Suzanne brak haar rug op vakantie en kreeg een torenhoge rekening gepresenteerd

Alles leek geregeld

Suzanne: “Zon, zee en vooral heel veel ontspannen. Zo zag ik onze vakantie in Mexico voor me toen ik eind oktober vorig jaar samen met mijn man John en kinderen Noa (20) en Luca (19) in het vliegtuig stapte. Voor vertrek controleerde ik voor de zekerheid nog onze doorlopende reisverzekering. De werelddekking was actief en ook de kinderen waren meeverzekerd. Alles leek dus prima geregeld.

Noodlot

In Playa del Carmen verbleven we in een prachtig all-inclusive resort direct aan het strand. Voor John en mij was deze reis extra bijzonder, omdat we op de derde dag ook ons 23-jarig huwelijk vierden. We hadden geen zorgen en alleen maar tijd voor elkaar. Tot het noodlot op de zesde dag toesloeg.

Het ging mis

Aan het eind van de middag liep ik samen met Noa over het strand. Ze wilde graag wat foto’s maken. Af en toe passeerden we grote zandzakken die de kust moesten beschermen tegen het water. Nadat ik wat foto’s van Noa had gemaakt, liepen we terug richting het resort. Op een gegeven moment vroeg ze of ik nog een foto van haar wilde maken. Het was op een plek waar de zon heel mooi viel, maar precies daar zat een gezin in het zand. Omdat ik niet wilde dat zij ook op de foto kwamen, zei ik tegen Noa dat we even over een zandzak om ze heen moesten lopen. Helaas ging het daar mis.”

Pijn

“Nadat ik een eerste stap op de zandzak had gezet, voelde ik hoe mijn voet weggleed. Ik verloor mijn evenwicht en ook Noa gleed uit. Zij viel voorover en kon zichzelf nog opvangen, maar ik klapte keihard achterover op de zandzak. Het voelde alsof ik op beton terechtkwam. De pijn schoot direct door mijn hele lichaam. Jemig, wat een harde klap, dacht ik nog, terwijl ik daar lag. Geen seconde dacht ik aan een gebroken rug. Ik was ervan overtuigd dat ik alleen even moest bijkomen. Ik probeerde zelfs Noa’s telefoon, die ik nog in mijn hand had, instinctief droog te houden.

Tintelen

‘Gaat het, mam?’ vroeg Noa. Met veel moeite hielp ze me overeind op de zandzak. Daar bleef ik voorovergebogen zitten, omdat dat de enige houding was die ik kon verdragen. Toen Noa vroeg of ze hulp moest halen, schudde ik mijn hoofd. ‘Nee hoor, het gaat zo wel weer.’ Op dat moment dacht ik dat ook echt, maar achteraf snap ik zelf niet zo goed waarom ik zo kalm reageerde. Misschien was ik in shock. Of misschien wilde ik gewoon niet geloven dat er iets ernstigs aan de hand was. Tot mijn nek en hoofd begonnen te tintelen en ik niet goed meer uit mijn woorden kwam. Opeens werd ik heel bang. Vooral omdat ik geen idee had wat er aan de hand was. ‘Volgens mij gaat het toch niet goed’, wist ik met moeite uit te brengen. Op dat moment wist Noa genoeg. Ze rende terug naar het resort om John te halen.

Lees ook Manon is lifeguard bij de Reddingsbrigade en redt mensen uit zee: ‘Mensen onderschatten de gevaren van de Noordzee’

Ziekenhuis

Niet veel later kwam John aanrennen. Tegen die tijd hadden lifeguards zich ook al over mij ontfermd. Aan hun ernstige gezichten kon ik zien dat ze zich zorgen maakten. Voordat ik het wist, werd ik op een brancard gelegd. Met een golfkarretje brachten de lifeguards me naar de arts van het resort. Daar probeerde ik antwoord te geven op allerlei vragen, maar ik had veel moeite om me te concentreren. De arts stelde voor om me wat pijnstilling te geven, zodat ik daarna misschien terug kon naar onze hotelkamer. Ik weet nog dat John me vragend aankeek. ‘Wil je dat wel?’ vroeg hij. Dat was het moment waarop ik voor het eerst toegaf dat er écht iets mis was. ‘Nee’, zei ik zacht. ‘Ik denk dat ik naar het ziekenhuis moet.’

