de jaren die al zijn verstrekeen blijft het oncomplete gevoel. Feestdagen het vreselijkste moment van het jaar al ben ik nu met me huidige relatie en nog een baby heel gelukkig. Ik herken alles in dit verhaal.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tineke
    Mijn broer is maatschappelijk blind en zijn kinderen van 21 en 19 jaar komen al 2 jaar niet meer bij hem op bezoek en dat doet heel erg veel pijn
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marian
    Je leven is gewoon over. En ze hebben geen idee.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Johewi
    Ik heb gemerkt dat loslaten beter werkt dan je eigen ik boven aan te.zetten. Kinderen weten echt wel.wat goed is voor ze en iemand die zijn/haar wil gaat opdringen aan.pubers werkt gewoon.niet. Hou op met ik vind en ik wil, nee wat wil jij?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Bloem
    In 2010 ben ik gescheiden van een man die mij geestelijk en lichamelijk mishandelde. Mijn kinderen mochten mij niet bellen als zij bij hem waren. Elke keer dat ik ze bracht sleepte hij ze naar binnen. Wij kregen Jeugdzorg doordat er een melding was gemaakt bij het amk. Mijn kinderen wilden niet naar vader maar van jeugdzorg moest het. In 2013 mishandelde mijn ex man mijn oudste zoon. Toen 13. Mijn zoon wilde niet naar hem toe, was bang maar hij moest van jeugdzorg gaan. Mijn ex man werd opgepakt. Kreeg een voorwaardelijke straf van 2 jaar, Agressietherapie en gesprekken. 3 van mijn 4 kinderen wilden niet meer naar hem. De jongste zoon ging nog in de weekenden. In 2017 werd mijn middelste zoon dwars. Hij luisterde niet en bedreigde zijn jongste zusje. Sloeg mij. Schold mij uit. Toen hij zijn zin niet kreeg, zette hij in de groepsapp van school dat hij door mij mishandeld werd. Hij belde zijn vader die hij 6 jaar nauwelijks gezien had. De politie kwam bij mij. Gelukkig zag de politie in dat het niet waar was wat mijn zoon zei maar ik heb hem 1 jaar niet gezien. Elke week stuurde ik hem een appje dat ik van hem hield en dat de deur altijd open stond. Elke week stond ik bij het voetbalveld om naar hem te kijken. Ik ging naar oudergesprekken waar mijn ex en mijn zoon bij waren maar werd genegeerd. Tot op een dag mijn zoon mij appte en dat hij terug wilde komen. Hij werd ook mishandeld door mijn ex. Hij heeft een jaar bij mij gewoond. In het begin deed hij erg zijn best maar op een gegeven moment ging hij zich misdragen. Mij uitschelden. De deur op slot doen dat ik niet weg kon. Mijn autosleutels verstoppen. Mijn 2 jongsten waren bang en belden de politie. Hij is toen naar de crisisopvang gegaan en na een maand is hij bij opa en oma gaan wonen. Daar woont hij nog steeds. Af en toe zie ik hem. Hij heeft hulp maar door zijn autisme is hij ook star en vindt hij het wel best zo. Hij hoeft zo nodig geen of weinig contact met mij en zijn broertjes en zus. Ik stimuleer de kinderen om toch contact met hun vader te hebben. 1x in de paar maanden gaat hij wat leuks met de kinderen doen. Dat gaat gelukkig goed. Ik weet hoe het voelt om je kinderen niet te zien maar ik geloof door tijd en op welke manier dan ook contact met je kinderen te houden en geen verwijten te maken, ze uiteindelijk weer bij je terugkomen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Heb je wel eens gedacht dat de vader narcisme heeft. Is hier in Nederland nog niet veel bekend, in Amerika en Engeland zijn ze op dit ziektebeeld veel verder op dit gebied. Het gaat daardoor ook vaak fout bij de instanties in Nederland.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Alie
    Helaas zit mijn dochter in het zelfde schuitje en ziet haar zoon al 3 jaar niet meer en ik als oma dus ook niet Mijn kleinzoon denkt dus ook wat vader en zijn borderliner vriendin vertellen waar De kinderbescherming maakt zich grote zorgen en zeggen er alles aan te gaan doen om het contact tussen moeder en zoon te herstellen Vader zegt heel de tijd dat hij daar aan mee wil werken om vervolgens gewoon verder te gaan met de moeder zwart te maken
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Caroline
