Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Ten val

“Zeven jaar geleden verbrak ik mijn relatie. ‘Dan kom je toch tot je een huis hebt bij ons wonen’, stelde mijn moeder meteen voor. Ik ben er nooit meer weggegaan. Vier jaar geleden kreeg mijn vader Alzheimer. Autorijden ging niet meer, zijn logica was weg. Hij ging steeds verder achteruit. Ik hielp hem met de dagelijkse dingen: aankleden, wassen. Hij was ook slecht ter been. In oktober 2024 ging hij twee dagen in de week naar de dagbesteding. ‘Adele, ik hoor hier niet’, huilde hij. Ik wou dat ik het nooit had gedaan, maar ik moest iets om ook even twee dagen mijn handen vrij te hebben. ’s Nachts zat papa vaak op de rand van zijn bed te praten. ‘Ga nou slapen’, zei ik dan. Ik vroeg de huisarts om slaappillen, maar die kregen we niet vanwege valgevaar. Er werden antidepressiva voorgeschreven. Maar juist daardoor kwam hij ten val en werd hij bedlegerig.”

Was ik maar dood

“Begin januari 2024 overleed hij. Vier maanden eerder hadden we nog het 65-jarig huwelijk van mijn ouders gevierd – ze hebben zelfs nog in de krant gestaan. Mijn vader gaf het op, het ging gewoon niet meer. Zelfs eten was een opgave. Het was zo’n lieve man. Ik ging regelmatig naar IJmuiden om een visje met hem te eten, mama wilde dan niet mee. Ik mis hem vreselijk. Mijn moeder heeft dementie. Haar kortetermijngeheugen werkt niet meer, maar ze kent me nog wel. Ik zorg nu ook voor haar. Ze doet feitelijk niet veel meer dan in bed liggen of in haar stoel zitten. Ik haal haar uit bed, ik kleed haar aan, ik maak haar eten, ik doe het huishouden en ik verschoon haar een paar keer per dag. ‘O Adele, ik vind het zo erg’, zegt ze weleens, als een ongelukje heeft gehad, gevolgd door: ‘Was ik maar dood.’ Ik praat haar dat dan uit haar hoofd. ‘We zijn zo’n goed team samen. Ik kan er niet twee in een jaar tijd missen’, zeg ik dan.”

Bijtijds naar bed

“Ik werk drie avonden en nachten in de week in de leukste pianobar van Amsterdam. Een avond in de week komt onze buurvrouw Annemarie van zeventig bij mijn moeder zitten. Zij legt haar dan later op de avond op bed. De andere dagen breng ik haar al om 19.00 uur naar boven en stop ik haar bijtijds in. Als ik dan om 5.00 uur thuiskom, ga ik altijd even bij haar kijken en dan ga ik zelf drie tot vier uur slapen. Ik blijf dan wel vaak tot 11.00 uur liggen en dan haal ik mijn moeder weer uit bed. Dat vindt ze niet erg. Ze ligt altijd heerlijk.”

Samen lachen

“Een paar keer per week heeft mijn moeder een boze bui. ‘Jij rotwijf, jij doet nooit wat hier’, zegt ze dan bijvoorbeeld. Ik weet dat dat de dementie is, dus praat ik met haar mee. ‘Het geeft niks, ik hou wel van je’, zeg ik dan. ‘Nou, ik weet niet of ik ook wel van jou hou’, reageert zij dan weer fel. Dat doet ze zeker wel en dat zegt ze iedere avond als ik haar naar bed breng. Soms jank ik even flink. En ik kan er goed over praten met mijn vriendinnen en buurvrouw Annemarie. Ondanks dat haar leven nu zo beperkt is, moet ik er niet aan denken dat ze er niet meer is. Ik geniet nog zo van haar. We kunnen verschrikkelijk lachen samen en kijken altijd naar Vandaag Inside.”

Blijft plannen

“Als mijn moeder in haar stoel zit, ga ik vaak even de deur uit. Even boodschappen doen of langs bij een vriendin. Voor mijn moeder zet ik dan Julio Iglesias of Wim Sonneveld op. Dat vindt ze mooi. Mijn twee broers wonen in Limburg en doen wat ze kunnen. ‘Wat jij voor je ouders doet, is niet normaal’, heb ik al zo vaak gehoord. Mensen hebben er veel respect voor. Ik weet dat het niet normaal is, maar toch voelt het als vanzelfsprekend. Ik heb een fantastische jeugd gehad, we hadden het heel goed. Dat ik eerst voor mijn vader en nu voor mijn moeder zorg, voelt absoluut niet als een opgave. Als ik dit van tevoren had geweten, was ik zeven jaar geleden zo opnieuw bij ze ingetrokken.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.