Pleunie was verslaafd aan de designerdrug 3-MMC: ‘Drugs gaven me een vals gevoel van zelfvertrouwen’

Zelfvertrouwen

Pleunie: “Als tiener was ik degene die nooit wilde dat het feestje ophield. Na het einde van een stapavond bleef ik altijd met een handjevol mensen hangen. Met vreemden voerde ik ’s nachts gesprekken en luisterde ik naar muziek. Er was altijd wel een plek waar we konden crashen. Angst voor gevaar kende ik niet. Drugs gaven me een vals gevoel van zelfvertrouwen, plezier en veiligheid. Veel jongeren gebruiken drugs om even te ontsnappen aan de prestatiemaatschappij en de zorgen thuis.

Wakker blijven

Ik trok op met oudere vrienden, die ook alcohol dronken, maar daar hield ik niet van. Alcohol maakte me suf. Ik wilde wakker blijven. Toen ik via mijn vrienden in aanraking kwam met cocaïne – ik was destijds veertien jaar oud – was ik meteen verkocht. Ik had niet door dat ik verkeerd bezig was door af en toe te snuiven. Op vrijdag voelde ik steevast een opwindende kriebel in mijn buik, alsof ik op het punt stond op vakantie te gaan naar een fantastische bestemming. Tegen mijn moeder loog ik dat ik bij vriendinnen sliep, terwijl ik ’s nachts doorhaalde. Ik haalde mijn schooldiploma en vond een baan zonder dat iemand doorhad dat ik cocaïne gebruikte.

Drugsgebruik

Ik dacht dat ik prima functioneerde, maar het jarenlange drugsgebruik eiste wel degelijk zijn tol. Met de kennis van nu weet ik dat ik niet leerde om met tegenslagen om te gaan, terwijl dat wél belangrijk is. Mijn zorgen en onzekerheden verdwenen als ik gebruikte. Ook lichamelijke pijn voelde ik niet meer. Ik heb endometriose waardoor ik last had van heftige krampen, behalve als ik gebruikte. Ik raakte steeds afhankelijker. Toen ik last kreeg van angsten en wanen, een bijwerking van cocaïne, probeerde ik te stoppen. Inmiddels had ik wel door dat drugs slecht voor me waren, maar mijn lichaam en geest bleven ernaar hunkeren.

3-MMC

Drie jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met 3-MMC, een designerdrugs, wat inhoudt dat de stoffen niet uit de natuur komen zoals bij cocaïne, maar in een laboratorium zijn ontworpen. 3-MMC, ook wel Miauw of Poes genoemd, was goedkoop, makkelijk verkrijgbaar en had een onschuldig imago. Doordat het een relatief nieuw middel was, was er weinig bekend over de bijwerkingen. Ik zag 3-MMC als dé oplossing van mijn problemen. Destijds leek mijn leven de goede kant op te gaan. Ik was verliefd op Jari, een leuke, lieve jongen met wie ik een toekomst wilde opbouwen en ik dacht dat 3-MMC niet schadelijk was. Wat had ik het mis.”

Lees ook Als de wijn je beste vriendin wordt: zo herken je een alcoholverslaving bij vrouwen

Verdoofd gevoel

“De eerste keer dat ik 3-MMC kreeg aangeboden, was op een festival dat ik met Jari en zijn vrienden bezocht. Ik was de Bob, dus ik wilde geen alcohol drinken of drugs gebruiken. Maar een kennis verzekerde me dat je met 3-MMC prima kon autorijden. Ik besloot het te proberen. Vrijwel direct nadat ik het middel nam, voelde ik me blij, energiek én waanzinnig opgelucht. Eindelijk had ik iets gevonden dat niet slecht voor me was, dacht ik. Na het einde van een topdag reed ik Jari en zijn vrienden vrolijk naar huis. Maar de designerdrug bleek helemaal geen oplossing te zijn. Al snel gebruikte ik doordeweeks, meerdere keren per dag. Ik had er steeds meer van nodig. Stoppen lukte niet. Mijn gevoel en geweten waren verdoofd.

Ons wereldje

Jari veroordeelde me niet. Hij wist waar ik mee worstelde. Ook hij gebruikte. Het was normaal in ons wereldje. Nadat Jari en ik trouwden, ging het snel bergafwaarts met me. Miauw had een verwoestende werking. Mijn haren en nagels vielen uit en op een gegeven moment had ik zelfs gaten in mijn gehemelte. Ik zat gevangen in een vicieuze cirkel. Want alleen als ik gebruikte, was ik verlost van mijn zorgen en pijn. Het ging van kwaad tot erger. Ik werd angstig en paranoïde. De ramen van ons huis plakte ik af met vuilniszakken, omdat ik bang was dat mensen me zagen gebruiken. Pas toen ik niet meer kon lopen en voelde dat mijn lichaam dreigde te bezwijken, zocht ik hulp. Ik werd opgenomen in een detox-kliniek en werd na een week ontslagen. Thuis voelde ik dat ik meer nodig had om clean te blijven.”

Duidelijk doel

“Gelukkig kon ik voor een vier maanden durend programma naar een afkickkliniek in Zuid-Afrika. Jari was opgelucht. Hij wilde het allerbeste voor mij en was vastbesloten om ook aan zijn gezondheid te werken. We waren bereid om te knokken. We voelden dat ons leven een andere wending zou krijgen, maar we konden ons onmogelijk een voorstelling maken hoe enorm deze zou zijn. Een paar dagen nadat ik in de kliniek was opgenomen, bleef mijn menstruatie uit. Mijn behandelaars dachten dat dit kwam door mijn drugsgebruik, maar ik voelde dat ik zwanger was. En jawel, een paar dagen later hield ik een positieve test in mijn handen. Ik schrok gigantisch. Door de endometriose dachten Jari en ik dat ik onvruchtbaar was. En hoe kon ik voor een kind zorgen als ik nauwelijks voor mezelf kon zorgen?