    ik ben nu 60 jaar en zie mijn moeder ook vrijwel niet meer en vind dit vreselijk. Niet omdat ik zoveel van haar hou, dat gedeelte is stuk, maar omdat ik het verschrikkelijk vind dat zij haar eigen kinderen nooit meer ziet of spreekt. Er zijn vroeger, in mijn jeugd, tijdens en na de scheiding van mijn ouders, ik was toen 9 jaar, zoveel dingen gebeurd, en vooral gezegd.. steeds als ik mijn moeder zag of sprak kwam de angst, het gevoel van onveiligheid, niks waard te zijn in haar ogen, in volle hevigheid weer over mij - mijn moeder is een moeilijke vrouw. Maar wél mijn moeder, of beter gezegd: wij, mijn 4 broers en ik, zijn haar kinderen die ze dus nooit meer ziet - mij 2 á 3 keer per jaar (dan ga ik met mijn dochter en kleinkinderen een uurtje langs om te laten merken dat we wel aan haar denken) maar meer kan ik niet meer opbrengen. Ik vind het vreselijk, maar kan niet zeggen dat ik van van mijn mijn moeder hou of haar mis.. ja; ik mis wel "een lieve moeder" maar dat is zij nooit geweest. Ik ben zelf denk ik wél een lieve moeder en oma, uit eigenbelang want hiermee maak je het leven voor jezelf dragelijker en geef ik mezelf ook liefde die ik zo gemist heb vroeger. Ik moet er niet aan denken dat mijn (klein-)kinderen mij niet meer zouden willen zien.. En vind het daarom zo hard voor mijn moeder dat zij echt geen kind meer ziet of spreekt. Ik voel me zeer schuldig, de wetenschap dat ik wél een moeder heb maar haar niet in mijn leven toelaat. Er is teveel beschadigd. Waarmee ik maar wil aangeven: ja, mijn hart huilt als ik bovenstaande lees, die Timo en zijn zus komen hopelijk hun moeder ooit weer es opzoeken. Een moeder houd van haar kinderen, altijd, wat er ook gebeurd. Maar soms gaat het gewoon niet (meer). De kinderen moeten ook verder.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Swoosh
    Ik was zo'n kind. Ik kan enkel maar zeggen: ze gaan hun mama op een bepaald moment terug nodig hebben. Dat kan een aantal jaren duren. Maar het komt terug. Hang in there!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    I.Terberg
    Helaas komt dit vele malen voor ..... Ze weten niet wat ze hun vader/moeder aandoen .... Vaak komen ze er pas achter als het te laat is !!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Ik herken in dit verhaal mijzelf en mijn vader. De situatie lijkt op elkaar, ik was een puber van 14 jaar en heb al het contact verbroken. Mijn moeder heeft mij niet per se geïndoctrineerd vind ik maar zij heeft zich totaal niet met de situatie bemoeit of geprobeerd om te bemiddelen voor mijn vader, of contact te stimuleren. Inmiddels zijn we ruim 12 jaar verder en hebben we weer contact. Nu ik ouder ben zie ik de zaken meer uit zijn perspectief en kan daarom ook goed de link leggen met bovengenoemd verhaal. Ik hoop voor de moeder in dit verhaal dat haar kinderen ook ooit bij haar terug komen. Hopelijk dat ook wanneer zij volwassen zijn, meer in perspectief zijn. En mocht je dit lezen, wij zijn in mediation gegaan om ons contact te herstellen. Dit is heel goed geweest!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    lexy
    ik zie zelf mijn vader niet door alles war er is gebeurt heb ik nu de keuze gemaakt dat het voor mijn beter is zonder hem in mijn leven. elke keer d3 afwijzing is te pijnlijk
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Margje
    Ja zien mijn dochter al 7jaar niet meer. Nu mijn zoon een dochtertje heeft zit zijn vriendin Mij teverwijden dat ik mij eigen niet zien Om dat hij burn-out komt door mij Ze wonen niet bij elkaar ze lat om dat zijn vriendin in moederkindhuis ze leren hun dochtertje om te gaan kan niet . Nu mag zijn zoon niks met te maken en mij moeder ook niet. Voor ons eerst kleinkind echt jammer ik mis ze al 2 mijn schoondochter doet keer op keer pijn
    Beantwoorden
  • Anoniem
  • Anoniem
    Anoniempje
    Onze zoon heeft 7 jaar geleden gezegd dat hij geen ouders meer heeft. Het is inderdaad moeilijk als ik hem tegen kom maar ik weet dat we goede ouders voor hem zijn geweest en het gevoel zit in zijn hoofd.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Ann
    Ik zie mijn zoon al 12 jaar niet
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Mijo
    Het heeft veel raakvlakken met mijn verhaal. 11 jaar duurt het nu......11 jaar te lang.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nice25
