Ilonka (44) heeft naast haar relatie een Zweedse minnaar: ‘Eén keer per jaar is genoeg’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Gelukkig gezinnetje

‘‘Als je Nils’ bedrijf googelt, kom je al snel foto’s tegen van een gelukkig gezinnetje. Hij heeft samen met zijn vrouw een biologische boerderij in Zweden, waar ze ook aangepaste vakanties organiseren voor gezinnen met een mindervalide kind. Hun eigen dochter heeft ook een handicap, waardoor ze op dit idee zijn gekomen. Op hun website zie je Nils met zijn sterke armen om zijn vrouw geslagen. Hun tweeling kijkt gelukzalig naar hen op. Het is een prachtig gezinnetje.

Nils

Ik ontmoette Nils vier jaar geleden voor het eerst op een meerdaags symposium over biologische landbouw in Duitsland. Ik heb een reformwinkel met allerlei biologische producten en was in die hoedanigheid bezoeker van het evenement. Nils gaf er een lezing over de ecologische teeltwijzen van zijn boerderij en de daaruit voortvloeiende producten. Later raakten we aan de praat. Het klikte. Niet alleen inhoudelijk, want we konden onze ogen niet van elkaar afhouden.

‘Zakelijke bespreking’

We spraken af om die avond samen wat te gaan eten, onder het mom van ‘zakelijke bespreking’. Niet helemaal onzin, want ik was daadwerkelijk geïnteresseerd in het importeren van een aantal van zijn producten. Zodra we aan tafel zaten, vlogen we echter eigenlijk al meteen de privésfeer in. Normaal gesproken ben ik best gereserveerd, maar tegenover Nils leek er geen enkele rem te zitten op wat ik allemaal prijsgaf. Ik vertelde hem over mijn relatie en hoe die in de loop der tijd min of meer was veranderd in een broer-zusband. Nils was op zijn beurt al even openhartig en bekende dat ook zijn relatie zijn manco’s had.”

Mismatch

“Nils en zijn vrouw hielden absoluut van elkaar, verzekerde hij, maar waren dusdanige tegenpolen dat het vaak botste tussen hen. Ook lichamelijk was de chemie er niet meer. Maar als gezinshoofden functioneerden ze als een geoliede machine, zo vertelde hij, en dat was maar goed ook. Een van hun dochters heeft een spierziekte en heeft daarom veel zorg nodig. ‘Als geliefden zijn we een mismatch, maar als ouders een match made in heaven,’ zei hij.

De vonk was weg

Ik herkende daar veel in. Ik ben weliswaar kinderloos, maar begrijp heel goed dat een stel bij elkaar kan blijven, terwijl de liefde tussen hen tekortschiet. Mijn vriend en ik zijn inmiddels twintig jaar samen, waarvan we de eerste tien jaar stikgelukkig waren met elkaar. Ik kan niet precies aanwijzen wat er is gebeurd, maar vrij plots was het gevoel weg. We stelden elkaar nog altijd op prijs, vertrouwden elkaar en vonden elkaar de aardigste mensen op aarde, maar de vonk was er niet meer. ‘Gaan we uit elkaar?’ vroegen we ons af. ‘We kijken het nog even aan,’ werd ons besluit. En voor we het wisten, waren we weer jaren verder.

Lees ook Aline: ‘Ik wil mijn man niet kwijt, maar mijn minnaar ook niet’

Niet uit elkaar

Ergens was er de hoop dat de passie tussen ons zou terugkeren. Dat gebeurde niet, maar toch hakten we de knoop nooit door om uit elkaar te gaan. Misschien omdat we geen van beiden iemand tegenkwamen op wie we wél verliefd werden. Misschien ook omdat we het gewoon prettig waren gaan vinden zoals het ging. We zorgden voor elkaar, waardeerden elkaar, hadden soms ook nog wel seks met elkaar én we waren elkaars beste vrienden.

Vuurwerk

Niet lang voor ik Nils ontmoette, had ik mijn vriend voorzichtig voorgesteld om voortaan een open relatie te hebben. We waren dus af en toe nog wel intiem met elkaar, maar daar spatten de vonken niet van af. Het was eerder heel praktisch: we hadden er allebei soms behoefte aan en dan voelde het vertrouwd en ook gewoon gemakkelijk om het bij elkaar te zoeken. Toch begon ik soms te verlangen naar wat vuurwerk, naar écht begeerd worden. En als je dan toch eerlijk tegen elkaar hebt gezegd dat het vuur er niet meer is, dan zou af en toe een vrijpartij buiten de deur geen heet hangijzer moeten zijn.

