Makelaar Mandy: ‘Ik lees het bedrag drie keer. Mijn handen worden koud en mijn keel trekt zich dicht’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 14 september

De dag begint niet met één probleem, maar met een hele stoet.
Een carnavalsoptocht van ellende.
Voorop loopt Judith met een bordje nog breekbaar. Saskia loopt ernaast met haar gekwetste gezicht van die ene rotdonderdag. De BN’er zwaait met een spandoek waarop staat: I want my money. En daarachter komt Eva aangemarcheerd met een vreselijk kwaadaardig lachje in een minirok tot over haar dijen.

Geen oplossing

Een kinderlijk dom stukje van mij had nog gehoopt dat het weekend misschien iets zou oplossen. Dat Eva in een put zou vallen. Dat Nick alsnog een ruggengraat zou vinden. Dat mijn bankrekening uit zichzelf zwanger zou raken van vijftigduizend euro.
Niets van dat alles.

€ 1.184,60

Om negen uur vijf komt de mail binnen.
Afzender: administratie Hoeksteen Makelaardij.
Onderwerp: Eindafrekening dienstauto.
Ik klik.
Daar is hij dan. Het nette gif in PDF-vorm.
Privé-kilometers. Tankpasverschil. Reinigingskosten. Administratieve afhandeling. En onderaan, als een strik op een vuilniszak: eigen risico schade portier linksachter.
Ik lees het bedrag drie keer.
€ 1.184,60.

Schulden

Ik zie Eva meteen voor me. Rechtop. Nette blouse. Pennetje in haar hand. Geen uitzonderingen omdat iemand toevallig Mandy heet.
Ik zou willen dat ik het mezelf niet aantrok. Dat ik dacht: zakelijk blijven en afhandelen. Maar mijn lichaam kiest iets anders. Mijn handen worden koud en mijn keel trekt zich dicht.
De BN’er wil vijfduizend euro voor 30 september.
Hoeksteen wil bijna twaalfhonderd euro.
Appelgaard is akkoord, maar mijn courtage komt pas veel later.
Sander wacht op een huurhuis.
Van Houten laat nog even niets horen.
Mijn plant hangt erbij alsof hij ook een betalingsregeling nodig heeft.
Ik bel niet meteen. Niet Hoeksteen. Niet Maureen. Niet Saskia.
Zeker Saskia niet.

Rens

Ik open de factuur nog een keer en begin met een pen bedragen te omcirkelen alsof er ergens tussen de regels een luikje zit naar een vriendelijker universum.
Om half twaalf houd ik het niet meer uit.
Ik pak mijn jas en loop naar buiten. Niet met een groot plan. Gewoon even weg van mijn bureau, mijn mailbox en mijn plant met schulden.
Voor Rens’ bistro blijf ik staan.
Dicht.
Natuurlijk dicht.
Maandag.
Zijn vrije dag.

Factuur

Ik loop terug naar kantoor, waar de factuur nog steeds openstaat.
€ 1.184,60.
Alsof het bedrag zich tijdens mijn wandeling even extra breed en griezelig vetgedrukt heeft gemaakt.
De rest van de dag werk ik met een hoofd vol kattenbakgrit. Ik stuur mails, bel meneer Van Rijssen, beantwoord Sander dat alles nog steeds de goede kant op beweegt, maar aan het begin van de avond geef ik het op.
Ik doe het licht uit bij Deur & Dam en vertrek.

Rens is Rens

Bij mijn eigen voordeur blijf ik staan.
Daarachter wacht stilte.
En mijn bankapp.
En mijn eigen hoofd.
Dus loop ik terug naar Rens en bel aan.
Dat is natuurlijk idioot. Mensen horen niet bij hun buurman aan te bellen omdat ze even een kletsje nodig hebben over hun financiële ondergang. Maar Rens is Rens. Hij heeft koffie. En beschikt gelukkig altijd over peptalk in overvloed.

Huilen

De deur gaat open.
Rens staat voor me.
Zijn haar is nat. Zijn overhemd is niet dichtgeknoopt. Achter hem brandt een lamp die eerder nacht dan maandagavond zegt.
‘Mandy,’ zegt hij.
En dat is kennelijk alles wat nodig is.
Ik begin te huilen.
Het is niet eens één glanzende traan die langzaam over mijn wang rolt terwijl ik dapper naar de horizon kijk.
Gewoon huilen.
Met een geluidje erbij ook nog. Een soort kapotte fietsbel uit mijn borstkas.

