Claudia: ‘Mijn schoonzoon laat zijn gezin in de steek en dat doet ook mij vreselijk veel pijn’

Lily-Rose

Claudia: “Nog maar een half jaar geleden zou ik mijn leven als zeer gelukkig omschrijven. Onze jongste dochter Lilian was net bevallen en had ons het allermooiste cadeau ooit gegeven: kleindochter Lily-Rose. Ons eerste kleinkind. We mochten elke maandag oppassen. Mijn man ging er speciaal een dag minder voor werken. We liepen supertrots met haar rond in de wagen. Puur genieten.

Bizar hoe anders het nu allemaal is en hoe snel dat is gegaan. Amper twee maanden terug gooide onze schoonzoon Ryan de spreekwoordelijke handdoek in de ring en heeft – geheel vanuit het niets – de relatie met onze dochter Lilian verbroken. Daarmee zette hij niet alleen het leven van onze dochter en zijn kind op zijn kop, maar ook dat van ons. In een klap is alles anders.”

Tegenpolen

“We hebben twee totaal verschillende dochters. Onze oudste Aimée is altijd een avonturierster geweest. Ze vliegt als stewardess de hele wereld over, woont in een kleine flat en heeft af en toe een scharrel om zich mee te vermaken. Lilian, onze jongste is haar tegenpool. Zij wist al jong wat ze wilde: een gezin. Liefst drie kinderen voor haar dertigste. Ze spaarde voor haar uitzet en droomde van een eigen huishouden. Toen ze twintig was, kreeg ze een serieuze relatie met Ryan. Samen kochten ze een ruime eengezinswoning, in een dorp naast het onze. Alles stond in het teken van de toekomst die ze samen wilden opbouwen. Na twee miskramen waren ze door het dolle, toen ze eindelijk zwanger was. Het bleek ook nog eens een meisje, stiekem Lilians grootste wens. Ze was zo gelukkig. Samen met haar zweefde ik op een roze wolk. Er brak een heerlijke tijd aan. Lilian betrok me bij alles. We gingen urenlang babyshoppen. We wasten alle rompertjes en kleertjes en zochten bijzondere accessoires voor de babykamer.

Betrokken aanstaande vader

Mijn man en ik gaven Lilian en Ryan een kinderwagen cadeau en pasten onze eigen woning aan op de komst van de kleine. Zo kwam er een box en kochten we een autostoeltje en een Tripp Trapp kinderstoel. We keken allemaal erg uit naar de geboorte. Ook Ryan leek heel enthousiast. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij een betrokken aanstaande vader was. Hij vergezelde Lilian naar de verloskundige en verfde de babykamer. Ik heb nooit iets gemerkt. Geen twijfels, geen signalen. Daarom kwam het zo hard aan toen hij na vijf jaar relatie ineens de stekker eruit trok.”

Lees ook 8x zij zijn verlaten door hun partners, maar kwamen er sterker uit

Kil en emotieloos

“Het was een vrijdagavond, rond tien uur, toen de telefoon ging. Lilian. Ze huilde hysterisch: ‘Mam, mam, hij is weg… hij wil niet meer.’ We zaten binnen tien minuten in de auto. Toen we aankwamen, lag ze helemaal ingestort op de bank. Zij en Ryan waren die avond bij vrienden op bezoek geweest en toen was hij al heel stil. Eenmaal thuis had zij de kleine op bed gelegd en had Ryan vanuit het niets aangekondigd dat hij wilde stoppen met hun relatie. Hij was niet meer gelukkig, voelde zich niet vrij en niet meer verliefd. Hij voelde niets anders meer voor Lilian dan vriendschap. Hij had er al langer over nagedacht, zei hij. En hij had het ook al praktisch geregeld in zijn hoofd. Hij wilde co-ouderschap over Lily-Rose en het huis verkopen. Ryan had ook al een bevriende makelaar gebeld, om te vragen of er overwaarde zat op de woning.

Misselijkmakende verrassing

Voor Lilian kwam het allemaal als een misselijkmakende verrassing. Ze wist niet wat ze hoorde, toen ze hem dit allemaal zo kil en emotieloos hoorde zeggen. Ze snapte er niets van. Ze hadden weleens een woordenwisseling, maar geen echte ruzies. Volgens haar liep het juist lekker tussen hen en genoten ze van hun baby. Ook vond ze dat hem al best vrij liet. Ryan zat in een voetbalteam, trainde elke woensdagavond en ging op zondag voetballen. Zij vermaakte zich met de baby of kwam kijken.

