Persoonlijke verhalen

Marijes man heeft losse handjes: ‘Huiselijk geweld sluipt erin’

Marije (39) is twaalf jaar getrouwd met Amin (39) en ze hebben een zoon, Sem (11). Amin heeft last van woede-uitbarstingen die hij fysiek op Marije afreageert. Ondanks zijn losse handjes blijft Marije bij haar man. “Ik doe steeds maar weer alsof er niets gebeurd is, zo houd ik mijn gezin tenminste bij elkaar.”

Marije: “Naar aanleiding van de #metoo-affaire ontstonden op social media flink veel discussies onder vrouwen. Sommige gingen ook over relationeel geweld. Ik las reacties als: ‘Als hij me één tik geeft, ben ik weg’ of  ‘als hij me slaat, stap ik naar de politie’. Ik heb het vroeger ook geroepen, maar inmiddels weet ik dat je dat niet zo maar doet als het je daadwerkelijk overkomt. Huiselijk geweld sluipt erin, het gaat vaak heel geleidelijk. Zo ging het bij ons ook.”

Knalrode wang

“De allereerste klap zag ik niet aankomen, letterlijk en figuurlijk niet. We waren op huwelijksreis en verbleven in een hotel in Griekenland. Op een avond hadden we een discussie over iets onbenulligs. Ik weet niet eens meer waarover precies, over de naam van een gerecht of zo. Ik was er in ieder geval van overtuigd dat ik het goed had, Amin was het niet met me eens. Ineens voelde ik een klap op mijn wang. Het ging echt zo van: páts. Het deed zeer. En ik schrok enorm. Ik riep keihard ‘Au’, gevolgd door ‘Wat doe jij nou?!’

Amin schrok er ook van en betuigde meteen spijt. Hij stamelde dat hij niet wist wat hem bezielde en kuste wel honderd keer mijn wang die knalrood was. Ik vond het een vreemde actie, maar tilde er niet te zwaar aan. We waren toen al drie jaar samen en hij had me nog nooit fysiek pijn gedaan. Dit was gewoon stom en niet voor herhaling vatbaar.

Maar er kwam tóch een tweede keer. Dat was ruim een jaar later, ik was inmiddels zeven maanden zwanger van onze zoon. Overdag was ik druk geweest en ’s avonds thuis pakte ik nog even door, er moest nog het een en ander gebeuren in huis. Amin riep steeds bezorgd dat ik moest gaan zitten, dat ik mijn rust moest pakken. Toen ik niet naar hem luisterde, rukte hij de stofzuigerslang uit mijn handen, greep me bij mijn armen en gooide me hardhandig op de bank. Hij keek er triomfantelijk bij. Zo, nu luisterde ik tenminste.

Heb jij te maken gehad met huiselijk geweld? Met Hear my voice kun je praten met een lotgenoot

Ik begon te huilen en was boos. Waar sloeg dit op? Waar kwam die agressie ineens vandaan? Amin dacht er niet over om zijn excuses aan te bieden. Hij meende dat ons kind gevaar liep door mijn jachtige gedrag en zag het als zijn taak om in te grijpen. Als ik niet luisteren wilde, moest ik maar voelen. Ik snapte niet waarom hij zich ineens zo dominant gedroeg.  We voerden een felle discussie. Na uren praten realiseerde Amin dat ik hier echt niet van was gediend. Hij was het met me eens: een meningsverschil was prima, maar dat moest wel met woorden worden opgelost. Maar helaas, het stopte niet, het werd juist steeds erger.”

Losse handjes

“Amin noemt het zelf een cultuurdingetje. Hij claimt een soort geboorterecht waardoor hij als man zijn vrouw mag disciplineren. Zelf geloof ik dat niet. Omwille van onze privacy vertel ik liever niet uit welk land zijn ouders komen, maar mijn schoonvader is een zachtaardige man die mijn schoonmoeder met veel liefde omringt. En ook mijn schoonzus, bij wie ik voorzichtig heb gepolst of Amins broer soms ook ‘losse handjes’ had, heeft hier geen ervaring mee.

Ik denk eerder dat het te maken heeft met zijn slechte zelfbeheersing en stress. Als Amin het druk heeft op zijn werk en veel aan zijn hoofd heeft, heeft hij een kort lontje. Blijkbaar haal vooral ik dan snel het bloed onder zijn nagels vandaan. Ik weet na twaalf jaar ook wel welke onderwerpen hem triggeren en ik kan aan het trillen rond zijn neusvleugels voorspellen wanneer er een uitbarsting komt.

Echt in mijn gezicht slaan, zoals toen op huwelijksreis, doet hij nauwelijks meer. Hij knijpt eerder in mijn armen, of slaat, met wat hij voorhanden heeft, op mijn kont. Alsof ik een stout kind ben dat een lesje moet worden geleerd. Eén keer had ik de striemen op mijn billen staan, net toen ik voor een uitstrijkje bij de huisarts moest komen. De assistente die het uitstrijkje maakte zei er niets van, maar ik zag haar wel bezorgd kijken.”