Een vrouw

Rens’ gezicht verandert meteen.
‘Kom binnen.’
‘Nee,’ snik ik. ‘Sorry. Ik dacht… ik wilde alleen…’
‘Mandy. Binnen.’
Hij zegt het rustig, maar zijn toon is dwingend bezorgd.
Hij stapt opzij.
Ik loop naar binnen.
En dan zie ik haar.
Op zijn bank zit een vrouw. Donker haar, rode laarzen naast de bank, blote voeten op het kleed. Ze heeft een glas water in haar hand en lippenstift op haar mond die niet bedoeld is voor een buurtvergadering.
Op tafel staan twee koffiekopjes, een halfleeg bakje olijven en een kaars.
Een kaars.
O nee.
O nee, o nee, o nee.

Noor

‘Sorry,’ zeg ik meteen tegen haar. ‘Ik dacht niet… ik bedoel, ik dacht juist wel, maar niet dit. Ik dacht koffie.’
De vrouw glimlacht lief.
Dat maakt het erger.
Rens wrijft met zijn hand over zijn gezicht. ‘Dit is Noor.’
‘Hoi Noor,’ zeg ik. ‘Sorry dat ik heb aangebeld.’
‘Ga zitten,’ zegt Rens.
‘Nee joh. Ga door met… olijven.’
‘Mandy.’
En omdat ik blijkbaar nog niet genoeg vernedering heb verzameld vandaag, ga ik zitten.
Op zijn bank.
Naast Noor.
Op de seksbank.
Met mijn jas nog aan en mijn tas op schoot alsof ik kom solliciteren.

Ongemakkelijks

Noor schuift een stukje op. ‘Wil je water?’
‘Ik wil eigenlijk een andere persoonlijkheid, maar water is ook goed.’
Ze geeft me haar glas.
Dat is zo aardig dat ik bijna opnieuw moet huilen.
Rens hurkt voor me neer. Zijn overhemd staat nog steeds open. Er is iets heel ongemakkelijks aan emotionele steun van een man die duidelijk drie minuten geleden een heel ander programma had.
‘Adem,’ zegt hij.
‘Ik adem.’
‘Niet alsof je een bonnetje bent dat door een printer wordt getrokken.’
Ik snuif. Half lach, half snot.

‘Eindelijk erkenning’

‘Hoeksteen heeft me een factuur gestuurd,’ zeg ik. ‘Die BN’er wiens naam ik nu maar even niet uitspreek,’ ik knik naar Noor, ‘wil zijn geld. Mijn eerstvolgende courtage is nog lang niet uitbetaald. En nu verknal ik ook nog jullie romantische rendez-vous.’
Noor kijkt ernstig. ‘Romantische rendez-vous kun je opnieuw plannen. Verdriet moet je serieus nemen.’
‘Dank je,’ zeg ik. ‘Eindelijk erkenning.’
Rens pakt keukenpapier. Mannen hebben nooit tissues als je instort. Alleen keukenpapier, ducttape en meningen over het voetbalelftal.
‘Je gaat dit oplossen,’ zegt hij.
‘Dat weet jij helemaal niet.’
‘Nee,’ zegt hij. ‘Maar ik weet wel dat je niet in één avond failliet gaat. En ook dat je een topwijf bent. En mijn lievelingsbuurvrouw.’

Te lief

Dat is lief.
Veel te lief.
Ik kijk naar Noor.
Naar de kaars.
Naar Rens’ open overhemd.
Naar mijn tas op schoot.
‘Ik moet gaan,’ zeg ik.
‘Je hoeft niet weg.’
‘Jawel.’ Ik sta op. Te snel. ‘Niet omdat jij dat zegt. Het is meer dat ik mezelf anders morgen niet meer recht in de spiegel durf aan te kijken.’

Noor glimlacht. ‘Dat lijkt me overdreven, maar ik snap je punt.’
‘Dank je. En sorry. Echt.’
‘Succes met alles,’ zegt Noor.
‘En met de olijven,’ zeg ik als ik door de hal naar de voordeur strompel.
Waarom zeg ik dat?
Waarom zeg ik ooit iets?

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: in bed met Tijn en de BN’er slaat keihard terug

Makelaar Mandy: ‘Een nieuw bericht. De BN’er. Mijn lach verdwijnt net zo snel dat het bijna knapt’

Makelaar Mandy: ‘Zijn hand glijdt naar mijn dij. Ik bijt zacht op zijn onderlip’

Makelaar Mandy: ‘Maureen masseert kort mijn schouders en kust mijn kruin’

Makelaar Mandy: ‘‘Ik wil je niet kwijt,’ zegt ze dan. ‘Ik jou ook niet’’