Kim gaf haar vader een wandeltocht van 200 kilometer voor Vaderdag: ‘Toen we het eindpunt bereikten, kwamen de tranen’

‘Dit was zijn grootste wens’

Kim: “Mijn vader was van plan om samen mijn oom vanuit Limburg naar Santiago de Compostela te wandelen. Ze wilden graag over de oude Romeinse paden lopen. Wanneer mijn oom met pensioen zou gaan, zouden ze met de pelgrimstocht van 2400 kilometer beginnen. Helaas kon dit avontuur niet doorgaan omdat mijn oom ziek werd en overleed. Mijn vader was superverdrietig, hij begon steeds weer over de wandeltocht. In de sportschool sprak ik iemand wiens vader was overleden, die zijn moeder mee op reis had genomen. Toen dacht ik: dat is wel een heel mooi idee. Ik kocht een boekje met de routes en begon me in de tocht te verdiepen.”

Grote verrassing

Philip: “Na de dood van mijn zwager ruimde ik zijn spullen op en vond ik alle routebeschrijvingen. Hij had alles minutieus voorbereid, zo bijzonder om te zien. Het was een flinke teleurstelling dat onze droom niet door kon gaan. En toen kreeg ik van mijn dochter Kim een kaart op Vaderdag. Daar stond op dat we samen een stuk van de tocht zouden gaan lopen. Kim was absoluut geen wandelaar, dus ik werd er compleet door verrast en zei meteen dat ik dat heel graag wilde.”

Ontroerend moment

Kim: “Het moment was ontroerend, want we hadden in de familie een moeilijke periode, met veel verlies. Ook mijn moeder en broertje vonden mijn voorstel erg lief. De meeste mensen lopen deze pelgrimstocht vanaf de grens tussen Frankrijk en Spanje. Dit is een tocht van achthonderd kilometer, waar de meesten maanden over doen. Ik werk, dus dat was voor ons niet haalbaar. Ik besloot twee weken vrij te nemen en samen met mijn vader de laatste tweehonderd kilometer van de tocht te lopen, zo’n twintig kilometer per dag.”

Oefenen in Nederland

Philip: “We zijn samen wandelschoenen uit gaan zoeken, die ik Kim cadeau heb gegeven. Daarna zijn we gaan oefenen met lopen in Nederland. We hebben duintochten gelopen om te oefenen met hoogtemeters. Het was bijzonder dat ook Kim alles had voorbereid. Ze had vliegtickets geregeld naar Spanje en de route grof uitgestippeld, die voorpret samen was zo leuk.”

Oefenen was lastig

Kim: “Het oefenen met lopen was hard nodig, want ik wandelde nooit. Maar het ging goed en ik vond het fijn om te doen met mijn vader. Toen het zover was, vlogen we op Madrid en vanaf daar namen we snelbus naar Ponferrada, de plaats in Spanje waar wij de wandeling wilden starten. Over de conditie van mijn vader maakte ik me geen zorgen, want hij was erg fit, misschien wel fitter dan ik. We maakten goede afspraken over hoe ver we wilden lopen en ik had vier rustdagen ingebouwd. Je vindt in deze regio herbergen die speciaal voor wandelaars zijn, maar voor de eerste nacht had ik een kamer voor twee geboekt in een klein hostel. De volgende ochtend gingen we op pad. Bij de receptie kregen we onze eerste stempel in ons paspoort. Het vinden van de route vond ik makkelijk, want je volgt de afbeelding van de sint-jakobsschelp. Je hoeft daardoor niet vaak op de kaart te kijken.”

Lees ook

3 vrouwen over de speciale band met hun vader

Lopen met bagage

Philip: “Toch viel die eerste dag me zwaar tegen. Het lopen met bepakking was echt wennen. We hadden één grote rugzak en een kleine rugzak. Ik zou de grote tas dragen, Kim de kleine. Maar die kleine rugzak zat haar niet lekker. Hij hing te veel op haar schouders. Uiteindelijk hebben we gewisseld en onze pakking veranderd. De grote tas rustte op haar heupen, waardoor ze een betere balans had. Dat ontdekten we allemaal proefondervindelijk.”

Kim: “Je kunt je bagage ook vooruit laten brengen, maar dat wilden wij niet. Wij hadden onze slaapplaatsen nog niet vastgelegd, we wilden per dag kijken hoe ver we konden lopen. We begonnen in de ochtend met een lange broek en jas, maar rond koffietijd ging alles uit en liepen we in een korte broek met shirt. Ik vond het heerlijk om me te laten verrassen door wat we tegenkwamen. Zo kwamen we ineens een caravan tegen waar we koffie konden drinken, geweldig!”

Afslag gemist

Philip: “De eerste overnachting op een slaapzaal was ook een avontuur… De bedden op die zalen zijn uit hygiëneoogpunt in folie ingepakt. Andere wandelaars haalden uit hun rugtas een lakenzak, maar die hadden wij niet mee. We hebben die nacht een laken geïmproviseerd met een grote handdoek en een omslagdoek. Slapen was een uitdaging op zo’n zaal vol wandelaars: het snurkt, het piept en het zucht! Om vijf uur staan de eersten al op en er zaten een paar kletskousen bij van hier tot gunter.”