    Mijn vriend ziet zijn zoontje van 5 jaar 4 dagen per maand en dit al 4,5 jaar. Een echte band is er dus niet. De moeder is narcist en denkt enkel aan haar eigen. De jongen heeft naar mijn mening emotionele problemen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Rianne
    Kun je die bemiddeling niet afdwingen tussen jouw en je ex? In die zin, dat dit net zolang voortduurt als nodig is om hem in te laten zien dat hij de kinderen weer moet terugduwen naar je i.p.v. wegtrekken? Ik heb geen idee of de wet die mogelijkheden biedt, maar als jij je kinderen goed hebt behandeld moet iemand toch inzien dat jouw ex het probleem is en moet veranderen? Verschrikkelijk onrechtvaardig deze situatie.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Chanel
    Ik vindt het verschrikkelijk om dit te moeten lezen. Zelf ben ik mijn moeder op mijn 16e kwijt geraakt(mijn zusje was toen 9) ik ben ondertussen 23, maar missen doe ik haar nog iedere dag.. Wat had ik graag met jouw kinderen willen ruilen zeg , nog een keer mijn moeder knuffelen of zeggen dat ik van haar hou.. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je kinderen ooit nog van gedachten veranderen..
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lena Dorenbos De Wit
    Ik ben zelf moeder van een zoon die is 41 jaar en mijn man en ik hebben al bijna 7 jaar geen contact met hem. Hij heeft een drugs verslaving gehad en drank en gokken. Hebben hem nooit laten vallen en stonden altijd voor hem klaar.Wij kunnen een boek schrijven wat wij hebben doorstaan met zijn verslaving.En hij woont nu begeleid wonen.Hij is nu een vader van een zoon .Maar het is onze zoon en blijven altijd zorgen maken .Had het graag anders gewild maar hebben het wel een plek kunnen geven want anders ga je er zelf onder door.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marleen.
    Ikzelf heb men twee jongens al 10 jaar niet meer gezien. Men oudste dochter sinds 2013 niet meer. Men jongste woont bij mij. Heel veel moed en sterkte. Het is een hel.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    linnik
    ik zie mijn zoon (17) vanaf augustus 2019 niet meer ..zit in een vechtscheiding.maar heb respect daarvoor en laat hem dan ook met rust..en dochter van 10 heeft geen contact met vader..haar keuze..maar dat word niet geaccepteerd . en aan alle kanten word er aan haar getrokken en word niet aan haar gedacht. dat is jammer...geen respect voor haar..
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jean-Paul Mollemans
    Helaas maak ik vrij identiek hetzelfde mee en dat doet pijn iedere dag weer je houd hoop maar twijfelt ook of het contact ooit nog zal herstellen
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Naomi
    Heel pijnlijk te lezen. Als deze man godvrezend was, had hij een moeder en haar kinderen niet zouden scheiden. Bij ons in Islam staat de moeder heel erg hoog. 3x voor dan de vader. Kinderen moeten altijd eerst hun moeder gehoorzamen. Jammer dat deze man het leven van zijn kinderen kapot maakt door woede op zijn ex het belangrijkste mens in hun leven te verspreken
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nicole Bos
    Ook ik zie mijn kinderen niet meer. Nu al 10 jaar. Ook hier van ligt een scheiding tengrondslag. En een Italiaanse vader en zijn familie die geen goed woord over mij over hebben. Iedereen zei het komt wel goed als ze volwassen zijn ,maar niets is minder waard. Inmiddels al 3 jaar oma en kleinkind ook alleen maar van de foto gezien. Mijn bestaansrecht is er niet meer in hun ogen. Begrijpen zal ik het nooit.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nancy
    Ik heb door juist dezelfde omstandigheden mijn dochter al 8 jaar niet meer gezien of gehoord. Zal eeuwig pijn blijven doen en tóch ben ik blij dat ik weg ging bij mijn ex.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tina de Haas
    De zoon van mijn man besloot van de ene op de andere dag dat hij ons niet meer wilde zien . Extra pijnlijk gezien her feit dat zijn moeder (Mijn mans ex dus) met mijn broer getrouwd is of misschien inmiddels was... Dat weet ik niet want ik heb inmiddels helemaal geen contact meer met mijn familie.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    A Schmitz
