11x de grootste blunders als ouder: ‘Ik liet mijn baby bij de kassa staan’

It’s a me, Mario

Rachelle (37): “Op de Parro-app kwam het bericht dat de kleuters vanwege juffendag op woensdag verkleed mochten komen. Toen ik mijn vierjarige vertelde dat hij verkleed naar school mocht, wist hij meteen als wie. Mario! Van zijn broer hadden we nog een Mariopak liggen, een blauwe overall met een rood shirt eraan, en een rood petje. Maar omdat hij zo enthousiast was, besloot ik extra uit te pakken. Van een kussen creëerden we een dikke buik en met bruin oogpotlood tekende ik een dikke snor boven zijn lip. Hij stuiterde van plezier, en opwinding wat zijn klasgenoten zouden vinden van zijn kostuum. We kwamen op school, en ik zag meteen: er was niemand verkleed! Geen prinses of brandweerman te bekennen! Wat bleek, juffendag was de woensdag erna. Ik had mijn zoon een week te vroeg getransformeerd tot Mario.”

Rodevlekkenpaniek

Elena (31): “Op de vroege ochtend ritste ik de slaapzak van mijn dochtertje, Lola (2,5) open en zag allemaal kleine, rode puntjes op haar buik en bovenbenen. Ik schrok en haalde mijn vriend erbij. Die vond het ook vreemd. Hij begon te googelen wat het kon zijn, terwijl ik snel de thermometer pakte. Geen koorts. Ze oogde ook niet ziek. Mijn vriend las ondertussen voor: kleine rode puntjes die niet verdwijnen bij het indrukken, kunnen wijzen op een hersenvliesontsteking. Dus ik drukte er met mijn vinger op, en shit: ze bleven inderdaad even fel. We belden de huisarts en na ons verhaal te hebben gedaan, mochten we direct langskomen.

Serieus genomen

Hoewel Lola verder niet ziek over kwam, vertrouwde de huisarts de rode puntjes ook niet. Hij belde naar het ziekenhuis en we mochten direct doorrijden naar de Spoedeisende Hulp. Daar aangekomen mochten we direct doorlopen, en al snel kwam de ene na de andere (kinder)arts langs. Het werd duidelijk heel serieus genomen. Er werd bloed afgenomen, de vlekken werden bestudeerd en ineens begon het me te dagen. Onze kat had gister op Lola’s schoot gezeten toen ze een filmpje keek. Ik had er zelfs foto’s van gemaakt omdat het er zo schattig uitzag. Maar altijd als onze kat het naar zijn zin heeft, ‘kneedt’ hij met zijn pootjes door je kleren waarbij hij zijn nageltjes zachtjes in en uittrekt. Dat moet hij gister op haar schoot ook gedaan hebben! Ik vond het zo beschamend: al die artsen waren al bijna een ochtend voor ons in de weer, voor waarschijnlijk niets…

Nagelafdrukken

Toen de verpleegster wegliep om te zien of de resultaten van het bloed al binnen waren, vertelde ik mijn
vriend wat ik me net had beseft. ‘Wat moeten we nu?’, fluisterde ik half in paniek. Mijn vriend besloot de dapperste te zijn en toen de arts terugkwam, opperde hij heel luchtig, alsof hij het ter plekke bedacht: ‘Zouden het misschien ook nagelafdrukken van onze kat kunnen zijn? De arts keek ons heel even verbaasd aan, trok zijn gezicht snel weer glad en zei toen: ‘dat klinkt als een plausibele oorzaak’. We hebben de bloedresultaten nog afgewacht, maar toen daar niets uitkwam en onze peuter door de gangen van het ziekenhuis begon te huppelen en bij de receptie om een milkshake vroeg, zijn we met gierende banden vertrokken.”

Ik hoor je wel, maar ik zie je niet

Roosmarijn (41): “We waren op bezoek bij mijn schoonouders in hun nieuwe appartement en hadden net met z’n allen een rondje buiten met de hond gelopen. Mijn schoonouders drukten op het liftknopje om naar hun appartement op de tweede etage te gaan, en terwijl we in wilden stappen, riep mijn zoontje: ik ga met de trap. Mijn schoonvader zei nog stel: dat is die deur door en dan twee trappen omhoog. We waren in de veronderstelling dat hij eerder boven zou zijn dan wij, maar toen we de lift uitkwamen, stond hij er niet.

In paniek

Ik dook meteen het trapgat in, rende twee trappen naar beneden in de veronderstelling dat ik hem dan vanzelf tegen zou komen. Niet dus. Vervolgens rende ik drie trappen omhoog, want misschien was hij een verdieping te ver doorgelopen? Ook daar was hij niet. Inmiddels behoorlijk in paniek rende ik vier trappen naar beneden, naar de parkeergarage onder de grond. Mijn man rende inmiddels ook als een kip zonder kop rond door het trapgat, terwijl mijn schoonouders zich over onze baby ontfermden in hun appartement.