Idee vreselijk

Maar ik had zijn gevoel daarover verkeerd ingeschat. Hij kon rationeel heel goed volgen wat ik zei, maar vond het idee vreselijk. Hij zei: ‘Je zult vast gaan doen wat je niet kunt laten, maar ik wil het niet weten.’ Ik schrok zo van zijn emotionele reactie dat ik het idee maar uit mijn hoofd zette. Mijn vriend was mij te dierbaar en geen enkele onenightstand was mij een rotgevoel waard.

Mooie herinnering

Tót ik in Duitsland Nils in zijn blauwe ogen keek en niet kon wachten om hem naar mijn hotelkamer te sleuren. Dat is precies wat er na ons etentje gebeurde. En de nacht erna, de laatste in Duitsland, gebeurde het weer. Toen we de volgende dag afscheid moesten nemen, waren we in de veronderstelling dat dit het was: een twonightstand en een mooie herinnering.”

Ook weer gehad

“Er verstreek een halfjaar waarin ik naar volle tevredenheid op die manier terugkeek op mijn avontuurtje. Misschien omdat het in het buitenland was geweest, misschien omdat het er niet naar uitzag dat het een vervolg zou krijgen, maar ik voelde me er niet vervelend onder jegens mijn vriend. Tegelijk was het ook niet zo dat ik nu de smaak te pakken had. Eigenlijk was mijn verlangen naar wat spanning wel bevredigd. Ik dacht: mooi, dit hebben we ook weer gehad.

Lees ook Anneke: ‘Ik ben ‘die andere vrouw’ en dat vind ik prima’

Same time, same place

Tot er opeens een nieuwsbrief in mijn mail verscheen van de organisatie van het symposium. Wegens succes kwam er over een halfjaar een vervolg. Same time, same place. Ja, en toen ging mijn verlangen onmiddellijk met me aan de haal. Nils, Nils, Nils, ik kon opeens aan niets anders meer denken. Zou ik hem weer zien? Ik had de afgelopen zes maanden wel contact gehad met zijn bedrijfsleider over wat zakelijke dingen, maar niet met Nils zelf.

Geen redden aan

Met een koffer waarin deze keer ook wat leuke lingerie zat, reisde ik dat jaar weer af naar Duitsland. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het programma bekeek. Daarop was Nils niet te bekennen. Zou hij er wel zijn? Ik denk dat ik nog geen vijf minuten binnen was, toen ik zijn bulderende lach verderop al hoorde. En alsof hij mijn aanwezigheid voelde, draaide hij zich om en keken we elkaar recht door de meute mensen heen aan. Er was geen redden meer aan.

Jaarlijks evenement

Het symposium is daarna in een wat aangepaste vorm een jaarlijks evenement geworden. Nils en ik knopen er sinds twee jaar een extra nacht samen aan vast. Dat kunnen we thuis wel verkopen en het is precies genoeg om ook weer een jaar lang zonder elkaar te kunnen. Alleen een goede vriendin en mijn zus weten ervan en die verklaren me ook wel een beetje voor gek. Waarom ga ik niet voor Nils, als hij me zo in vuur en vlam zet? Waarom blijf ik bij mijn vriend, die dat niet doet? Ik kan alleen maar zeggen dat het goed is zo. Nils heeft zijn bedrijf, zijn gezin en de speciale zorg voor zijn dochter. Hij is enorm toegewijd aan zijn gezinsleven en ik denk dat hij een vader is uit duizenden.

Fijn genoeg

Ik heb op mijn beurt nu niet het gevoel dat ik iets tekortkom. Houdt mijn relatie voor altijd stand? Vast niet. Ik gun mijn vriend en mezelf echt nog wel een grootse en meeslepende liefde in dit leven. Maar voor nu hebben we het fijn genoeg samen. Het is ook niet zo dat ik als een bakvis de dagen aftel tot ik Nils weer zie, maar ik kijk er wel naar uit om weer in zijn armen te liggen. Eens per jaar zo begeerd worden en alle touwtjes even laten vieren, dat is mijn guilty pleasure.”

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd – Namen zijn bij de redactie bekend.

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!