    Ik herken het helemaal. Ik heb al vijf jaar mijn zoon niet meer gezien. Instanties ,rechters spreek mij er niet over. Deze vaders moeten zich diep schamen. Waarom? Iedereen wilt toch het beste voor zijn kind.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Wendy
    Helaas, het ene verhaal nog treuriger dan het ander en altijd zijn er kinderen enorm verdrietig maar ook ouders...had zelf ook nooit gedacht dat ons verdeelde gezin na de scheiding nóg een keer zo wreed uit elkaar zou kunnen vallen. Helaas kon dat wel....sterkte voor jou moeder om wie dit verhaal gaat en alle betrokkenen, ook de opa's en oma's, ooms, tantes, etc.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Ronald
    Ik zelf heb mijn zoon vorig jaar even gezien na 44 jaar en wil niets met mij te maken hebben en dat komt door zijn moeder en grootmoeder en de raad van kinder bescherming heeft mij verboden om contact met hem te hebben omdat als hij mijn naam hoorde hij helemaal door draaide en uit eindelijk ook de rechtbank op advies van kinder bescherming ik mis hem nog elke dag .
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Wil je niet weten
    Wat een kaas verhaal zeg! Dit is zo niet echt. Pff..
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jos1
    Ook ik als vader van Twee volwassen dochters zier zijn dochters niet meer. ze hebben beide een eigen leven ik zeg ,ik leg de bal bijmijn kinderen neer die moeten maar kijken wat zij met deze bal doen ik ben er van overtuigd dat mijn ex vrouw een behoorlijke vinger in de pap hier mee heeft. En dat mijn twee dochters zijn Geloyaliseerd door mijn ex vrouw maw naar je oprechte vader moet je nooit meer naar toe gaan . Ik heb de lusten en lasten voldaan alimentatie gegeven levensonderhoud ik heb mijn heel veel jaren een slag in de ronde gewerkt maar het is mijn wel gelukt . Dat heb ik voor mijn lieve kinderen waar ik ziels veel van houd over. Ik mis ze enorm Ik ken ook aan de deur gaan staan maar als vader heb ik alles al verloren en wanneer ik mijn kinderen weer ziet ???
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Do
    Ik ben zo een moeder zie mijn oudste al bijna zes jaar niet meer en heb begrepen dat ik oma wordt of al ben
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Saakje
    Ikzelf zie mijn oudste zoon van bijna 18 al bijna een jaar niet meer?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Olga
    Ik ben in dezelfde situatie met mijn zoon van 16. Dat zo ver gelopen dat hij nu in de pleeggezin is en wilde met mij geen contact hehebben De vader van mijn zoon in 2011 na een korte ziekbed overleden. Ik vind het ook zwaar hoe de mensen van de instanties en de pleeggezin met mij omgaan alsof ik een dader ben ...zo pijnlijk ,verdrietig en gefrustreerd is dat Maar wat pijnlijkste vind ik die alle situaties en verhalen dat niemand aan die " slatchofer kinderen/ jeugd" , niemand een moeder als een belangrijkste persoon in hun leven voorgesteld....niemand van instanties en van alle betrokkende. Iedereen heeft daar allen een eigen belangstelling.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Olga
    Ik ben ook in zo situatie met mijn zoon van 16. Dat het zo ver gelopen dat hij nu in de pleeggezin is en hij wilde geen contact met mij hebben. De vader van mijn zoon in 2011 na een korte ziekbed overleden. Dus hen twee kinderen toen 11 en 6 jaar als een alleenstande opgevoed. Ik vind het zwaar, hoe instanties en de pleeggezin zelfs met mij omgegaan alsof ik een dader ben ...zo pijnlijk ,verdrietig en gefrustreerd is dat Wat nog vind ik ergste in zulke situaties en verhalen dat niemand in zo kwetsbare situaties geen moeite gehad om aan die " slachtoffer kinderen/ jeugd" vertellen hoe moeder belangrijkste persoon is in hun leven...niemand van instanties en alle betrokkende. Iedereen halt er allen een eigen belangstelling uit, zonder belangrijkste kern van onze bestaan als mens ...kinderen leren er niks van en ze nemen niks uit over waarde, normen en liefde.... Ik heb gevoel dat het onze karmische les als ouder om onze Geest en Ziel openen, een scheppingskracht te ontwikkelen, sterker worden en Liefde bljven vasthouden en daardoor de toekomst van onze kinderen kusteren en niet laten vallen naar hun eigen bijzondere bestemming ..
