Carlijn ging voor 3 kinderen, maar heeft er nu 5: ‘We zijn een heel spektakel dat voorbijkomt’

Kinderwens

Carlijn: “Mijn man Steven en ik zijn zeventien jaar samen, waarvan negen jaar getrouwd. Ik heb altijd een kinderwens gehad, maar Steven was er wel eerder aan toe dan ik. Toen ik er ook klaar voor was, rond mijn 23ste, was ik snel zwanger en werd onze zoon Ubbe (7) geboren. Achttien maanden na de geboorte van Ubbe kregen we ons tweede kind, onze dochter Yza (6). Haar komst voelde vanzelfsprekend, we wisten allebei zeker dat we het niet bij één kind wilden laten. Ik was gelukkig met onze twee kinderen en heb toen gedacht dat ons gezin compleet was. Het ouderschap vond ik leuk, maar ook overweldigend: ons leven was compleet veranderd. En ik had een zoon én een dochter, dus wat had ik nog meer te wensen?

Twijfel over derde

Toch was het nog geen uitgemaakte zaak dat we níét voor een derde zouden gaan. Steven wilde het heel graag, ik twijfelde. Toen Yza naar de basisschool ging, begon het bij mij toch ook weer te kriebelen. Nog één keer die heerlijke babytijd meemaken leek me wel heel bijzonder, dus besloten we voor een derde te gaan. Toen we een positieve zwangerschapstest in handen hadden, was ik blij, maar had ik ook een gespannen gevoel. Voor de eerste echo was ik erg zenuwachtig, dit had ik bij de andere twee kinderen niet zo ervaren. Mijn enige wens was dat het kindje gezond zou zijn. Tegen de verloskundige sprak ik uit dat ik zenuwachtig was. Toen ze lang en aandachtig op het scherm keek tijdens het maken van de echo, stelde me dat totaal niet gerust.

Eeneiige tweeling

De verloskundige vroeg of ze vaginaal mocht kijken. Ze vertelde ons dat ze op de echo een eeneiige tweeling zag, zonder vlies. Ik wist niet wat dat precies betekende, maar het gaf me een ongerust gevoel. Ze vertelde dat de twee baby’s in mijn buik één placenta en één vruchtzak deelden. Hierdoor was er een verstoring in de bloedstroom, en dat kon voor problemen zorgen. Steven en ik waren in shock dat ik zwanger was van een tweeling en overweldigd door de medische complicatie. Bij een gedeelde placenta kan de ene baby steeds meer bloed verliezen aan de andere. Dit heet het tweelingtransfusiesyndroom (TTS) en het kan leiden tot gevaarlijke situaties: overbelasting van het hart, extreme vroeggeboorte of het overlijden van één of beide kindjes.”

Er klopt iets niet

“Die zwangerschap was door de medische zorgen allesbehalve rooskleurig. Ik maakte me zorgen om de kindjes in mijn buik en mijn werk in de wijkverpleging viel me fysiek zwaar. Al vanaf zestien weken voelde ik een ondraaglijke pijn in mijn buik en bij mijn schaambot. Ik moest noodgedwongen stoppen met werken en zei tegen Steven: er klopt iets niet. Vanaf zeventien weken kon ik niet meer lopen en zat ik in een rolstoel. Voor de twintigwekenecho was ik weer erg gespannen en mijn zorgen bleken volkomen terecht: baby A was op de echo niet meer te zien, en baby B was heel groot. Ik werd meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis in Leiden, waar ik een behandeling zou moeten ondergaan.

Laserbehandeling

De volgende dag onderging ik een laserbehandeling, een foetoscopie. Via een kijkoperatie zijn er bloedvaten dicht gebrand waardoor de bloedwisseling tussen de baby’s zou stoppen. Ik kreeg gelukkig meteen te horen dat de behandeling geslaagd was. Gelukkig hebben we niet voor de keuze gestaan om voor het leven van één van de twee kindjes te kiezen, dat leek me onmogelijk. De weken erna moesten we vaak naar het ziekenhuis in Leiden voor groeiecho’s. Steven sleepte me erdoorheen, hij was altijd positief en vertelde me steeds weer dat het goed zou komen. Zelf was ik wat negatiever. Ik had zo veel pijn, was niet meer mobiel en maakte me zorgen om de baby’s.