Intimiteit

Het enige minpuntje dat ze kon bedenken was intimiteit. Het was al een tijd stil in de slaapkamer, zo biechtte ze ons op. Ze waren met seks gestopt, toen ze aan het eind van de zwangerschap fysiek veel ongemak ervaarde. Sinds de geboorte was het er nog niet van gekomen. Te veel pijntjes nog, te moe, alle twee. Daar voelde ze zich met terugwerkende kracht schuldig om, maar Ryan bezwoer dat dat het niet was. Ook verzekerde hij haar dat er geen ander in het spel was. Het was bij hem puur het verdwenen liefdesgevoel. En nee, hij wilde ook geen relatietherapie of een weekje vakantie samen, hij was er helemaal klaar mee. Het liefst wilde hij al geen nacht meer samen zijn. Diezelfde avond vertrok hij nog naar zijn ouders.

Intens verdrietige dochter

En dus zaten wij nu bij onze intens verdrietige dochter. Het brak mijn hart om haar zo hartverscheurend te horen huilen. Ze was zo verdrietig. Niet alleen omdat ze nog wel hartstochtelijk hield van Ryan, maar ook omdat ze vanaf nu een alleenstaande moeder zou worden die in deeltijd haar kind moest opvoeden. Dat ze haar heerlijke baby nu nog maar voor de helft van de tijd zou kunnen zien, verzorgen en knuffelen. En dat haar droom: dat grote gezin voor haar dertigste waarschijnlijk nooit meer zou gaan lukken.”

Zware steen

“De dagen daarna zijn als een waas aan me voorbijgegaan. Ik functioneerde wel, maakte mijn uren op mijn werk, deed de boodschappen, kookte en probeerde er voor Lilian te zijn, maar van binnen voelde het alsof er een zware steen op mijn borst lag. Je hoort weleens dat je als moeder net zo lijdt als je kind pijn heeft, en ik kan je zeggen: dat klopt. Het gaat dwars door je heen.

Lees ook Deze lezeressen werden verlaten door de liefde van hun leven

Malen

’s Nachts lig ik het meest wakker. Overdag is er afleiding, maar zodra het stil wordt, begint mijn hoofd te malen. Dan zie ik Lilian weer voor me, hoe ze daar op de bank lag, gebroken. Ik hoor haar huilen, dat wanhopige geluid dat je als moeder meteen herkent. Dat geluid waar je vroeger naartoe rende als ze gevallen was, maar dat je nu niet meer kunt oplossen met een kus en een pleister. Ik lig dan ook te denken aan mijn kleindochter. Zo’n klein meisje nog, zo afhankelijk. Ze heeft geen idee wat er speelt, gelukkig. Ze lacht nog net zo lief, pakt mijn vinger vast met haar kleine handje en kijkt me aan met die grote ogen. Maar ik vraag me af hoe haar toekomst eruit gaat zien. Hoe het zal zijn om op te groeien met ouders die niet meer samen zijn, terwijl alles nog zo pril was. Dat houdt me wakker.

Slappe hap

En ja, ik denk ook veel aan Ryan. Mijn schoonzoon… of eigenlijk ex-schoonzoon. Ik blijf het een moeilijk woord vinden. Ik vind hem maar een slappe hap. Waarom neemt hij geen verantwoordelijkheid? Iedereen weet toch dat zo’n eerste jaar met een baby een tropenjaar is? Daarna wordt het echt leuker. Ik ben echt boos. Hoe kan hij, na alles wat ze samen hebben opgebouwd, na de komst van zo’n gewenst kind, gewoon zeggen dat je het niet meer voelt en weglopen? Dat voelt zo koud, zo hard. Alsof hij niet alleen Lilian, maar ons allemaal in de steek heeft gelaten.

Ruimte voor beide ouders

Tegelijkertijd probeer ik ook niet alleen maar in die boosheid te blijven hangen. Want hoe ik over hem denk, hij is en blijft de vader van Lily-Rose. Voor haar wil ik niet dat er alleen maar negativiteit is. Ik wil dat zij, als ze groter wordt, kan voelen dat er ruimte is voor beide ouders, zonder dat ze het idee heeft dat ze moet kiezen.