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Olga
    Ik zie dat de artikel vanuit 2014. Ik ben echt interessant / benieuwd naar, hoe de situatie van Michelle nu is, in 2020 ...? Alvast bedankt, Met vriendelijke groet , Olga
    Beantwoorden
  • Anoniem
    chris
    heel herkenbaar. Ik heb een halfbroer, maar nooit leren kennen. Hij was 6 of 7 toen zijn vader en moeder gescheiden zijn. Zij heeft alles achter gelaten, haar helft van vermogen hoefde ze niet, wilde alleen haar zoon. Toen ze later mijn vader leerde kennen en ik geboren werd zijn de problemen verergert. Bovenop dat haar exman niet wilde accepteren dat voorbij was, en haar slecht maakt niet alleen bij mijn broer maar ook in het dorp. Kwam nog bij dat met mij erbij de financiële situatie niet super was. Het enige wat kind dat ziet is een moeder die haar aandacht tussen hem en een baby moet delen, met een vreemde man. Weinig geld, en regels want hij was onder de week bij ons. En zijn vader waar in het weekend alles kan en mag, met dan nog eens bedolven worden onder cadeaus en speelgoed. We hebben hem nog eens gezien toen hij bij de lokale supermarkt werkte. Hij herkende zijn moeder duidelijk, dat was eraan te zien dat hij zich achter een hek verstopte. Je vraagt je af wat hij op dat moment voelde, dat hij zich moest verstoppen. Na mijn idee zijn zijn schuldgevoelens zo groot dat hij bang is contact te leggen. Helaas zullen we nooit weten wat met hem speelt. Mijn ouders zijn inmiddels verhuist. En denk niet dat mijn broer weet wie ik ben, nog hoe ik heet.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Andrea
    Ook voor mij is dit verhaal akelig herkenbaar. Je komt in de reacties op dit verhaal ook zoveel dezelfde elementen en patronen tegen! Je ziet dat de verstotende ouders (dus de ouder die de kinderen weghoud bij de andere ouder) vaak op dezelfde manier werken. Het gebeurd écht heel erg veel in Nederland. Jeugdbescherming en jeugdzorgwerkers stellen zich vaak op dezelfde manier op en rechters zeggen bijna altijd dat kinderen contact zouden moeten hebben met beide ouders. En je kunt zoveel rechtszaken aanspannen als je wilt, maar de verstotende ouder gaat gewoon zijn/haar eigen gang en er is geen enkele handhaving. Politie wil niets doen, want dat werkt in het nadeel van de kinderen (en ja, uit eigen ervaring weet ik dat het voor kinderen heel traumatisch kan zijn als de politie aan de deur komt). Het begint vaak op dezelfde manier en eindigt vaak op dezelfde manier: ouders zien hun kinderen jaren niet. En hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt. De afstand is niet alleen fysiek heel groot, ook mentaal wordt die alsmaar moeilijker te overbruggen. Je moet als verstoten ouder maar open dat je kind het gaat begrijpen als hij volwassen is en dan zelf weer contact zoekt. Maar die garantie heb je nooit. Ik acht de kans niet groot dat mijn man zijn zoons weer gaat zien. Ik denk dat de schade die hun moeder gedaan heeft te groot is (en waar zij zelf, zoals alle verstotende ouders, geen enkele verantwoordelijkheid voor neemt).