Vruchtwater verloren

Toen ik dertig weken zwanger was, gingen we een midweek weg met mijn schoonfamilie. Tijdens de laatste dagen verloor ik ineens wat vruchtwater. Ik zat in België en wilde graag geloven dat het gewoon urineverlies was. Toen het steeds meer werd, moest ik wel aan de bel trekken. Ik werd onderzocht in het ziekenhuis in Dordrecht, en daarna opgenomen in het ziekenhuis in Leiden. Ik moest volledige bedrust houden met als doel de kindjes in mijn buik zo lang mogelijk binnen te houden.”

Lees ook 8 lezeressen vertellen: ‘Mijn kind is anders’

Kwetsbaar

“Die tijd in het ziekenhuis was een donkere periode. De dagen duurden lang en ik was ver weg van mijn twee kinderen. Gelukkig mocht ik twee weken later terug naar het ziekenhuis in Dordrecht, op tien minuten van ons huis. Hier kon Steven wat vaker langskomen met de kinderen. Dagenlang lag ik te wachten, aangesloten aan een CTG-apparaat. Toen ik bij 33 weken zwangerschap aan de pieken op het scherm zag dat mijn buik aan het rommelen was, wist ik dat de bevalling zich aandiende. Omdat ik het gevoel had dat het snel kon gaan, riep ik dat ik wilde dat Steven werd gebeld. Mijn gevoel zat goed: die middag werd de tweeling geboren.

Heftige bevalling

De bevalling was heftig en erg medisch. Het was spannend hoe de kindjes ter wereld zouden komen. Het waren twee meisjes, Jane woog 1950 gram, June 1620. Mijn eerste twee kinderen waren voldragen, deze baby’s zagen er zo anders uit. Ze waren rood en paars, en zo klein dat ik ze niet zelf kon vasthouden. Ze moesten direct aan de beademing en Jane had zo’n slechte start dat zij naar de hartbewaking in het ziekenhuis in Leiden werd gebracht met een ambulance. Steven ging met haar mee, ik bleef bij de kleinste baby, June. Het was een gekke en onnatuurlijke situatie, maar ik had weinig tijd om stil te staan bij wat ons was overkomen.

Sondevoeding

De verpleegkundigen in het ziekenhuis waren superlief en betrokken onze twee oudsten overal bij. De tweeling mocht na een maand mee naar huis, maar wel met sondevoeding. Die eerste periode thuis stonden we op standje overleven, het was hectisch en de baby’s waren kwetsbaar en klein. Er ging veel aandacht naar de tweeling, maar we hadden nog twee kinderen die ons nodig hebben. Er kwam kinderthuiszorg aan huis om ons te helpen met de sondevoeding. Premature kindjes blijven altijd kwetsbaar. Inmiddels zie je niet meer aan ze dat ze te vroeg zijn geboren, maar ze zijn wel vaak ziek.”

Uitgeput

“Eén ding wist ik in deze kraamperiode zeker: ik wilde nooit meer zwanger worden. Daarom ging ik snel naar de huisarts om anticonceptie te regelen. Ik koos voor een Mirena-spiraal. De tweeling was inmiddels een paar maanden oud en ik voelde me elke dag eindeloos moe. Er waren dagen dat ik mijn benen amper kon optillen en me afvroeg: hoe kan ik vandaag voor mijn vier kinderen zorgen? ‘Tropenjaren!’ riep iedereen. Niemand keek op van de moeheid, het was logisch dat ik me uitgeput voelde als moeder van een gezin met vier kleine kinderen. Toch wilde ik bloed laten prikken. Ik verlangde ernaar om mezelf weer te zijn.

Spiraal gecheckt

Tijdens dat consult bij de huisarts, heeft ze mijn spiraal nog gecheckt. Volgens haar zat die keurig op zijn plek. De moeheid werd verklaard door de heftige ziekenhuisperiode en de gebroken nachten met twee baby’s. Om mij gerust te stellen zijn mijn bloedwaardes getest. De uitslag: alles was goed. Ik baalde daarvan. Dan moest ik maar doorgaan en op mijn tanden blijven bijten. Ik voelde me een aansteller, tot ik aan het werk was en bij een cliënt thuis mezelf in een spiegel zag. Ik zag er anders uit, voller. Ik besloot na mijn werk langs de drogist te rijden voor een zwangerschapstest.