Kim: “Vreselijk was dat! Op zo’n zaal slaap je voor tien euro, voor een tweepersoonskamer betaal je vijfentwintig euro, dus wij wisten het na die nacht wel. Als we ’s avonds bij een herberg aankwamen, hoopten we maar dat er nog een plekje voor ons was. Op een dag wandelde er een luidruchtige schoolklas om ons heen en misten we onze afslag naar de herberg. Pas na dertig kilometer was er weer een herberg, waar geen kamer meer vrij was. Uiteindelijk liepen we die dag veertig kilometer. Ik zat er helemaal doorheen, want we hadden de dag ervoor ook al tien kilometer extra gelopen. Mijn vader was duidelijk de fitste van ons twee, die ging lekker douchen. Ik kon geen stap meer zetten, wilde alleen maar slapen.”

Hetzelfde tempo

Philip: “We motiveerden elkaar tijdens de tocht om verder te lopen. Ik vond het heerlijk dat we samen ook in stilte konden lopen. Als we langs valleien met prachtig uitzicht liepen dan genoten we daar allebei van, maar waren er geen woorden nodig. We hadden hetzelfde wandeltempo, dat was erg fijn. Er waren ook spannende momenten. Zo liepen we op weg naar een kapel een berg op, en daar was het pad erg smal. Het had die ochtend geregend, dus het zandpad was nat en glibberig. Op dat soort momenten moet je alert en voorzichtig zijn.”

Kim: “Het leukste vond ik dat de route zo afwisselend is. Het ene moment loop je in een open veld, dan weer door een wijngaard of stadje. Tussen de landerijen en door de bossen vond ik de stilte heerlijk. Na die twee lange dagen stopten we met lopen na twee uurtjes. We kwamen aan in een klein dorp, waar de herberg een heerlijk terras in de zon had. De kapel in het dorp was dicht, maar we ontmoetten een lieve vrouw met een hond, die zag dat wij pelgrims waren en ons vertelde dat haar man de kapel beheerde. Die avond zou hij speciaal voor ons open gaan om ons een stempel te geven.”

Flinke emotionele ontlading

Philip: “Om zes uur liepen we de kapel in en toen we onze stempelkaarten erbij pakten, zocht de beheerder van de kapel onze handen. Hij bleek blind te zijn en we hebben onze handen om zijn hand heen gevouwen zodat hij de stempel op de juiste plek in ons paspoort kon zetten. Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Toen we in Santiago ons certificaat kregen wees de monnik naar deze stempel en zei: ‘Dit is een heel bijzondere, die heeft niet iedereen!’”

Kim: “Tijdens onze wandeling hebben mijn vader en ik het niet over mijn overleden oom gehad. Maar er was een flinke emotionele ontlading toen we ons eindpunt bereikten. Vanaf het platteland kwamen we de stad inlopen en liepen we richting de kerk. Toen we samen op het plein van Santiago stonden, omhelsden we elkaar en kwamen de tranen. Daar hebben we elkaar stevig vastgehouden en gedacht aan mijn oom en zijn vrouw, die inmiddels ook overleden was. Het voelde alsof we dit voor hen hadden gedaan. Daarna hebben we onze Santiago-certificaten vol trots opgehaald.”

Goede schoenen

Philip: “Dat was emotioneel en mooi. Als je in goede gezondheid bent, ga dan je dromen achterna, want je weet niet hoe lang je nog hebt. Als je gaat wandelen is goed materieel erg belangrijk. Wij hebben goede schoenen aan laten meten en allebei geen blaar gehad. Ook een rugtas luistert heel nauw, kies er eentje die goed past op je lichaam. Neem badslippers mee, want bij aankomst in de pelgrimsherberg gaan je schoenen meteen buiten een rek in. Gelukkig maar, want anders is de geur binnen niet te harden!”

Kim: “Wij hadden sneldrogende kleding mee, die wasten we elke dag uit, dat scheelt veel kilo’s op je rug. En als je wel op slaapzalen wilt overnachten, neem dan een laken mee. “

Dankbaar

Kim: ‘Ik ben nog altijd dankbaar voor de gedeelde herinneringen die we hebben. Na de reis met mijn vader ben ik ook op vakantie gegaan met mijn moeder. Met haar ben ik een weekje naar de zon in Griekenland gegaan, dat was ook heerlijk.”

Philip: “De band tussen mij en Kim was al erg goed, maar is door deze wandeltocht door Spanje nog sterker geworden. Ik ben blij dat Kim mij dit fantastische cadeau heeft gegeven en dat ik de tocht heb kunnen lopen, ik had dit avontuur niet willen missen.”

Eeuwenoude Pelgrimstocht

De Camino de Santiago is een eeuwenoude pelgrimstocht naar Santiago de Compostela in Noord-Spanje, waarbij je eindigt bij het graf van apostel Jakobus. Je wandelt langs charmante dorpjes, historische steden en ontmoet pelgrims uit de hele wereld. Het is een fysieke uitdaging, maar voor de meeste pelgrims ook een spirituele reis. Met een Credencial (pelgrimspaspoort) stempel je onderweg en bij aankomst ontvang je de Compostela, een historisch certificaat.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.