Schommelongeluk

“Het dieptepunt was toen Sem een jaar of vijf was en van een schommel viel. Ik zat op een bankje in de speeltuin met een vriendin te kletsen. Haar zoontje duwde Sem, ze hadden reuze pret. Sem riep steeds: ‘Hoger, hoger!’ Het vriendje duwde steeds harder, tot Sem van de schommel gleed en naar op zijn achterhoofd viel. Amin vond, toen hij erover hoorde, dat het ongeluk mijn schuld was. Ik had de kinderen nooit hun gang mogen laten gaan op de schommel en eerder moeten ingrijpen. Maar het zag er in mijn ogen onschuldig uit en Sem was geen peuter meer, hij kon wel wat hebben.

Op de eerste hulp van het ziekenhuis werd een lichte hersenschudding geconstateerd en we kregen het advies Sem die nacht een aantal keer wakker te maken. Uit voorzorg, niet omdat de arts iets ergs vreesde. Toen we weer thuis waren, ging Amin volledig door het lint. Hij was woedend op mij. En dat uitte hij door me meerdere malen in mijn buik te stompen en te schoppen. Sem hoorde me gillen en rende naar ons toe. Hij schreeuwde dat papa moest stoppen. Ik was in paniek en wilde met hem wegvluchten. Ik pakte mijn jas en tas en tilde Sem op. Maar Amin rende naar de deur en blokkeerde die. Hij greep me vast en kneep mijn keel dicht, zo erg dat ik moest kokhalzen. Hij zei dat ik wel weg mocht, maar onze zoon moest achterblijven. Ik moest er niet
aan denken ons kind bij hem achter te laten. Ik was doodsbang dat hij hem ook iets zou aandoen, ook al had Amin Sem nog nooit met één vinger aangeraakt. Gelukkig kwam op dat moment een buurman voorbijlopen die mij hoorde gillen en aanbelde om te vragen of het wel goed ging. Toen ik niet opendeed, dreigde hij de politie te bellen. Daarop liet Amin mij los en kon ik met Sem in mijn armen naar mijn auto lopen.

Lees ook:

Tweede Kamerlid Kirsten van den Hul: ‘Geweld achter de voordeur is nooit normaal’

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Jenny

Heel snel weg wezen ik had ook zo’n vriend die corrigerende tikken gaf,en altijd weer spijt.
Deze man gaat niet veranderen geloof me ,moeilijk in het begin maar uiteindelijk besef je dat het beste wat je ooit is overkomen is de dag dat je hem uit je leven hebt geschopt

Beantwoorden
Natasja

Dat is toch enorm denigrerend naar haar toe? Alsof ze een klein kind is wat terecht gewezen moet worden. Pff.
En vooral… wat voor voorbeeld geef jij je kind in godsnaam mee? Lijkt het je leuk dat jouw kind straks ook anderen slaat of diens partner want hij heeft het meegekregen alsof het normaal is? Wat een prutartikel zeg.

Beantwoorden
LdL

Lieve Marije, ik kom zelf uit een gewelddadige relatie.. en weet hoe moeilijk en tegen je principes is om weg te gaan, je hebt immers elkaar eeuwige trouw belooft…
Ik heb maar 1 advies voor je! Ga weg,! Want hij gaat niet veranderen! Het wordt alleen maar erger 🙁 en je kind gaat daar zijn hele leven last van houden. Mijn dochter heeft er ptts aan over gehouden en heeft daar nog steeds last van. Kies voor jezelf en voor je kind !! Maak een plan en desnoods sluis je rustig geld weg en zoek een huis waar je terecht kan.

Beantwoorden
Jacqueline

Het is net of ik mijn verleden lees😱
Geloof me vertrek !!nu zit ie nog niet aan jullie zoon maar ook die tijd
Gaat komen!! Als hij je keel al dicht kan knijpen is ie al heel ver
Aub vertrek met je Zoon voordat het nog verder gaat

Beantwoorden
Gerda

Tja….ik heb destijds aangifte gedaan van huishoudelijk geweld maar helaas werd er niks mee gedaan. Zolang je geen bewijs hebt….het is zo moeilijk om eruit te komen.

Beantwoorden
Wendy

Lieve Marije,
Ik begrijp dat het moeilijk is om weg te gaan, zeker als het ‘t grootste deel van de tijd wel goed gaat. Toch zou ik je het advies willen geven het WEL te doen. Zowel voor jezelf, als voor je zoon.
Ik kom zelf uit een gezin waar mijn vader mijn moeder sloeg. Ik ben nu 48 jaar en heb nog steeds ptss klachten hiervan.
En geen enkel mens verdient het om mishandeld te worden.
Ik wens je veel sterkte. X

Beantwoorden
Ingrid

Ook al word je kind niet geslagen, bij huiselijk geweld spreek je toch over kindermishandeling. Dit is namelijk heel schadelijk voor zijn ontwikkeling. Blijven in geweld is slechter voor Sem dan een gescheiden gezin. Je zou in eerste instantie met je gezin ook hulp kunnen zoeken. Bespreek het eens met de jeugdarts of de huisarts. Of vraag Veilig Thuis (anoniem) om advies. Alle wijsheid toegewenst!