Maar wat me misschien nog wel het meest raakt, is de gedachte dat hij hier blijkbaar al langer mee rondliep. Dat hij al plannen had gemaakt, zelfs een makelaar had gebeld. Terwijl wij hier allemaal samen zaten, plannen maakten, genoten van de baby, zelfs fantaseerden over een tweede. Dat doet pijn. Dat voelt alsof wij in een soort bubbel zaten die voor hem al lang geknapt was.”

Bij ons

“Inmiddels woont Lilian samen met de baby bij ons. Peter heeft de zolder opgeknapt en er een tussenwandje geplaatst, zodat ze een soort zit- en slaapkamer heeft. Maar zeker als ze Lily-Rose heeft, zit ze altijd bij ons. Veel gezelliger. Als de kleine even bij haar vader is, dan probeer ik Lilian ook naar beneden te krijgen, want anders ligt ze alleen huilend op bed. Ze heeft zich ziekgemeld van haar werk, ze voelt zich mentaal niet in staat te werken. Inmiddels heeft ze ook psychologische hulp gezocht.

Machteloos

Ik voel me vaak machteloos. Ik zou van alles willen zeggen of doen, maar dit is iets tussen mijn dochter en haar vriend. Of eigenlijk: de keuze van Ryan, want Lilian is nog steeds stapelgek op hem. Hoe graag ik ook zou willen dat het anders was gelopen, ik kan het niet terugdraaien of veranderen. Wat ik wel kan doen, is er zijn voor mijn dochter. Ik help waar ik kan met de baby, kook haar favoriete Indonesische gerechten, luister naar haar. We praten veel, want ik denk dat het goed voor haar is om zich te uiten.

Sterk

Ik zie hoe zwaar ze het heeft. De vermoeidheid van een jonge moeder, gecombineerd met het verdriet van een gebroken relatie. Het is veel. En toch zie ik ook haar kracht. Kleine momenten waarop ze lacht naar Lily-Rose, waarop ze haar knuffelt, waardoor ze zelf gaat stralen. Dat geeft me hoop. Want ondanks alles heb ik vertrouwen in haar. Lilian is misschien nu gekwetst en geknakt, maar ze is ook sterk. Ze wilde altijd al moeder worden, en dat zie je nu. Hoe ze voor haar kindje zorgt, met zoveel liefde. Dat pakt niemand haar af. Ook Ryan niet.”

Rouw

“Natuurlijk ben ik bang voor de toekomst. Zo lang Lily-Rose nog de borst krijgt, blijft de baby fulltime bij Lilian. Ze gaat af en toe een paar uurtjes naar Ryan. Maar straks zal Lilian toch aan dat co-ouderschap moeten geloven. Ik weet hoe ontzettend erg ze haar dochter gaat missen. Dat lijkt me ondraaglijk. Ik weet nu al dat die dagen zwaar gaan worden, voor haar én voor ons. Want ook wij zullen ons kleinkind dan minder zien. Maar ik probeer me vast te houden aan het idee dat het ook goed kan komen. Dat Lilian haar leven weer opbouwt, stap voor stap. Dat ze misschien ooit weer gelukkig wordt met iemand. En dat ze, ondanks alles, een mooi leven kan hebben met haar dochter. Dat zeg ik ook tegen haar. Dat dit niet het einde is van haar verhaal. Dat ze nog jong is, dat er nog zoveel mogelijk is. Op zulke momenten kijkt ze me vol ongeloof aan, met tranen in haar ogen. Verdriet heeft tijd nodig. Rouw ook. Want dat is het eigenlijk: rouwen om een toekomst die er niet meer is.

Voor nu leven we van dag tot dag. We proberen kleine lichtpuntjes te vinden. Een glimlach van de baby, een wandeling buiten, een kop koffie samen. Het zijn geen grote dingen, maar ze helpen. En elke keer als ik mijn kleindochter in mijn armen heb, voel ik ook dankbaarheid. Want hoe verdrietig de situatie ook is, zij is er. Zij brengt nog steeds licht in ons leven. En daar houd ik me voorlopig aan vast.”

Tekst: JM Journalistieke Producties
Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, de echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.