Makelaar Mandy: ‘Zijn hand in mijn nek. Mijn rug tegen de muur’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 25 maart

Ik heb vanavond afgesproken met de BN’er in het hotel. In de lift voel ik de bekende onrust in mijn buik. Die voelt niet verkeerd. Juist niet. Het is dat kriebelige van ergens naartoe leven waarvan je weet dat het leuk wordt.
Ik heb mijn nieuwe koningsblauwe jurk aan en mijn nieuwe laarzen. Misschien een beetje overdreven voor een hotelkamer, maar ik voel me er mooi in en stevig en vrouwelijk tegelijk.

‘Daar ben je dan’

Als hij de deur opendoet, kijkt hij eerst naar mijn gezicht en dan pas naar de rest van me. Dat vind ik prettig. Niet gulzig. Eerder blij.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Daar ben je dan.’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Teleurgesteld?’
‘Integendeel.’
Hij pakt mijn hand en trekt me naar binnen. Op het tafeltje bij het raam staat een glas wijn voor mij klaar en naast de fles ligt een klein wit tasje.
‘Wat is dat?’
Hij haalt zijn schouders op alsof het niets voorstelt. ‘Iets kleins.’
Ik kijk erin en zie een lipstick van Chanel. Echt zo’n mooie huls waar je vanzelf al blij van wordt. Ik draai hem open en moet lachen.
‘Deze kleur is prachtig.’
‘Dat dacht ik ook.’
Ik houd hem voor mijn mond alsof ik hem meteen wil opdoen, maar kijk eerst nog even naar hem. ‘Dit is wel gevaarlijk, hoor. Zo maak je indruk bij me.’
‘Dat was de bedoeling.’

Precies goed

De kleur is precies goed. Niet te donker, niet te popperig. Hij past belachelijk mooi bij mijn jurk, wat natuurlijk toeval is, maar toch voelt het alsof hij beter naar me kijkt dan de meeste mannen.
Ik ben er echt blij mee. Het is iets liefs. Iets dat hij met aandacht heeft uitgezocht voor me. Niet zomaar een generiek cadeautje van een man die denkt dat vrouwen blij worden van alles met een strik erom.

Lekker wijf

Hij kijkt terwijl ik hem opdoe en zegt dan zacht: ‘Wat ben je toch een lekker wijf.’
Ik voel me op dat moment allesbehalve goedkoop. Dat verbaast me zelf nog het meest. Ergens had ik misschien gedacht dat ik me schimmiger zou voelen met hem, of ordinaire bijrollenenergie, maar dat is helemaal niet zo. Ik voel me juist gezien. Begeerd ook. Alsof hij me echt leuk vindt. Alsof het hem niet alleen om mijn lijf gaat, al helpt dat natuurlijk wel mee.

Vertrouwde

Hij zet zijn glas neer, komt dichterbij en kust me. Eerst rustig, bijna voorzichtig, maar dat houdt bij ons nooit lang stand. Het is meteen weer dat vertrouwde omslaan. Alsof iets in ons allebei steeds maar een paar tellen beleefd kan doen voor het loslaat.
Zijn hand in mijn nek. Mijn vingers in zijn shirt. Mijn rug tegen de muur. Mijn lach nog half in mijn mond als hij me weer kust.
Om deze man kun je ook geen strik doen. Je kunt hem niet vangen. Het iets… gulzigers dan dat.
Hij trekt me steeds verder uit mijn hoofd en ik werk daar volledig aan mee. Alles in mij doet mee. Mijn huid, mijn ademhaling, mijn handen, dat rare gretige gevoel in mijn buik alsof ik steeds net te dicht langs een rand ga en dat expres nog een keer doe. O. Zo. Lekker.
Naakt rol ik bovenop hem. Zit op hem. Bereid hem. Hij zweet. Mijn borsten wippen op en neer. We zoenen. Rijden. Ik laat me gaan en geniet.

Helemaal niets

Later lig ik met warm zware benen naast hem in het grote witte hotelbed en denk ik even aan helemaal niets. Dat is misschien nog het lekkerst. Dat mijn hoofd eindelijk eens ophoudt met duwen, rekenen, voelen, afwegen. Gewoon stilte. Mijn arm over mijn ogen. Zijn hand op mijn buik.