Beantwoorden
Mama van L.S.

Ik snap dat je blijft, weggaan is moeilijk. Gelukkig zit hij nog niet aan je zoon maar neem van mij aan, als kin van een vader met losse handjes, hij krijgt het mee en hij kan er later flink last van krijgen. Ik heb na mijn jeugd ook in zo’n relatie gezeten gelukkig zonder kinderen en ben blij dat ik nu een betere en loevere man heb gevonden die er niet aan zal denken om een vinger naar mij of de kinderen uit te steken. Ik wil je heel veel sterkte wensen!

Beantwoorden
Maaike

Dag Marin,
Ik hoop met heel mijn hart dat het mosterd na de maaltijd is en dat je allang hebt ingezien dat dit een gevaarlijke en mensontwaardihw situatie is geworden. Je zou dit nooit maar dan ook nooit voor jezelf moeten willen. Maar doe het alstublieft nog veel meer voor je zoon. Hoe langer je er mee wacht hoe meer getekend je kindje wordt.
Hij leert dat vrouwen slaan normaal is en dat problemen oplossen met geweld oké is. Je geeft hem een 0-3 achterstand in de wereld waar de wereld toch al wreed genoeg is. Hoe wil je dat jou zoon omgaat met andere vrouwen. Laat hem dan ook het goede voorbeeld zien/krijgen.

Beantwoorden
T

Het bij elkaar houden van je gezin is niet altijd een goed ding. Het kan generaties er na zelfs nog sporen achter laten. Mijn oma is bij haar gewelddadige man gebleven, de vader van mijn moeder die ook nooit mijn moeder heeft geslagen, maar haar wel heeft getekend voor het leven doordat zij er als klein kind letterlijk tussen zat (want ze wist dat hij dan niet sloeg). Dit heeft zelfs op mijn jeugd invloed gehad omdat mijn moeder als de dood is voor ruzie, van een gezonde discussie raakt zij al in de stress, laat staan als je het een keer niet met elkaar eens bent of echt woorden hebt. Dit had ook invloed op ons gezin leven. Dus blijf alsjeblieft niet bij elkaar voor het gezin, want dat is niet altijd in het belang van het gezin.

Beantwoorden
Bri

Zelfde meegemaakt, door dit te lezen zie ik mezelf weer in de gang staan met mijn kind oo mijn arm en voel ik die handen weer om mijn keel. Gelukkig is het sinds 6 jaar voorbij en ben ik weer gelukkig met mjjn zoon, zonder hem..

Beantwoorden
Lyona

Serieus…schei eens uit met je zelfmedelijden.
Het egoïsme wat je hebt ten koste van je zoon .
Je neemt zijn jeugd af en pleegt emotionele chantage op hem.
Dom mens .
Vooral niet weg gaan en vooral niet het nemen van eigen verantwoordelijkheid.

Beantwoorden
Lyona Besgem

Serieus…schei eens uit met je zelfmedelijden.
Het egoïsme wat je hebt ten koste van je zoon .
Je neemt zijn jeugd af en pleegt emotionele chantage op hem.
Dom mens .
Vooral niet weg gaan en vooral niet het nemen van eigen verantwoordelijkheid.

Beantwoorden
Ten

Hang een camera op en doe aangifte met een opname. Anders doet hij het sowieso later met je zoon

Beantwoorden
Applejack

WEG! NU!

Beantwoorden
Ilona

Heel snel weggaan en door politie contact op laten nemen met stichting neos. Dan wordt je per direct in crisisopvang in een blijf van mn lijf huis geplaatst. Ik ben nog steeds heel erg blij dat ik die stap heb gezet. Na 9 maanden opvang nu eindelijk een eigen appartementje voor mij en mijn dochter.

Beantwoorden
C

Weggaan. Mijn dochter en ik zitten allebei met een cptss en zelfs nog anderhalf jaar in blijf vj lijf gezeten voor zo een figuur. Dat soort mannen zijn narcistisch daar kan zelfs de beste therapie of psychiater niks aan veranderen

Beantwoorden
Lita

Dit soort mannen veranderen niet, ik heb ook meegemaakt dat mijn ex mij probeerde te wurgen. Eerst was het een paar tikken. Maar na de poging met wurgen ben ik weggegaan bij hem. Toen was ik ook in verwachting. Dit houdt nooit op. Sterkte.

Beantwoorden