Nog een trapgat

Toen hoorde ik mijn zoontje huilen. Maar heel ver weg. Ik begreep er niets van. Ik riep hem, hij riep terug, maar waar vandaan dan? Ik sprak met mijn man af dat hij alle bovenverdiepingen zou checken, en ik de benedenverdiepingen. We kwamen elkaar halverwege tegen: nog steeds niets. En ondertussen hoorden we hem nog steeds huilen. Mijn schoonmoeder stak haar hoofd uit de deuropening en wees: daar zit nog een trapgat. En ja hoor, daar vonden we hem. Huilend in een hoekje. Wat bleek: mijn schoonvader had hem de verkeerde deur gewezen. Naar een trapgat dat helemaal niet uitkomt op deze vleugel van het gebouw. Het is inmiddels twee jaar geleden, maar nog altijd is mijn zoontje bang om ons kwijt te raken zodra we naar opa en oma gaan.”

Lees ook 9x de grootste klusblunders: ‘Compleet hysterisch rende ik naar de buren’

Size does matter

Anne-Marie (29): “Al tijdens mijn zwangerschap had ik de eerste schoentjes in huis voor als de baby zijn eerste stapjes zou zetten. Te schattige bootschoentjes. Al die tijd stonden ze klaar voor hem in de kast bij onze schoenen. En toen was het zover: hij stapte binnenshuis al lekker rond, dus tijd om naar buiten te gaan en tijd voor de bootschoentjes. Omdat een val op stoeptegels harder aankomt dan die op onze laminaatvloer, liepen we buiten hand in hand. Maar hij liep als een kievit. Steeds vaker liepen we buiten een rondje, even langs speeltuintjes.

Maat 23

Toen we twee weken later in de stad waren en langs een kinderschoenenwinkel kwamen, dacht ik: misschien kunnen we vast een tweede paar laten aanmeten. Een aardige, oudere verkoopster zette zijn voetjes langs hun liniaal: Maat 23. Let wel: de bootschoentjes waar hij al weken dapper op rondstapten waren maat 19! Dat kan nooit fijn gelopen hebben, maar die arme jongen moet gedacht hebben dat pijn erbij hoorde.”

Biertje bij het ontbijt

Jette (38): “Omdat mijn vriend bijna precies een maand voor kerst jarig is, geef ik hem dan altijd een bier-advent-kalender voor zijn verjaardag. Voor wie dit niet kent: dit is een grote doos met 24 deurtjes waarachter je elke dag een speciaalbiertje vindt. En zo tel je af naar Kerst. Omdat bier nog altijd het lekkerst is als het koud is, opende mijn man elke ochtend een flapje van zijn kalender om het in de koelkast te leggen voor die avond – of het weekend. Mijn dochter van vier vond de kalender mega-interessant, ook omdat de vakjes die je moest openen niet op volgorde stonden, maar er een soort zoekplaatje op stond. Dus elke ochtend hielp ze papa met het vinden van het juiste biertje. Op een middag haalde ik haar op van het schoolplein en vroeg de juf met een bezorgde blik of alles goed ging thuis. Toen ik heel verbaasd antwoordde van wel, vervolgde ze dat ze van mijn dochter al dagen hoorde dat zij ’s ochtends bij het wakker worden als eerste een biertje voor papa moet pakken.”

Knip en klaar

Marissa (40): “De nagels van onze baby groeiden zo snel en waren zo lang: het leek wel alsof hij kunstnagels bij de manicure had laten zetten. Tot dat moment vijlden we zijn nagels, zoals we het geleerd hadden van de kraamverzorgster. Maar ze waren zo lang dat dat echt een eeuwigheid duurde en we besloten over te gaan op zwaarder geschut: een nagelknipper. Mijn vriend en ik kibbelden even wie dat het beste kon doen van ons twee, uiteindelijk won hij die discussie omdat ik meestal mijn nagels vijl en hij ze altijd knipt.

Bloed

De eerste drie nageltjes gingen goed, maar toen begon ons zoontje keihard te huilen. En zijn vinger te bloeden! “Het lijkt erger dan het eruitziet”, riep mijn vriend nog, maar bij het wegvegen van het bloed zag ik dat er echt een klein hapje uit zijn vinger was! Nog meer gekibbel naar elkaar, natuurlijk. Ook al had ik heus wel door had dat mijn vriend zich vreselijk schuldig voelde. Maar op dat moment dacht ik alleen maar: net goed. We deden er een pleistertje op en het ergste leed leek geschied. Toen we hem de volgende ochtend uit zijn wiegje haalden, zagen we allemaal kleine, rode bloedstempels aan de binnenkant van de witte wieg. Je snapt: de ruzie begon weer opnieuw.”