Schaamte en teleurstelling

Tijdens het verblijf in de kliniek mocht ik geen contact hebben met het thuisfront omdat ik me volledig moest richten op mijn herstel. Bij hoge uitzondering mocht ik Jari bellen om te vertellen dat hij vader zou worden. Jari kon het niet geloven en zelf bevatte ik het ook amper. Ik had geen idee hoe ik ons kind een goed leven kon geven. Mijn werk, mijn vrienden, mijn geld, mijn gevoel van eigenwaarde; door het drugsgebruik was ik alles kwijtgeraakt. De schaamte en teleurstelling die ik voelde, waren gigantisch.

Zestien weken afkicken

De oude Pleunie zou weer vervallen in gebruik om haar emoties te verdoven, maar dat wilde ik pertinent niet. Ik voelde heel sterk dat ons kind een moeder en een vader verdiende die hun stinkende best deden. Jari dacht er precies hetzelfde over. Na overleg met mijn behandelaars kwam ook hij naar Zuid-Afrika om af te kicken in een andere kliniek. Zestien lange weken zagen en spraken we elkaar niet. Ik ging alleen naar de echoscopist en de verloskundige. Dat was best eenzaam, maar voor mijn gevoel had ik voor hetere vuren gestaan. Dit kon ik aan.

Lees ook Liesbeth was verslaafd aan alcohol en cocaïne

Zwangerschap

Mijn zwangerschap zorgde voor een duidelijk doel om het programma vol te houden. De onvoorwaardelijke liefde die ik voor ons kind voelde, was vele malen sterker dan welke drugs dan ook. Ik vond mijn zwangerschap overweldigend mooi. Het gaf me hoop. Verslaving is een ziekte. Ik had zo lang drugs gebruikt, dat ik niet wist hoe ik met negatieve emoties moest omgaan. Als ik nuchter was, werd ik vaak overspoeld door gevoelens van schaamte en onzekerheid die me tot wanhoop dreven. Soms vraag ik me af of het me was gelukt af te kicken als ik niet zwanger was geweest.”

Nieuw bestaan

“Toen Jari en ik na vier maanden ontslagen werden uit de kliniek, begon het echte werk. We moesten elkaar opnieuw leren kennen. Dat was spannend. Zouden we elkaar nuchter wel leuk vinden? Gelukkig waren we er allebei op gebrand ons kind een goede toekomst te geven. Jari en ik hadden hetzelfde doel en dezelfde drive. Doordat we door alle schulden ons huis waren kwijtgeraakt, moesten we opnieuw beginnen, maar we zetten onze schouders eronder. Jari werkte keihard en loste alle schulden af. We vonden een mooi huis in een kindvriendelijke omgeving en via via verzamelden we een babyuitzet bij elkaar. Tussen Jari en mij ging het goed. We hielden veel van elkaar. Niets leek ons geluk in de weg te staan.

Zelfbewuste moeder

Inmiddels weet ik dat ik eerst met mijn eigen gevoelens moest leren dealen om een zelfbewuste moeder te kunnen zijn. Helaas was ik nog niet op dat punt toen onze zoon ter wereld kwam. Na een bevalling van vier dagen werd Mason geboren. Ik dacht dat zijn komst zou voelen als het winnen van de loterij, maar ik was te uitgeput en labiel om van het moederschap te genieten. Ik kreeg last van intrusieve gedachten: beangstigende en bizarre beelden die plotseling in mijn hoofd opkwamen. Ze maakten me zo bang dat ik ons kind niet eens meer durfde vast te houden. In gedachten bleef ik maar voor me zien hoe ik hem liet vallen.

Wachtlijst

Jari deed zijn best zo goed mogelijk voor Mason en mij te zorgen. Hij werkte keihard en ook thuis zette hij alle zeilen bij. Toen het echt niet meer ging, moest ik naar een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis, speciaal voor moeders met baby’s. Maar daar was geen plek en ik werd op een wachtlijst geplaatst. Terwijl mijn schoonouders voor Mason zorgden, werd ik opgenomen op een andere psychiatrische afdeling. Jari werkte ondertussen stug door. Hij is zzp’er en geen werk betekent geen inkomen. Nog altijd vind ik het bewonderenswaardig hoe hij voor Mason en mij door het vuur ging.”

Veilig

“Na een paar weken was er plaats op de speciale moeder-baby-unit van het ziekenhuis. Daar kwam ik op adem en werkte ik aan mijn herstel, met Mason bij me. Door de behandelingen kreeg ik steeds meer vertrouwen in mezelf én in mezelf als moeder. Eenmaal thuis ging het veel beter met me. Toch bleef ik voorzichtig. Voorkomen dat je opnieuw gaat gebruiken, bestaat uit honderden keuzen, iedere dag opnieuw. Spanningen en zorgen had ik door mijn gebruik altijd gedempt. Nu probeer ik ze te doorvoelen. En ik uit me, waardoor ik mijn emoties niet opkrop. Jari en ik praten veel met elkaar en blijven dat doen, ook met Mason, als hij straks ouder is. Een kind moet leren om zijn emoties te uiten en weten dat hij, wat er ook gebeurt, áltijd bij zijn ouders terecht kan. De wereld kan groot en overweldigend zijn, helemaal voor jongeren. Gelukkig leeft Mason nog in zijn kleine, veilige wereldje. Mijn hart ontploft als hij op me af komt rennen en me een kus geeft.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.