Focus op de pijn

Er werd direct een ambulance gebeld. Toen ik werd meegenomen, bleven Noa en Luca achter op het resort. Vooral voor Luca was dat heel heftig. Hij heeft het syndroom van Down en had ooit iemand zien instorten die later overleed. Daardoor koppelde hij een ambulance aan doodgaan. Achteraf vertelde hij dat hij heel bang was geweest dat hij mij kwijt zou raken. Zelf kreeg ik daar op dat moment nauwelijks iets van mee. Ik was volledig gefocust op de pijn.”

Verzekerd

“In de ambulance kreeg ik direct zware pijnstilling. Ook werd er gevraagd of ik goed verzekerd was. ‘Ja’, antwoordde ik meteen. Daar twijfelde ik geen seconde aan. Gek genoeg was ik op dat moment niet echt bang. Natuurlijk had ik pijn, maar ik dacht nog altijd niet aan een gebroken rug.

Vijfduizend dollar

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis, viel me direct op hoe luxe het eruitzag: modern, brandschoon en ontzettend professioneel. Al snel werd me duidelijk dat ik in een privékliniek was beland. Waarom ik niet naar een normaal ziekenhuis was gebracht, weet ik niet. Daar hadden we ook niks over te zeggen, denk ik. Het eerste wat tegen ons werd gezegd, was dat er een scan van mijn rug gemaakt moest worden. De kosten: vijfduizend dollar. Natuurlijk schrok ik van dat bedrag, maar ik dacht ook: als ze me maar helpen. Bovendien ging ik ervan uit dat de kosten later vergoed zouden worden door de reisverzekering. John betaalde met zijn creditcard en even later werd de scan gemaakt.

Operatie

Uit de scan bleek dat één van mijn rugwervels volledig in stukken lag. ‘Dit moet geopereerd worden’, zei de arts. ‘De breuk zit gevaarlijk dicht bij je ruggenmerg en er zijn botsplinters zichtbaar. Daarom moet je binnen 72 uur geopereerd worden, omdat er anders een kans op verlamming is.’ Met een bonzend hart hoorde ik het aan. Vervolgens begon ik te huilen. Het was amper te bevatten. Wat als ik echt verlamd zou raken? Voor het eerst voelde ik paniek.”

Lees ook 5 lezeressen: ‘Dit is wat mijn lichaam me vertelde, en ik luisterde’

Nieuwe klap

“Alsof dit nieuws nog niet erg genoeg was, kregen we diezelfde avond een tweede klap te verwerken. Toen John contact opnam met de alarmcentrale van onze reisverzekering, bleek dat onze medische kosten niet gedekt waren. Ik kon het niet geloven. We hadden al meer dan twintig jaar een doorlopende reisverzekering, maar blijkbaar was het onderdeel ‘medische kosten’ nooit aangevinkt. Hoe dat precies zo is gekomen, weet ik nog steeds niet. Ik had de verzekering destijds aan de balie van de bank afgesloten, in een tijd waarin alles nog handmatig ging. Ook onze zorgverzekering bleek maar beperkt te kunnen helpen. De kosten van een operatie in een Mexicaanse privékliniek lagen veel hoger dan de tarieven die in Nederland gebruikelijk zijn. Daardoor bleef er een enorm verschil over tussen wat vergoed werd en wat wij zelf moesten betalen.

180.000 dollar

Drie dagen lang lag ik plat in bed terwijl John onafgebroken belde met de alarmcentrale, de verzekeraar en iedereen die misschien iets voor ons kon betekenen. Soms nam ik zelf de telefoon over om uit te leggen hoe ernstig de situatie was. Maar telkens kregen we hetzelfde antwoord: geen dekking betekende geen betaling. Ondertussen werd er een bedrag van 180.000 dollar genoemd. Later werd er gezegd dat de operatie ook voor 150.000 dollar uitgevoerd kon worden. Die korting was fijn, maar het was nog steeds heel veel geld dat we zelf niet hadden liggen.

