Lerares Mylène: ‘Op schoolkamp viel ik als een blok voor de vader van een leerling’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Meesters en juffen op schoolkamp

“Dat de meesters en juffen op schoolkamp er na kinderbedtijd een feest van maken, is een hardnekkige mythe. Het is ongeveer de eerste grap die mensen maken, als ik mij weer opmaak om ons jaarlijkse groep 8-reisje te begeleiden. Zelfs mijn man zinspeelt er steevast gekscherend op: ‘Is er genoeg drank besteld, Mylène?’
In werkelijkheid liggen wij – meesters, juffen en de vrijwillig meereizende ouders – niet lang na kinderbedtijd zelf horizontaal. En echt niet vanwege een wilde orgie, maar keurig met de handjes boven de dekens, ieder in ons eigen bed. Een hele dag met een groep prepubers over de Veluwe zwerven, blijkt elk jaar weer vermoeiender dan ik van de vorige keer onthield.

Achtstegroepers

Ik ben ruim twintig jaar werkzaam in het basisonderwijs, sta vooral voor groep 3 en 4 en ben al jaren begeleider van het schoolreisje van de achtstegroepers. Volkomen routineus pak ik dan ook aan het einde van elk schooljaar mijn reistas in voor de kampeerweek. Ik heb daar altijd weer zin in, omdat ik besef hoe groots deze periode is in de koppies van de schoolverlatertjes. De laatste keer als klas samen, aan de vooravond van een heel nieuw hoofdstuk in hun leven, de middelbare school.

Ouders mee

Elk jaar gaan er ook enkele ouders mee. Dat zijn vaak vaders en moeders die ook op andere vlakken actief zijn binnen de school. Wat dat betreft is er nauwelijks een middenweg. Je hebt ouders die je nagenoeg nooit ziet, en je hebt degenen die jarenlang óveral opduiken; medezeggenschap, sportmiddagen, de zomer-schoonmaak, schoolbieb-dienst, kerstviering en dus schoolreisjes.”

Glimlach

“We waren dan ook verheugd toen zich drie jaar geleden voor de groep 8-reis een kersverse ouder meldde. Weduwnaar David was nog niet zo lang geleden in onze stad komen wonen en zijn zoon was bij mijn collega in groep 6 ingestroomd. Toen ik me aan David voorstelde tijdens de voorbereidingsbijeenkomst voor het schoolkamp, klikte het meteen.

Relaxte vent

Hij was duidelijk een relaxte vent. Hij liet zich niet imponeren door de strakke planning die één van de ouders al had gemaakt, noch door de strikte taakverdeling waarmee een ander kwam. Toen een derde ouder voorstelde om een lijstje met gedragsregels uit te delen aan de kinderen, onderbrak David hem abrupt. ‘Het is een schoolkamp, geen strafkamp, toch?’ grapte hij en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Elk jaar moest het docenten-team de fanatieke ouders in toom houden wat betreft hun regelzucht. Het is natuurlijk zeer lief en welkom dat zij zich inzetten voor schoolactiviteiten, maar soms slaan ze daar een beetje in door.

Vrolijke en onbevangen houding

De hele stemming tijdens die bijeenkomst veranderde meteen. David bracht met zijn vrolijke en onbevangen houding wat luchtigheid. Het leek alsof ook de andere ouders zich een beetje meer durfden te ontspannen. Zo van: het komt allemaal goed, go with the flow. In opperbeste stemming namen we die avond afscheid van elkaar, waarbij ik David extra stevig de hand drukte. ‘Dank je wel’, zei ik tegen hem en we keken elkaar toen al net iets langer in de ogen dan noodzakelijk was.

Opvallend vaak aanrakingen

Twee weken later stroomde de touringcar met vrolijk kwekkende kinderen leeg op het terrein van de kampeerboerderij op de Veluwe. David en ik sleepten samen de koffers uit de bagageruimte van de bus, terwijl mijn collega’s en de andere ouders de kinderen hun slaapplekken toewezen. David en ik raakten elkaar opvallend vaak aan. Even een arm langs mijn borst om naar een koffer te reiken. Onze handen tegelijkertijd op een handvat. Ik die even een hand op zijn voorovergebogen rug legde om naar een tas naast hem te reiken. Het ging vanzelf, maar ik was mij er wel bewust van. Ik merkte ook dat ik het prettig vond en niet geneigd was me in te houden.