‘Wijn?’ vraagt hij.
‘Ja.’
We zitten even later allebei half aangekleed bij het raam met een glas rood in onze hand. Mijn haar is een rommel en mijn lipstick is natuurlijk allang verdwenen, maar dat maakt me ineens helemaal niets uit. Hij heeft een singlet aan over zijn boxer en hij ziet eruit alsof hij hier best nog uren zou kunnen blijven zitten als niemand iets van hem wilde.

Gehad met alles

‘Ik heb het soms zó gehad met alles,’ zegt hij dan ineens.
Ik kijk op. ‘Waarmee?’
‘Met alles wat aan me trekt.’ Hij neemt een slok. ‘Mensen, afspraken, verwachtingen, gezien worden. Soms denk ik serieus dat ik vijf dagen naar Curaçao wil. Gewoon alleen. Op een strandbed liggen. Lezen. Geen bekenden. Geen gelul. Gewoon kwijt zijn.’

Het is de eerste keer dat hij iets zegt wat niet alleen leuk, glad of verleidelijk is. Iets wat klinkt alsof het niet bedoeld is om indruk te maken of om grappig te zijn.
‘Waarom doe je het dan niet?’
Hij glimlacht schuin. ‘Omdat er altijd wel weer iets tussendoor komt. En omdat iedereen altijd denkt dat jij beschikbaar bent als je zichtbaar bent.’
Die zin blijft hangen.

Persoonlijker

We praten nog wat verder. Over druk zijn. Over mensen die meer van je willen dan je eigenlijk kunt geven. Over hoe moe je soms kunt worden van je eigen leven als iedereen er iets van vindt. Ik vind het prettig dat hij persoonlijker is geworden. Minder alleen glanslaag en hotelkamer.
En toch.
Net als ik denk dat het juist daardoor makkelijker wordt, zegt hij iets waardoor er weer een heel klein korreltje zand tussen de tandwielen komt.

Helpen

‘Je moet me trouwens laten helpen met die plannen van je,’ zegt hij. ‘Ik ken nog wel iemand die iets voor je kan betekenen. Een pand, zichtbaarheid, een ingang. Zoiets is voor mij één appje.’
Ik kijk naar mijn glas.
Hij zegt het niet fout. Echt niet. Niet op een vieze manier, niet alsof hij me wil kopen of alsof ik hem iets verschuldigd ben. Juist daarom is het lastig. Want het is welkom. Ontzettend welkom zelfs. En tegelijkertijd wil ik niet dat ik een soort project van hem word. Of nog erger: een vrouw die toevallig op het juiste moment in het juiste bed is beland en daar dan slim gebruik van maakt.
‘Dat is lief,’ zeg ik.
‘Ik meen het ook.’
‘Dat weet ik.’
En dat is ook het ingewikkelde. Ik geloof hem namelijk.

Armbandje

Als ik later naar huis rijd, draai ik aan het armbandje om mijn pols. Dat van Tijn. Kerst. Fijn kettinkje, mooie kleur, echt precies iets wat ik zelf ook zou hebben gekozen. Ik heb het de hele avond omgehouden zonder erbij na te denken en nu denk ik er juist alleen nog maar aan.
Is dat raar?
Ik weet het niet.

Raar?

Thuis bel ik Saskia terwijl ik mijn gloednieuwe laarzen uitschop.
‘Vind jij het raar dat ik dat armbandje nog draag?’
‘Vind je het mooi?’
‘Ja.’
‘Nou dan.’
‘Ja, maar dat is toch niet het hele verhaal?’
‘Bij sieraden meestal wel.’
Ik moet lachen. ‘Jij hebt echt geen moreel kompas.’ Ik kijk naar mijn pols terwijl we praten. Ze heeft natuurlijk gelijk. Ik vind het mooi. Maar toch schuurt het. Alsof ik iets van vroeger omhoud terwijl ik intussen in andere kamers lig en andere mannen mij lipstick geven.
Als we ophangen, doe ik het af.

Saskia: lees nu gratis

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Ik ga naar binnen, kijk in de spiegel en denk meteen: ja’

Makelaar Mandy: ‘Als ik wil oversteken, staat Robbert daar. De aannemer met wie ik zoende op de zolder’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een onverwachte wending en leugentje om bestwil

Makelaar Mandy: ”Tijn,’ zeg ik. Weer stilte. ‘Ik moet je iets zeggen”

Makelaar Mandy: ”En dan? Wie staat er dan naast je?’, vraagt ze’