Persoonlijke verhalen

Feline heeft spijt van haar borstvergroting: ‘Mannen kijken eerst naar mijn borsten, dan pas naar mij’

Feline (25), single, onderging op haar achttiende haar eerste borstoperatie. Ze ging van niks naar een mooie C-cup. Een half jaar geleden ging ze weer onder het mes voor een borstvergroting: deze keer naar cup E. Nu heeft ze spijt.

Feline: “Katy Perry, Paris Hilton, Scarlett Johansson, Lindsay Lohan. Prachtige vrouwen,
met ook prachtig grote borsten. Het zijn beroemdheden die ik volg op Instagram en adoreerde,
juist vanwege hun enorme voorgevel. Ze zijn ook de reden dat ik begin dit jaar – zes jaar na mijn eerste borstvergroting – opnieuw koos voor een grotere cup. Ik wilde net zo mooi en sexy zijn als zij.”

Doorgeslagen

“Alleen ben ik daar iets te ver in doorgeslagen en kamp ik sindsdien elke dag met rugpijn.
Ook vind ik mijn uitstraling nu zo ordinair, dat ik mijn enorme borsten liever verstop, dan dat ik ze laat zien. Ik heb inmiddels zo veel spijt van mijn borstvergroting, dat ik niets liever zou willen dan mijn bescheiden cup terug.”

Lees ook: Lonneke kan niet stoppen met cosmetische ingrepen

Flinke cup

“Mijn fascinatie voor borsten is al in mijn vroegste jeugd ontstaan. Als kind zat ik op schoot altijd graag tegen de zachte boezem van mijn oma aan en ik verkleedde me met mijn moeders bh’s. Vanaf mijn elfde jaar wachtte ik met smart tot ook mijn borstjes zouden gaan groeien. Zowel mijn moeder als vier jaar oudere zus hadden een flinke D-cup. Dat wilde ik ook.”

Kinderlijk

“Maar op mijn veertiende had ik nog niks en toen ik zeventien was, kon je nog steeds bijna geen verschil tussen mijn voor- en achterkant zien. Ik baalde ervan. Meiden op school droegen leuke lingerie en strakke truitjes waarmee ze pronkten. Ik droeg kinderhemdjes van Hema, want ik had niks om in een bh te stoppen.  Jongens pestten me met mijn kinderlijke lichaam. Noemden me ‘travestiet’ of ‘manwijf’ en lieten me links liggen op klassenavonden.”

Rondingen

“Ik heb heel wat afgehuild vanwege mijn ontbrekende vrouwelijke vormen. Elke dag stond ik voor de spiegel, speurend naar opkomende rondingen. En elke dag was ik dus weer in tranen, omdat er maar niks wilde groeien. Op mijn zestiende stapte ik met mijn moeder naar de huisarts om mijn probleem aan te kaarten. Maar de dokter nam me helaas niet serieus.”

Lees ook: Marrets siliconenimplantaten maakten haar ziek

Relativeren

“Volgens hem zou het vanzelf goed komen en anders moest ik maar accepteren dat ik minder bedeeld was dan andere vrouwen. ‘De een is ook langer dan de ander’, zei hij er relativerend bij. Dat kwetste me enorm. Snapte hij nou niet hoe ik hieronder leed? Wel schreef hij me de Diane-35-pil voor, omdat hij had gehoord dat die positief zou kunnen werken op de borstgroei. Maar helaas, ook na een jaar slikken was het zonder noemenswaardig resultaat. Meer dan cup AA werd het niet.”

Geen medische reden

“Mijn ouders vonden het zo zielig voor me, dat ze me op mijn achttiende een borstvergroting cadeau deden. Eerder mocht nog niet van de wet. Een kostbare operatie die mijn ouders zelf moesten betalen. Mijn zorgverzekeraar vergoedde die niet, omdat er geen medische reden voor was. Ik ben nog wel op consult gegaan bij een verzekeringsarts, maar hij constateerde dat er niks mis was met mijn borsten, anders dan dat ze klein waren.”

Wederom een klap in mijn gezicht.

“Gelukkig wilden mijn ouders hun spaargeld dus aan een vergroting opofferen om mij gelukkig te maken. We kozen een privékliniek uit die goed bekendstaat en ervaring had in het begeleiden van jonge meiden. Ik kreeg eerst een psychologisch gesprek, maar ze hadden al snel door dat ik geen irreëel beeld voor ogen had. Ik wilde geen pornoster worden, maar verlangde naar een normaal, vrouwelijk lichaam. Daarna was de operatie snel ingepland.”

Lees het hele verhaal in Vriendin 33.

Tekst: Joan Makenbach. Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Reageer op dit artikel

Milo

Oké

Beantwoorden