Zwanger

Die test was direct positief. Ik belde Steven op in totale paniek. Ik schreeuwde tegen hem: ‘Ik ben zwanger, maar ik wil dit niet!’ Mijn enige gedachte was: dit kan niet. Ik kan niet weer zwanger zijn, ik kan niet nog een baby krijgen. De volgende dag ontdekten we bij de verloskundige dat ik al zeventien weken, ruim vier maanden, zwanger was. Op het scherm was een flinke baby te zien. Het enige wat ik dacht was: ik heb vier gezonde kinderen, mijn gezin is compleet. Ik kon niet wennen aan het idee dat er nog een kindje bij zou komen, daar hadden we niet voor gekozen.”

Lees ook Demi is zwanger van… een drieling: ‘Flabbergasted was ik – én heel blij’

Geen blij gevoel

“Er zijn mensen die niets liever willen dan zwanger worden en bij wie het niet lukt, dus het voelt gek om dit te zeggen, maar ik had geen blij gevoel. Het was weer Steven die positief was, die zei dat we hier doorheen zouden komen, en dat ik het zou kunnen: nog een keer bevallen. Na veel gesprekken probeerde ik de ongeplande zwangerschap te omarmen, maar dat was lastig. Bovendien had ik mijn handen vol aan de zorg voor mijn vier jonge kinderen. Ook was ik bang dat mensen in mijn omgeving een mening zouden hebben over het feit dat ik zo snel weer zwanger was geraakt. Bij de andere kinderen liet ik trots mijn buik zien, nu verstopte ik hem als ik boodschappen ging doen. De zwangerschap was niet leuk. Ik schaamde me en was onzeker.

Moedergevoelens

Na 38 weken werd onze prachtige, gezonde dochter Ziva geboren. Na haar geboorte kwamen de moedergevoelens gelukkig vanzelf. Ze was zo’n vrolijk en vriendelijk kindje, dat deed mij zo goed. Omdat ze zo rustig en relaxed was, maakte mij dat ook ontspannen. En hoewel we nooit hadden gedacht aan een vijfde kindje, paste ze op zo’n natuurlijke manier in ons gezin. De liefde van haar broer en zussen is enorm. Zelfs de tweeling, die toen zelf nog maar net een jaar was, was lief voor hun babyzusje. Die vanzelfsprekende liefde ontroerde me en maakte alles goed.”

Waardevol

“De meest gestelde vraag is hoe we het doen met vijf kinderen, waarvan drie in de luiers. Heel eerlijk: ik weet het zelf soms ook niet. We hebben geen keuze, dus we doen het. Ik ben dankbaar voor alle hulp die we krijgen: mijn schoonouders staan altijd klaar voor ons, ik heb vriendinnen die soms eten voor ons maken. De zorg voor onze vijf kinderen gaat vanzelf en met veel liefde, wat ik zwaar vind is al het werk eromheen. Het huishouden, het koken, de vele volle wasmanden. Dat houdt nooit op en dat breekt me weleens op.

Vijf kinderen

Vijf kinderen hebben is in deze tijd financieel ook een uitdaging. Mijn man heeft een eigen bedrijf in tuinaanleg en ik werk twee dagen. We hebben een mooi huis, een auto en een bakfiets, we hebben het gelukkig goed. Ik heb een eigen paard, we kunnen de sportschool betalen. Maar toch gaan we sinds we vijf kinderen hebben anders om met geld. Met twee kinderen gingen we makkelijker ergens een ijsje halen of een cadeautje kopen. Die ‘kleine’ uitgaven lopen nu snel hoog op, dus we zijn ons erg bewust van de keuzes die we maken.

Heel spektakel

Ik prijs me gelukkig met een man die voor zichzelf werkt, erg betrokken is bij alle kinderen en ondanks dat ik op een dag bijna nooit even lekker rustig zit, ben ik supertrots als ik met mijn vijf kinderen over straat ga. De tweeling lacht en zwaait naar iedereen vanuit de bakfiets, we zijn een heel spektakel dat voorbijkomt. Er zijn momenten dat ik baal dat ik minder tijd heb voor vrienden, afspraakjes en avonden uit, maar ik realiseer me ook dat er niets waardevollers is dan mijn eigen, grote gezin.”

Wil je Carlijn volgen? Dat kan op Instagram: @carlijntjuh2

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.