Daar lag ik dus, met een gebroken rug in een ander land. Ik moest dringend geopereerd worden, maar het zag er niet naar uit dat dat ging gebeuren. Het was echt een vreselijk gevoel. Alsof alles alleen om geld draaide.”

Enorme opluchting

“Gelukkig stonden we er niet helemaal alleen voor. Drie vriendinnen in Nederland zetten vrijwel direct een crowdfunding op en ook de Nederlandse ambassade werd ingeschakeld. Zij probeerden te bemiddelen in onze onderhandelingen met de privékliniek en het contact met onze reisverzekering. Dat gaf me een klein beetje hoop. En na drie lange dagen kwam eindelijk het verlossende nieuws: er was een akkoord, de privékliniek stemde in met een bedrag van 76.000 euro voor de operatie. Dat was een enorme opluchting, maar tegelijkertijd was ik doodsbang. Stel dat ik na de operatie verlamd wakker zou worden? Of helemaal niet meer wakker werd? Maar ik had simpelweg geen keus. Als ik ooit weer wilde lopen, moest ik die operatie ondergaan. En zo snel mogelijk ook.

Anderhalf uur

Vlak voordat ik naar de operatiekamer werd gereden, vertelde ik John waar thuis alle belangrijke papieren lagen. Achteraf klinkt dat misschien dramatisch, maar op dat moment wilde ik op alles voorbereid zijn. Gelukkig bleef John kalm. ‘Het komt goed’, zei hij, terwijl hij over mijn hand aaide. ‘Ik zie je straks weer.’ Met een kus namen we afscheid. De operatie duurde uiteindelijk zo’n anderhalf uur. Toen ik wakker werd, stond John naast mijn bed en kreeg ik meteen te horen dat alles goed was gegaan. Dat was zo’n gigantische opluchting. In tranen hoorde ik het aan.

Herstel

Vervolgens was het tijd voor mijn herstel. De dag na de operatie moest ik al voorzichtig uit bed komen. Iets wat ik doodeng vond, maar met hulp van twee verpleegkundigen zette ik mijn eerste stappen. Ik had nog veel pijn, maar ik liep. En dat was op dat moment het enige wat telde. Dat ik na een paar dagen het ziekenhuis al mocht verlaten, vond ik bijna onwerkelijk. Ik had drie dagen in paniek plat gelegen met de gedachte dat ik misschien verlamd zou raken en opeens liep ik alweer voorzichtig door de gang naar de uitgang.”

Naar huis

“Na mijn ontslag uit het ziekenhuis duurde het nog een week voordat er een terugvlucht naar huis was voor ons. Het scheelde dat onze reisverzekering die kosten wel allemaal betaalde. Maar ontspannen was er voor mij niet meer bij. Het enige wat ik wilde, was naar huis.

Revalidatie

Eenmaal terug in Nederland begon de revalidatie. Lichamelijk ging het stap voor stap beter, maar financieel waren de zorgen nog lang niet voorbij. De crowdfunding leverde ruim 22.000 euro op en mijn zorgverzekering vergoedde uiteindelijk zo’n 20.000 euro. Hierdoor bleef er nog een bedrag van 25.000 euro voor ons over, dat we inmiddels in termijnen aflossen. Nog steeds voelt dat wrang. Ik dacht echt dat ik alles goed geregeld had, maar blijkbaar had ik ook goed moeten checken of onze reisverzekering eventuele medische kosten vergoedde.

Dit nooit meer

Toevallig zijn we laatst weer op vakantie geweest, deze keer naar Montenegro. Dat vond ik best spannend, maar gelukkig ging alles goed. Wel ben ik voorzichtiger geworden en heb ik onze verzekering direct aangepast. Ik wil nooit meer meemaken wat ons in Mexico is overkomen. Wat nu vooral overheerst, is dankbaarheid. Dat ik nog kan lopen. En dat zo veel mensen ons hebben geholpen toen we dat het hardst nodig hadden. Zonder al die hulp was deze nachtmerrie niet te overzien geweest.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.