Makelaar Mandy: ‘Precies op dat moment gaat de deurbel. Half elf’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 14 mei

Op kantoor hangt de vrijdagmiddag al vroeg in de lucht. Nick is buiten de deur, Eva loopt rond met een energie alsof ze auditie doet voor Superstars en Maureen kijkt het zwijgend aan met de ontspannen blik van iemand die doorheeft dat er langzaam iets aan het verschuiven is.
Ik probeer me op mijn werk te concentreren, maar dat lukt maar half. Ik bel een klant terug, verplaats een bezichtiging, werk twee mails weg en corrigeer een fout in een koopakte waar Eva veel te nonchalant overheen had gelezen.
‘Ik had hem wel al gezien hoor,’ zegt ze als ik de aanpassing doorvoer.
‘Mooi,’ zeg ik. ‘Dan zijn we het eens.’
Ze kijkt alsof ze iets terug wil zeggen, maar Maureen staat net op dat moment op van haar plek achter de schermwand.
‘Koffie?’ vraagt ze.
Aan mij. Niet aan Eva.

Drie proefdrukken

Rond half één loop ik met mijn tas richting het keukentje omdat ik dringend koffie nodig heb voor ik Eva door het raam naar buiten wil duwen. Ik wil even iets nakijken, maar als ik de envelop pak die ik zoek, glijdt hij uit mijn hand. En ja hoor, daar is Maureen die blijkbaar ook koffie nodig heeft, of even een onderonsje met mij wil.
‘Wat is dat?’
‘Niks.’
‘Mandy.’
Ik zucht, trek de envelop open en haal er drie proefdrukken uit. Dik papier. Crèmekleurig. Bovenaan in eenvoudige zwarte letters:
Deur & Dam
Mandy van Dam Makelaardij
Daaronder een piepklein logo van een deur met een D erin als gesmeed ijzerwerk.

Ineens echt

Ik had het besteld om te kijken hoe het zou worden. Een kleine order, niet te duur, zodat ik eventueel nog dingen kon aanpassen als ik nieuw drukwerk nodig had.
Maureen kijkt naar het crèmekleurige papier, naar het kleine zwarte logo bovenaan en daarna weer naar mij.
‘Zo,’ zegt ze rustig. ‘Dit wordt ineens echt.’
Ik leun tegen het aanrecht en sla mijn armen over elkaar alsof dat helpt tegen de zenuwen die ineens overal tegelijk zitten.
‘Ik had ze gewoon besteld om te kijken hoe het eruitzag.’
‘Tuurlijk.’
‘Nee serieus.’
Maureen glimlacht heel even. ‘Mandy, mensen bestellen niet voor de grap briefpapier.’
Voorzichtig pakt ze een visitekaartje vast.
‘Mooi,’ zegt ze.
Meer niet.
Eva kijkt vanaf haar bureau onze kant op. ‘Wat is dat?’ Ze doet alsof ze druk is met haar scherm, maar ik zie dat ze kijkt vol nieuwsgierigheid.
‘Papier,’ zegt Maureen.
Ik moet zo hard mijn lach inhouden dat mijn buik ervan trekt. Vlug proppen we alles in de envelop en zetten koffie.

Moeder

Rond half vijf appt mijn moeder.
Vik en ik zijn in de buurt. Zin om straks even koffie te drinken?
Ik glimlach.
Prima. Half zes bij dat koffiezaakje om de hoek?
Als ik mijn jas aantrek, loopt Eva net langs met een stapel dossiers tegen haar borst geklemd.
Maureen kijkt op van achter haar scherm.
‘Ga je?’
‘Ja. Mijn moeder en Vik willen koffiedrinken.’
Ze knikt. ‘Goed idee. Even weg hier.’
Dat laatste zegt ze zacht genoeg om alleen voor mij bedoeld te zijn.

