Fiona is mantelzorger voor haar vader: ‘Ik durf niet op vakantie, mijn hoofd staat er ook niet naar’

Even voorstellen

Naam: Fiona (54)
Thuis: single en moeder van een volwassen dochter
Werk: fysiotherapeut en schrijfster

Vader van 83 gevallen

Fiona: “Vorig jaar is mijn vader van 83 gevallen. Ik kreeg ’m telefonisch niet meer te pakken, waarna ik de buurvrouw heb gevraagd een kijkje bij hem te nemen. Hij bleek al drie dagen op de grond te liggen. Voor hem traumatisch, voor mij ook. Je voelt je toch schuldig. Sindsdien maak ik me direct ongerust als hij niet opneemt. En dat gebeurt nog weleens. Ik woon niet om de hoek, het is voor mij 45 minuten rijden. Ik ben al eens met 130 kilometer per uur over de Zeelandburg gescheurd nadat zijn buurvrouw mij belde met de mededeling dat zijn gordijnen nog dicht waren. Eenmaal aangekomen bleek er weer iets met zijn telefoon niet in orde. Regelmatig heeft hij een blaasontsteking, waar hij dan een delier door krijgt.”

Aanhoudende consternatie

“Ik durf gewoon niet op vakantie. Mijn hoofd staat er ook niet naar. Ik ging altijd met mijn dochter weg. Eens in de vijf jaar gaan we naar Jamaica, waar nog familie van mijn moeder woont. We zijn ook naar de Azoren en de Dominicaanse Republiek geweest en we maken graag een stedentrip. Maar zelfs dat laatste vind ik momenteel met alle aanhoudende consternatie geen prettig idee. De situatie van mijn vader kan steeds van de ene op de andere seconde omslaan. Er is wel thuiszorg, maar die komt niet elke dag.

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Altijd aan

Ik sta altijd aan. Dat iedereen om me heen op vakantie gaat, vind ik niet erg. Ik gun het een ander. Om te ontspannen, ga ik een schrijfproject oppakken. Hoewel dat weer werkgerelateerd is. Ik wandel ook graag met de hond, alleen die is al op leeftijd, waardoor een lange wandeling geen optie is. Gelukkig woon ik in Zeeland, waar het prachtig is.

Mijn tijd komt wel weer

Ik had een nieuwbouwappartement voor mijn vader hier in de buurt gevonden, een aanleunwoning. Maar dat vond hij te duur. Voor mij was dat veel makkelijker geweest. Ik ben enig kind, dus alle zorg komt op mij neer. Ach, het heeft geen zin erover te klagen en ik ben ook geen klager. Ouderen moeten langer thuis blijven wonen, dit is nou eenmaal hoe we het in dit land geregeld hebben. Maar mijn tijd komt wel weer.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.