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nena
    Helaas zit ik in dezelfde situatie. Nadat ik met mijn jongste 2 kinderen naar het bljjf van mijn lijf huis gevlucht ben heb ik mij oudste 2 kinderen nu al 4 jaar niet meer gezien. De laatste jaren van ons huwelijk toen de mishandelingen begonnen dreigde hij altijd al dat als ik weg durfte te gaan dan zou ik de kinderen nooit weer zien. Om die reden heeft het ook zeker 3 jaar geduurd voordat ik de stap durfte te nemen om weg te gaan. Mijn ex man vermoedde(of nou ja,een jaar later hoorde ik dat mijn wat ik toen dacht beste vriendin met ex onder 1 hoedje speelde voor geld.. vond het al jaar dat hij dezelfde avond al wist waar ik zat terwijl het een geheime,beveiligde locatie was) dat ik weg wilde en heeft de morgen voor ik weg zou gaan mijn oudste 2 naar zijn ouders gebracht en ik kreeg te horen dat ik ze niet weer zou zien. Ik had nog geluk dat mijn jongste 2 nooit bij opa en oma wilde zijn waardoor het hem niet lukte om hun ook mee te krijgen. Na 4 jaar van zoveel manipulaties tot valse aangiftes aan toe denk ik dat ik ze pas weer zie als ze volwassen zijn en overal tegenin durven gaan. Al die jaren schreeuw ik ook al om hulp bij jeugdzorg,kinderbescherming etc , zelfs met stapels bewijs van mishandelingen maar het lijkt haast wel alsof ook hun bang zijn voor mijn ex schoonfamilie. De jongste 2 kinderen houden mij op de been,voor hen moet ik door anders was ik er al niet meer geweest. Het verdriet van een ouder die zijn kinderen niet meer ziet slijt gewoon nooit,na 4 jaar voel ik mij nog net zo rot,slaap nauwelijks en kan ineens in huilen uitbarsten,zelfs na therapie. Ik wens alle lotgenoten veel sterkte...het is gewoon loodzwaar en onmenselijk...zelfs je ergste vijand wens je deze pijn niet toe.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Edwin Dielesen
    Zeer herkenbaar verhaal. 1 van de ouders is de dominante, en in dit geval is dat de vader. Kinderen zijn afhankelijk. ze kunnen nog niet alleen in de wereld staan. In geval van een conflict tussen de 2 waarvan ze afhankelijk zijn komen ze in een overlevingsstand, ze kiezen dan voor diegene waar ze het minste last van zullen krijgen, en waar ze naar hun gevoel het meest afhankelijk van zijn. Het zal zijn tijd duren. En het zal de nodige schade opleveren. Verloren jaren kunnen nooit meer worden ingehaald. Bereid het gesprek voor, want eens zullen ze komen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Ronald L. Evers
    Ik ben een vader die hetzelfde heeft meegemaakt , ik had drie kinderen die verdwenen toen ze 7,6 en 4 waren kom op een dag thuis uit mijn werk niemand thuis. Ga vragen bij mijn schoonouders haar oudste zus en bij haar vriendin niemand wis iets, een tijd later kreeg ik te horen dat ze in Zoetermeer woonden, Rechtzaak aangespannen over bezoekrechten gekregen maar die werden vaak niet nagekomen een voorbeeld vrijdagavond rond een uur of halfelf gaat de telefoon krijg je een bericht ze komen de volgende dag niet. En als de instanties op bezoek gingen om met de kinderen te praten zat mijn ex of haar vriend er altijd bij. Ik heb mijn zoon en oudste dochter nog een keer gezien in 2013 bij de begrafenis van mijn moeder toen kreeg ik te horen dan ik zeven kleinkinderen heb ik heb er tot nu toe maar twee kleinzoon gezien er werd tot mij gezegd als ze opa willen leren kennen en dat mijn zoon dat op geen enkele wijze zou tegen werken, ik heb nooit meer wat gehoord. Mijn kinderen zijn nu ondertussen 44, 43 en 39. Dit is wat ik wilde vertellen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Suzanne
    Ikzelf helaas... Zo pijnlijk en vernederend om te ervaren dat je als moeder "afgedankt" kan worden. Helaas is er inderdaad weinig aan te doen. Het rechtssysteem zit helaas zodanig in elkaar dat een ex partner van alles kan beweren of roepen, zonder dat hulpverlening onderzoekt of het wel waar is. Heel veel sterkte ......