Ineens echt

In het koffiezaakje ruikt het naar warme melk en kaneel. Mijn moeder zit al aan een tafeltje bij het raam, met Vik tegenover zich. Voor haar staat kruidenthee. Voor hem koffie. Tussen hen in ligt een klein roze steentje naast de suikerpot.
‘Ik ben mee als emotionele handbagage,’ zegt Vik als hij zijn hand opsteekt. ‘En omdat je moeder vond dat ik niet mocht blijven mopperen.’
‘Doe nou eens lief,’ zegt mijn moeder.
Ze zegt het zacht, maar ik hoor meteen dat er al iets vóór mij is gebeurd.
Ik ga zitten en bestel koffie. Het is meteen veel rustiger dan op kantoor, alsof iemand het volume van de dag eindelijk lager draait.
‘En?’ vraagt Yvonne terwijl ze haar theeglas tussen haar handen warm houdt. ‘Hoe voelt het nu het ineens echt begint te worden?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Alsof ik afwisselend een briljant idee heb gehad en compleet gestoord ben geworden.’
Vik knikt. ‘Klinkt als bijna alles wat achteraf een goed besluit blijkt.’

Springen zonder parachute

Ik glimlach naar hem, maar mijn moeder kijkt me nog steeds onderzoekend aan op die rustige moederlijke manier van haar.
‘Ik dacht altijd dat het moment waarop je iets voor jezelf begint superfijn zou zijn,’ geef ik toe. ‘Maar het is vooral alsof ik ergens vanaf spring terwijl ik geen parachute bij me heb.’
Mijn moeder knikt langzaam. ‘Nadat Vik en ik weer gingen daten en hij af en toe bleef slapen, heb ik serieus drie weken buikpijn gehad.’
‘Dat klinkt niet romantisch,’ zeg ik.
‘Dat was het ook niet. Ik was gewend aan mijn eigen leven, mijn eigen ritme, mijn eigen stilte. Ineens stond er iemand naast mijn tandenborstel, iemand die vond dat kaas niet open in de koelkast hoorde te liggen en die elke ochtend floot onder de douche.’
Vik kijkt beledigd. ‘Ik fluit heel muzikaal.’
‘Je fluit als een kanarie die een pot Nutella heeft ingeslikt,’ zegt mijn moeder.
Zelfs ik moet lachen.

Boos op toen

Maar haar lach blijft niet helemaal hangen. Ze schuift met haar duim over het roze steentje op tafel.
‘Ik probeer dan te denken: dit is gewoon oude energie die loskomt,’ zegt ze. ‘Dat zegt mijn therapeut ook. Dat je soms niet boos bent op nu, maar op toen.’
Vik zucht bijna onhoorbaar.
Mijn moeder kijkt hem meteen aan. ‘Wat?’
‘Niks.’
‘Nee, zeg het dan.’
‘Ik zei niks.’
‘Maar je zucht alsof ik net een wierookwinkel heb opgeblazen.’
Vik wrijft met zijn hand over zijn gezicht. ‘Ik vind gewoon niet alles energie, Yvon. Soms is kaas gewoon kaas.’
‘En soms,’ zegt mijn moeder, ineens scherper, ‘is kaas blijkbaar belangrijk genoeg om er ruzie over te maken om half acht ’s ochtends.’

Wennen

Ik neem een slok koffie en voel me ineens twaalf jaar oud.
‘Vanochtend hadden we alweer ruzie,’ zegt mijn moeder tegen mij. ‘Dit keer over havermout.’
‘Havermout?’
‘Hij maakt het met water. Water, Mandy. Alsof we in een strafkamp zitten.’
Vik heft zijn handen. ‘Het is gezonder.’
Daar valt een kleine stilte.
Niet lang. Maar lang genoeg.
Vik kijkt naar zijn koffie. Mijn moeder naar haar thee. Het roze steentje ligt tussen hen in alsof het ook niet meer weet bij wie het hoort.
‘Nee, maar serieus,’ zegt mijn moeder dan, zachter. ‘Het is wennen. Vik en ik kennen elkaar van vroeger, maar vroeger is geen plek waar je zomaar weer kunt gaan wonen. Hij heeft zijn eigen gewoontes. Ik heb de mijne. En soms…’
Ze stopt.