Fysiek contact

Dat fysieke contact bleven we die eerste dag houden. In het voorbijgaan legde ik vluchtig een hand op zijn schouder. Tijdens een geanimeerd gesprek aan tafel kneep hij even in mijn arm om zijn woorden kracht bij te zetten. Het waren kleine gebaren, maar ze zorgden ervoor dat we steeds vertrouwder met elkaar raakten. Het voelde dan ook vanzelfsprekend dat we tegelijkertijd aanboden die avond de eetzaal klaar te maken voor het ontbijt. Normaal gesproken niet het populairste toerbeurtcorvee na een lange dag, maar ik merkte dat ik ernaar uitkeek om even met David alleen
te kunnen zijn.

‘Ommetje doen?’

Terwijl de rest van ons team op één oor ging, dekten David en ik de lange tafels. We haalden broden uit de vriezer en portioneerden beleg. We checkten de lijst met kinderen met dieeteisen, zetten hun gereserveerde eetwaar zorgvuldig apart en zorgden dat hun namen en zitplaatsen duidelijk waren gemarkeerd. We hadden de volgende dag bovendien een jarige, dus versierde ik een stoel met slingers, terwijl David ballonnen opblies. Na ruim een uur waren we klaar. We waren moe, maar desondanks klaarwakker. ‘Ommetje doen?’ stelde hij voor.”

Betovering

“Het was volle maan en waar je normaal geen hand voor ogen zou zien, fonkelde het licht nu over het heidelandschap. Ik weet nog dat het voelde alsof we alleen op de wereld waren, zo magisch, stil en ogenschijnlijk onbewoond leek het, op slechts een paar meter verwijderd van de kampeerboerderij. Ik aarzelde even om verder te lopen. Het zou gemakkelijk zijn te verdwalen ondanks het maanlicht, maar David pakte mijn hand en trok me mee. ‘Op avontuur,’ fluisterde hij en ik kon een meisjesachtig gegiechel niet onderdrukken.

Betovering van het moment

Het sloeg nergens op, maar ik voelde me even weer zélf op schoolkamp. David en Mylène, die na de avondklok uit hun slaapzalen waren geslopen en aan het oog van de leiding wisten te ontsnappen. Ik wilde hem dit toefluisteren, toen David een vinger op mijn lippen legde. In de verte riep een uil een soortgenootje aan en bewonderend luisterden we naar de wederzijdse lokroepen. Het droeg bij aan de betovering van dat moment en het gevoel deel uit te maken van een wonderbaarlijke nachtelijke wereld.

Overgave

Toen David zijn vinger zachtjes van mijn lippen haalde, drukte hij er een kus achteraan. Het was volkomen vertrouwd. En ik weet nog dat ik dat toen ook letterlijk dacht: ‘Ja, natuurlijk kussen we.’ Ik voelde heus óók wel dat het niet de bedoeling zou moeten zijn. Ik was getrouwd en had nooit eerder de behoefte gehad buiten de lijntjes te kleuren. David was de vader van één van onze leerlingen op school. We waren op kamp, we waren moe, we zouden al lang moeten slapen. Maar ik kon niets anders doen dan me eraan overgeven.

Elkaar zo veel mogelijk ontlopen

De dagen erna hebben David en ik elkaar overdag zo veel mogelijk ontlopen, uit angst dat onze lichaamstaal ons zou verraden. In de nachten lagen we geduldig in onze bedden naar het plafond te staren tot David het erop durfde te wagen over de gang naar mijn kamer te sluipen. Per toeval had ik één van de weinige kamers met tweepersoonsbed getroffen, dus die keuze was snel gemaakt. We wisten allebei dat het na dit schoolkamp zou eindigen en dat dat ook goed was. Ik voelde een bijna kinderlijk genoegen om iets te doen wat niet mocht, alsof we weer jong en onbezonnen waren. Juist het contrast met de verstandige leerkracht die ik óók moest zijn, maakte het een heerlijk avontuur.

Nieuwe vrouw

David kwam na die zomer een vrouw tegen met wie hij niet veel later ging samenwonen. Ik was blij voor hem en ook voor zijn zoon, die duidelijk opbloeide van zijn stiefmama en het bonusbroertje en -zusje die hij erbij had gekregen. Heel soms spotte ik David ’s middags wachtend bij het schoolplein en dan zwaaiden we altijd hartelijk naar elkaar. Voor het schoolkamp heeft hij zich daarna echter niet meer aangemeld.”

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!