Makelaar Mandy: ‘‘Erwin vroeg iets,’ zei Tijn uiteindelijk. ‘Wat dan?”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 18 mei

Zaterdagochtend zat Tijn aan mijn keukentafel met wallen onder zijn ogen, zijn handen om een mok koffie en zijn koffer nog steeds naast de bank.
Hij heeft op de bank geslapen. Niet in mijn bed. Niet tegen mij aan, hoezeer ik er ook naar verlangde. Niet met zijn hand op mijn buik alsof we ergens midden in een romantische doorbraak zaten. Het was bizar. Ik in bed. Tijn op mijn bank, onder de plaid vol chocoladevlekjes die ik gebruik als ik op zondagmiddag met een slechte film en chips wil doen alsof de wereld niet bestaat.

Beroerd

Hij zag er beroerd uit.
Mijn hart veranderde in een roze brok smurfenklei. Er was niets meer mee te beginnen. Maar ik wilde sterk zijn. Zo mocht het niet gaan tussen ons.
‘Erwin vroeg iets,’ zei hij uiteindelijk.
Ik stond bij het aanrecht en smeerde een boterham die ik helemaal niet wilde eten. ‘Wat vroeg hij?’
Tijn keek naar zijn koffie. ‘Of ik nog bij hem was omdat ik van hem hou, of omdat ik nergens anders heen durf.’
Ik zei niets.
Dat was het veiligst. Als ik praatte, kwam er meestal meteen een hele optocht uit.

Niets

‘En?’ vroeg ik dan toch. ‘Wat zei je?’
Hij ademde uit. ‘Ik wist het niet.’
Daar was het.
Niet: ik koos voor jou.
Niet: ik heb eindelijk begrepen wat ik wil.
Alleen maar dat sullige: ik wist het niet. Na al die maanden wist hij het nog steeds niet. Een flinter irritatie trok door me heen.

‘Ik mis je’

Ik legde het mes naast het bord.
‘Dus toen kwam je naar mij.’
Hij keek op. ‘Ik wist niet waar ik anders heen moest.’
‘Dat zei je gisteren ook.’
‘Omdat het waar is.’
Ik lachte kort, maar er zat niets grappigs in. ‘Tijn, hoor je zelf wat je zegt?’
Hij haalde een hand door zijn haar. ‘Ik mis je.’

Lafbekkerige gedrag

En dat wilde ik horen. Exact dat. Maar niet op deze manier. Niet zo. Mijn lichaam protesteerde. Eén zin van hem en ergens in mij verschoof alles en wilde ik hém. Het kon me niets schelen.
Maar mijn verstand won en ik bleef staan.
‘Ik mis jou ook,’ zei ik. ‘Maar daar gaat het nu niet om.’
Hij keek me aan en even zag ik weer precies waarom dit zo lang had geduurd. Die ogen. Die mond. Die hele vermoeide, onmogelijke man die tegelijkertijd weer zoveel gaf.
‘Je kunt niet bij mij komen schuilen voor een keuze die je zelf niet durft te maken,’ zei ik. ‘Want dat lafbekkerige gedrag ben ik eigenlijk wel zat.’

Niet eerlijk

Zijn gezicht vertrok. ‘Dat is niet eerlijk.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Dat klopt. Dit hele verhaal is niet eerlijk.’
Hij stond op. ‘Ik dacht dat ik bij jou veilig zou zijn. Even kon nadenken.’
‘Dat doe je maar in een hotel. Of je belt een vriend. Of je gaat wandelen tot je benen eraf vallen. Maar je komt niet met een koffer bij mij staan alsof ik een nooduitgang ben met all inclusive-service.’
Hij keek naar de bank. Naar de plaid. Naar zijn koffer.
‘Dus je wilt dat ik ga.’
Ik slikte. ‘Ja.’

Begrijpen

Dat ene woord deed meer pijn dan ik had verwacht. Alsof ik het met mijn blote handen uit mijn eigen borstkas moest trekken.
Tijn knikte langzaam. Hij pakte zijn koffer en trok zijn jas aan. Bij de deur bleef hij nog even staan.
‘Ik dacht dat jij me zou begrijpen.’
Wow. Dat raakte. Natuurlijk raakte dat. Maar dit keer liet ik de pijn niet bepalen wat ik deed.
‘Ik begrijp je juist te goed,’ zei ik. ‘Daarom moet je gaan.’

Toen de deur achter hem dichtviel, bleef ik nog een tijd in de gang staan. Ik was compleet leeg.

Vandaag hangt zijn geur nog een beetje in mijn woonkamer. Of misschien verzin ik dat. Ik zet de ramen open en geef de balkonplantjes water.

Kantoor

Op kantoor is Eva al binnen. Natuurlijk.
‘Goed weekend gehad?’ vraagt ze.
Ik hang mijn jas op. ‘Interessant weekend.’
‘O?’
‘Niet op de leuke manier.’
Ze kijkt alsof ze graag wil doorvragen, maar gelukkig gaat de telefoon.

Schokje

Mijn computer start op. In mijn mailbox staat één nieuw bericht van mezelf, verzonden vanaf info@deurendam.nl. Alleen een testmailtje. Toch krijg ik weer dat kleine schokje in mijn buik.
Deur & Dam bestaat nog steeds.
Ook als Tijn niet weet wat hij wil.
Ook als Robbert boos is.
Ook als de BN’er overal met zijn vingers in zit te wroeten.
Ook als ik zelf soms geen idee heb waar ik mee bezig ben.

Tijn

Rond elf uur trilt mijn telefoon.
Tijn.
Ben weer thuis. Dingen uitzoeken. Sorry voor zaterdag. Ik weet dat je gelijk hebt. Ik zit er alleen he-le-maal doorheen.
Ik lees het bericht drie keer.
Dan leg ik mijn telefoon ondersteboven naast mijn toetsenbord en open een dossier van een klant die ruzie heeft over een berging.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: ruzie met Robbert en spanning met Maureen

Makelaar Mandy: ‘Precies op dat moment gaat de deurbel. Half elf’

Makelaar Mandy: ‘Dan staat Maureen op en trekt me mee naar haar slaapkamer’

Makelaar Mandy: ‘Hij schuift mijn rok omhoog. ‘Jij bent gevaarlijk”

Makelaar Mandy: ‘Robbert maakt geen grapjes vandaag. En dan komt het’