Er zijn voor iemand

‘Soms wat?’ vraag ik.
Ze draait haar glas een stukje. ‘Soms word ik niet boos om havermout. Of kaas. Of fluiten. Soms word ik boos omdat hij nu ineens wel weet hoe je blijft. Hoe je er bent voor iemand.’
Vik kijkt op.
‘Yvonne,’ zegt hij zacht.
‘Nee, laat maar.’ Ze glimlacht meteen, te snel. ‘Ik wil er ook geen volle maan-ceremonie van maken midden in een koffiezaak.’
‘Dat zou ik waarderen,’ zegt Vik.
Ze geeft hem een tik tegen zijn hand, maar haar ogen zijn vochtig.

Opnieuw beginnen

‘Die ruzies vreten energie,’ zegt ze tegen mij. ‘En ik merk dat ik dan meteen weer wil controleren. Mijn eten. Mijn lijf. Mijn huis. Alles. Alsof ik mezelf bij elkaar kan houden door de havermout goed te doen.’
Ik kijk naar haar dunne handen om het theeglas en ineens vind ik mijn eigen parachuteproblemen heel klein worden.
‘Maar,’ zegt ze, terwijl ze rechtop gaat zitten en haar steentje oppakt, ‘misschien is dat ook wat opnieuw beginnen is. Dat je blijft zitten als het even donker wordt.’
Vik legt heel voorzichtig zijn hand naast die van haar op tafel. Niet erop. Ernaast.
Mijn moeder kijkt ernaar.
Ze laat haar hand liggen. Maar ze pakt hem niet.

Bekaf

Tegen de tijd dat ik thuiskom, ben ik bekaf. Het is weekend, gelukkig. Ik heb het eerlijk gezegd ook he-le-maal gehad met alles en iedereen.
Ik trek een joggingbroek aan, schenk wijn in en klap mijn laptop open aan de keukentafel.
Deur & Dam staat nog steeds open op mijn scherm.
Logo’s. Lettertypes. Een mapje met ‘misschien goed’ dat inmiddels zevenentwintig verschillende lettertypes bevat. Waanzin.
Buiten is het inmiddels donker. Binnen voelt het warm, veilig.
Ik stuur nog één mail vanaf info@deurendam.nl naar mezelf, alleen maar omdat ik het nog steeds leuk vind om die naam bovenaan mijn scherm te zien staan alsof ik plotseling een serieus volwassen zakenvrouw ben geworden.
Daarna leun ik achterover met mijn glas wijn in mijn hand en merk ik dat ik voor het eerst in weken het gevoel heb dat ik ergens grip op krijg.

Deurbel

Precies op dat moment gaat de deurbel.
Ik kijk automatisch op de klok.
Half elf.
Rens?
Ik loop naar de deur en trek hem open.
Tijn staat op de galerij met een koffer naast zich, zijn verward en vlekken in zijn hals.
Een paar seconden zeggen we allebei niets.
Hij kijkt me alleen aan op die manier die vroeger genoeg was om mijn nuchterheid te laten veranderen in roze badwater.
‘Ik wist niet meer waar ik anders heen moest,’ zegt hij zacht.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Dan staat Maureen op en trekt me mee naar haar slaapkamer’

Makelaar Mandy: ‘Hij schuift mijn rok omhoog. ‘Jij bent gevaarlijk”

Makelaar Mandy: ‘Robbert maakt geen grapjes vandaag. En dan komt het’

Makelaar Mandy: ‘Beschikbaar. Mijn maag maakt meteen een flinke sprong’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende stap en de perfecte naam