Lees ook Van wc-papier tot een iPad vol porno: lezeressen over kantoorblunders

Kassa 1 alstublieft

Michaëla (35): “Ik vertel dit echt nooit aan iemand, maar ik heb mijn baby van zes weken een keer bij de kassa van de supermarkt laten staan. Ik geef heel graag mijn slaapgebrek en hormonen de schuld. Dat moet het wel geweest. Ik denk dat het volgende gebeurd moet zijn: ik deed boodschappen met de kinderwagen, de boodschappen legde ik onderin de wagen, waarna ik ze heb afgerekend bij de kassa. Daar heb ik mijn boodschappen waarschijnlijk in een winkelwagen gedaan die er nog stond en ben daarmee naar buiten gelopen. Daar schoof ik het karretje in de andere wagentjes en terwijl ik op het parkeerterrein mijn auto zocht, bedacht ik me dat ik helemaal niet met de auto was.

Schaamte

Ik was lopend. En dan schiet me nog iets te binnen: ik was met de baby! Ik heb mijn tas laten vallen en ben direct naar binnen gerend, waar een extra caissière inmiddels over de wagen gebogen naar mijn kind stond te lachen. Ik wist van schaamte niet wat ik moest doen, welke houding ik moest aannemen en zei alleen maar: bedankt! En liep toen weg alsof het mijn bedoeling was dat ik hem daar even had gestald. Alsof dat helemaal bij het plan hoorde: wagentje wegbrengen, kind ophalen. Eenmaal buiten stond er ook iemand bij mijn tas met boodschappen en ook daar deed ik alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik die nog even moest oprapen van de grond. Met bonkend hart en rode wangen ben ik, mét kinderwagen, heel hard weggelopen. Zelfs mijn man heb ik niets verteld.”

Wel beleefd

Inge (31): “Mijn vriend heeft twee linkerhanden, maar is de laatste die dat toe wil geven. Dus toen onze wc boven niet goed meer doortrok, vond hij het niet nodig om daar hulp voor in te schakelen. Dat kon hij zelf ook prima. Met filmpjes van YouTube ging hij aan de slag en terwijl hij zat te mopperen, was mijn antwoord steeds: bel een mannetje. Omdat dit niet de eerste keer was dat hij iets eigenhandig probeerde te maken, en daarin faalde, was die term inmiddels ingeburgerd bij ons. ‘Bel nou een mannetje’, ‘Nee, ik heb geen mannetje nodig’. Uiteindelijk kwam er uiteraard, zoals altijd, professionele hulp: de loodgieter. Hij was boven bij de wc aan de slag toen mijn peuter en ik de oudste van school gingen halen, de loodgieter zou nog even bezig blijven dus ik riep gedag. Schreeuwt mijn peuter heel hard: ‘Daaaag mannetje!’”

Haasten voor school

Barbara (35): “Met drie kinderen onder de vijf, gaat het er bij ons nogal chaotisch aan toe. Wat niet meehelpt, is dat ik wellicht ook niet de meest georganiseerde persoon ben. Aan kalenders doe ik niet, ik onthoud alles wel. Maar niet alles dus. Op een maandagochtend was ik weer eens aan het haasten om iedereen op tijd ontbijt te geven, borstvoeding aan de jongste en iedereen aankleden om mijn oudste op tijd bij de kleuterklas te krijgen. Vlak voor het schoolplein kwam ik een moeder tegen met haar kleuter in zijn onesie. Gekke outfit, dacht ik nog. Maar toen vroeg ze: ‘Wat doe jij nou hier? Ze hebben studiedag hè?’ Zij kwam alleen haar oudste brengen – de bovenbouw had wel les. Stond ik daar om kwart over acht met drie kinderen, terwijl we heerlijk langzaam hadden kunnen opstarten.”

Bubbeltjesmelk

Soraya (29): “Op vakantie heb ik het melkflesje van mijn baby van zeven maanden aangemaakt met spa rood in plaats van spa blauw. In mijn verdediging: het etiket van de spa rood was blauw! Ze heeft er gelukkig niets aan overgehouden: we hadden het na een paar slokken waarin ze heel moeilijk deed al door.”

Eet smakelijk

Miranda (40): “Mijn peuter zat te mopperen op z’n papje. Het smaakte gek, vond hij. Bij het avondeten was hij sinds kort ook al heel kieskeurig, dus ik dacht alleen maar: begint het gezeur nu al in de ochtend? ‘Dooreten’, zei ik daarom geïrriteerd. ‘Dit papje heb je altijd.’ Met lange tanden at hij verder. Toen ik de ontbijtspullen opruimde, zag ik dat ik garam masala in zijn pap had gestrooid in plaats van kaneel.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.