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Tissie
    Ik ben zelf een moeder die door 'papa's favoriete dochter' uit haar leven is gewist.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Richard
    Herkenbaar, toen ik in de puberteit zat probeerde mij vader mijn moeder ook zwart te maken, en dat lukte hem aardig, als je in de puberteit bent dan ben je simpelweg nog niet sterk genoeg om je eigen mening te vormen en daaraan vast te houden, je kinderen zitten vast in de wereld van je vader. Uiteindelijk is het goed gekomen omdat mijn moeder nooit opgeeft, pas na mijn 21e had ik mijn vader door en zie ik nu mijn moeder vaker dan mijn vader. Mijn vader respecteer ik wel, het blijft mijn vader, maar ik blijf wel altijd alert op zijn streken, zoals mij steeds proberen een geestelijk gehandicapte aan te praten zodat hij PGB geld aan mij kan verdienen met zijn neppe eenmansbedrijfje. Mijn tip is: geef nooit op, laat je kinderen blijven weten dat er nog steeds een ouder is dat op hun wacht en moeite voor hun doet door steeds contact te blijven opnemen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Mike
    Beste schrijfster. Ik lees met een brok in mijn keel je verhaal. Zelf heb ik mijn 3 zoons al 5 jaar niet gesproken. Ik heb 4 kinderen en na mijn scheiding met hun vader begon mijn ex de kinderen tegen mij op te zetten. Intussen ben ik ook nog van geslacht veranderd wat ook niet mee heeft geholpen. Toch de pijn het verwijt en die dolk in je hart blijven zeer doen als ik ze ergens zie lopen. Ik weet ook dat ik een goede moeder ben geweest en nu als man nog steeds een goede ouder. En ja iedereen maakt fouten ook ik. Echter heb de kinderen nooit iets aangedaan of slecht over hun vader gepraat. Maar de waarom vraag blijft onbeantwoord. En nu is er ook een kleinzoon de 1e welke ik ook niet zal zien.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marco
    Beste, Ik zelf ben al jaren lang, de dupe en ik heb mijn dochter nu al meer dan 8,jssr niet gezien. Ondanks dat ik, al, 3 x, een rechtzaak, heb gewonnen omtrent bv omgang Maja als je kind elke weekend ziek is Wat, kan, je doen. Ik heb gedaan wat ik, kon.. Bellen.. Kaartjes schrijven. Alles wat ik, maar kon doen zodat, mijn, dochter zag, dat, ik, van, haar hield onvoorwaardelijk. Nu jaren later en vele brieven kaarten en belletjes Staat ze dan toch ineens v, de deur Ik forceer niks.. Laat, haar vrij in alles.. Maar laat ook, merken dat ik haar vader bent en niet een van haar 'school, vrienden. Me ex boeit me niet Het gaat mij, alleen om mij kind Ik denk dst bij ons alles wel goed komt HOu vol lieve mensen Fuk de exen en vecht v je kind Het gaat om, haar of hem welzijn, Mvg
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Carin
    Ik heb twee van mn drie kinderen al bijna twintig jaar niet gezien. 😢Dus ook de kleinkinderen niet…
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Dorrie
    Mijn jongste zoon zie ik niet meer, en ook zijn kinderen, mijn kleindochters niet.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marcel
    Ik zie mijn kinderen al 3 jaar niet meer. Alle drie gediagnostiseerd met PDD-NOS waar ik bij de oudste niet eens betrokken was door de moeder... Van twee van de drie twijfel ik zeer aan de diagnose maar een second opinion is er nooit van gekomen... Ik stiur mn jongens iedere dag een bedrichtje... Twee van de drie hebben mij op whatsapp geblokkeerd.. Die stuur ik maar bia sms... De enige bij wie whatsapp nog open staat stuur ik wel nog via whatsapp... De zegen is als ik daar twee blauwe vinkjes zie....
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Monique
    Ik ben ook gescheiden n zie mijn kinderen ook niet meer,dit is al 10 jaar. Het gemis gaat nooit weg,ik probeer op allerlei manieren om contact te krijgen. Maar geen enkele response. Hun vader verteld volgens mij alleen maar slechte dingen over mij terwijl hij degene is die de oorzaak is van de scheiding want hij ging vreemd.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nans
    Ja ik zelf. Ik heb precies hetzelfde als dit verhaal. Geen contact met dochter doordat vader negatief is over mij.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Angela
    Ben helaas ook de verstoten ouder en mag ook mijn kleinzoon niet meer zien zonder opgave van redenen. In mijn geval mogelijk sprake van verstandelijke beperking. Maar je gaat er aan kapot als alles waar je van houdt zich tegen je keert. Angela
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen