Cora en Floris werden ouders van een drieling: ‘Hun babytijd was schattig maar heel hard werken’

Goede huis?

Als het Vriendin-team aanbelt bij het huis van Cora en Floris, wordt er niet opengedaan. Zijn we wel bij het goede huis? Check: ja. We drukken nog een keer op de bel, pakken onze telefoon erbij, maar Cora neemt niet op. Dan zien we achter de gordijnen een stofzuiger bewegen. Ha, dat verklaart het: Cora hoort ons niet. Als ze opendoet en ons welkom heet, vertelt ze dat de kinderen nét in bed liggen voor hun middagdutje.

Veel steun

Cora en haar man Floris hebben een eeneiige drieling. Cees, Teus en Saul zijn nu anderhalf. Cora en Floris kijken terug op een roerige periode waarin ze opeens ouders werden van drie kinderen tegelijk. Hoe het nu gaat, willen we natuurlijk weten. “Eigenlijk heel goed, ik vind het hartstikke leuk met de jongens,” vertelt Cora, terwijl ze in de open keuken koffiezet voor het bezoek. En het samen met haar man managen van hun drie kleine jongens? “Ook dat gaat best goed. Natuurlijk hebben we er lastige dagen tussen zitten. De afgelopen weken waren de kinderen alle drie erg ziek, ze hadden het RS-virus. Dat was ontzettend aanpoten, je hebt dan alles keer drie. En helaas lukte het Cees niet om er zelfstandig bovenop te komen, dus hij belandde in het ziekenhuis. Maar je weet dat dat uiteindelijk weer over gaat en dat je het moet uitzitten. Floris en ik hebben elkaar afgewisseld: de ene dag nam hij vrij van zijn werk en was hij bij Cees, de andere dag deed ik dat. En gelukkig hebben we oppas aan huis, die voor Saul en Teus zorgde. Ze heet Steef en de jongens zijn dol op haar. Als ze binnenkomt, zeggen ze haar naam en geven ze haar een knuffel. Aan haar hebben we veel steun. Net als aan onze familie en vriendinnen, trouwens, die in het begin een pooltje vormden om te helpen met het voeden van de jongens. Die eerste maand na mijn bevalling hebben we niet hoeven koken. Elke dag kwam er wel iemand langs met een maaltijd.”

Wel wennen

Ze gaat aan de keukentafel zitten, naast de drie kinderstoeltjes van de jongens op een rij. Hondje Fred – voluit Frederike – maakt meteen van de gelegenheid gebruik en klimt op schoot. “Fredje was natuurlijk altijd enig kind, en ineens had ze drie broertjes. Dus die moest wel even wennen aan de nieuwe situatie. En nog steeds. Zodra ik ergens alleen zit, kruipt ze meteen bij me”, lacht Cora. Een jaar geleden zag het leven er met drie baby’tjes een stuk anders uit. Terwijl ze van haar cappuccino nipt: “Ik dacht toen: ons leven wordt nooit meer ontspannen. Maar dat is dus wel zo. Vanaf het moment waarop ze de hele nacht gingen doorslapen, kwam ik langzaam weer een beetje tot mezelf. Ik vond het fijn om weer tijd te hebben voor andere dingen: voor vrienden, werk, sporten, en tijd voor elkaar. Ook al hebben we natuurlijk zo onze uitdagingen. Floris heeft een eigen zaak, ik ben vorig jaar voor mezelf begonnen en heb daarnaast een drukke baan. Natuurlijk willen we onze kinderen ook veel aandacht geven. Dus uiteindelijk hebben we altijd een tekort aan tijd.” De truc om toch overeind te blijven in dat drukke bestaan, is een voornemen dat ze al tijdens haar zwangerschap maakte: om elke dag een half uur voor zichzelf te nemen. “Dat lukt bijna altijd. Vanaf het moment waarop de jongens acht weken oud waren, hadden we oppas aan huis, Steef dus. Ik had nog verlof, dus ik vroeg me in eerste instantie af of dat wel nodig was. Maar het wás echt nodig, want het was druk. Met drie baby’s ben je nog minder flexibel dan met één of twee kinderen. Alleen al het huis uit komen met drie kinderen, vond ik een enorme opgave. Maar doordat Steef er was, was ik sneller klaar met voedingen geven. En was er ruimte om even snel in mijn eentje boodschappen te doen, of om naar de kapper te gaan.”

Even rust

Hond Fredje, nog steeds op schoot, snurkt van gelukzaligheid. Cora moet lachen en aait haar over haar bolletje, terwijl ze vertelt over de tijd dat ze zwanger probeerde te worden. Dat lukte niet, en in september 2023 hoorden ze dat de kans klein was dat Cora zwanger kon worden. “Tot die tijd was ik optimistisch. We waren al een tijdje bezig, maar ik dacht altijd: er is zoveel mogelijk.” Cora en Floris zaten in een fertiliteitstraject, en na acht IUI-pogingen die op niets uitliepen, begonnen ze met IVF. Cora’s lichaam reageerde slecht op de hormonen, maar uiteindelijk leverde dat toch vier eicellen op. Helaas leidde dat niet tot een zwangerschap. “Toen we dat te horen kregen, voelde ik me echt even verslagen. Ik dacht: er is dus een kans dat het helemaal niet gaat lukken. Extra frustrerend vond ik dat alles er goed uitzag, bij ons allebei. Als je weet wat de reden is waarom iets mislukt, kun je er iets aan doen. Maar in ons geval was het gewoon pech dat ik maar niet zwanger werd.” Na dat nieuws hadden Cora en Floris echt even vakantie nodig. “Ik wilde mijn lichaam even wat rust geven en niet meteen beginnen met een volgende IVF-poging. Dan zouden we het in januari weer oppakken.”

Misselijk

Het was inmiddels oktober, twee weken na die slechte uitslag, en Cora en Floris gingen op vakantie naar Mexico. “Dat was fantastisch. We kwamen tot rust, vonden het een zalig land en hebben heerlijk gegeten.” Maar na die vakantie voelde Cora zich ziek. En misselijk. Ze kon onmogelijk zwanger zijn. Dacht ze. “Ik had totaal geen rekening gehouden met een zwangerschap, ik dacht dat ik misschien last had van een jetlag. Maar die duurde wel héél lang. Mijn schoonzusje zei dat het klonk alsof ik zwanger kon zijn. Ik zou die week het ziekenhuis bellen voor een nieuwe afspraak en ik dacht: laat ik voor de zekerheid toch maar een testje doen. Ik was me aan het klaarmaken om naar mijn werk te gaan, deed even die test, en vlak voordat ik de deur uitging, dacht ik: o ja, die test. En toen zag ik dus die twee streepjes! Toen heb ik eerst die verpakking nog vier keer gelezen, want betekenen twee streepjes nou echt dat je zwanger bent? Ik kon het niet geloven. Ik snapte het oprecht niet. Toen heb ik mijn beste vriendin gebeld. Misschien is dat een beetje vreemd, maar ik wilde het Floris niet over de telefoon vertellen, na alles wat we samen hadden meegemaakt. Ik wilde hem aankijken als ik het hem zou vertellen. Mijn vriendin vroeg hoe ver ik was. Ik had geen idee, maar ik had wel een beetje bloedverlies gehad op een strand in Mexico – achteraf was dat inderdaad een innestelingsbloeding. Zij adviseerde me om het ziekenhuis te bellen, omdat ik daar onder behandeling was.”

Baby A, B én C

Cora vertelt hoe ze vervolgens samen met haar vriendin naar het ziekenhuis ging. De echoscopist wilde een echo maken om te zien hoever haar zwangerschap was. “Zodra zij het echoapparaat op mijn buik zette, zag ik meteen twee baby’tjes. De echoscopist bleef lang stil, voor mijn gevoel duurde het minuten. Ik dacht dat er misschien iets was met de baby’s, want zelf zag ik geen hartjes. Tot ze zei dat ze naast een mooie baby A en B ook een baby C zag. Mijn vriendin en ik riepen allebei tegelijk: ‘Waaattt?!’ De baby’s zagen er mooi uit, zei de echoscopist. Ik was op dat moment al bijna tien weken zwanger, de hele kritieke fase was al voorbij. Ik was dus toch spontaan zwanger geworden – van een drieling!” En haar man Floris wist nog van niks. Na haar werk kocht Cora drie rompertjes, en legde ze die samen met de echo’s en de test op de keukentafel. Eerst bevatte hij het niet helemaal. Maar toen was hij heel blij. “Floris wilde altijd graag vader worden. Zijn broer en zus hadden al twee kinderen. Hij had al eens gezegd dat hij drie kinderen wilde om op voorsprong te komen. Nou, hij had in één keer zijn broer en zus ingehaald. Onze kinderen bleken later ook nog een eeneiige drieling te zijn, een kans van één op twee miljoen.”

Pittig

Zwanger zijn vond Cora fantastisch. “Ik zou nog wel tien keer zwanger willen zijn. Ik had me natuurlijk al een miljoen keer afgevraagd hoe het zou zijn om een kindje in mijn buik te voelen, en nu was het eindelijk zover. Natuurlijk heb ik het af en toe zwaar gehad en was ik soms moe, maar toch. Al is je lichaam niet gebouwd op een zwangerschap van een drieling: ze drukten op mijn longen en maag, en mijn hart moest hard werken om al dat bloed rond te pompen. Het was pittig. Maar ik voelde me goed.”

Drie jongens

Pas bij de geboorte hoorden Cora en Floris dat ze drie jongens hadden gekregen, dat wilden ze niet eerder weten. “Dat vond ik superleuk, het maakte me oprecht niet uit. De geboorte was zo’n mooi moment. Cees werd eerst gehaald – ik kreeg een keizersnee – en hij opende zijn oogjes toen hij mijn stem herkende. Nu ze er zijn, is het zo gezellig. We moeten zo om ze lachen. Het zijn ook echt jongetjes. Ze zijn pas anderhalf, maar er wordt van alles gesloopt in huis. Er staat hier een loopfietsje in de kamer. Daar gaan ze niet op zitten, maar die smijten ze de kamer door. De hondenmand halen ze graag leeg, en de planten zijn ook dagelijks de pineut. Vanochtend hadden de jongens allemaal aarde door de woonkamer heen getrokken. Vandaar dat ik net nog even aan het stofzuigen was.

Onderlinge band

Of ik daarmee kan omgaan? Ja hoor. Ik corrigeer het zeker, maar ze willen gewoon graag alles ontdekken en dit is hier onderdeel van. Soms laat ik het dus gewoon gebeuren. Ik vind deze leeftijd ontzettend leuk. Hun babytijd was natuurlijk ook heel schattig, maar het was tegelijk hard werken. Nu zijn ze wat zelfstandiger, ze kunnen lopen en gaan praten, dat vind ik superleuk. De band die ze onderling hebben, wordt ook steeds duidelijker. Ze zijn natuurlijk altijd samen. Laatst voor het eerst niet, toen Cees in het ziekenhuis lag. Toen Cees terug was uit het ziekenhuis, liep Saul naar zijn bedje. “Ees, Ees,” zei hij, terwijl Saul in Cees’ handje kneep. Dat was zo lief en ontroerend. Zo zie je maar dat ze op zo’n jonge leeftijd al zoveel snappen.”

Nog groter gezin

Cora en Floris kenden elkaar al dertien jaar toen de kinderen werden geboren. Ze leerden elkaar kennen in de sportschool. “We zijn jong getrouwd, ik was 24, en in het begin wilde ik nog geen kinderen. Toen ik eenmaal zwanger was, was Floris heel betrokken, hij ging mee naar veel afspraken. Zo betrokken is hij ook als vader. Ik had me geen betere partner kunnen wensen daarin. Floris is een fantastische vader. Het is leuk om je man zo te zien. We doen het echt samen.” We durven het bijna niet te vragen, maar: willen Cora en Floris meer kinderen? Cora: “We sluiten het zeker niet uit. Floris wilde altijd al een groot gezin, en zelf lijkt me leuk om een keer niet extreem medisch zwanger te zijn en op een natuurlijke manier te bevallen. Alles is uiteindelijk goed gegaan met de jongens, maar het is wel een intense ervaring geweest. Ik zou het mezelf wel een andere ervaring gunnen. Al gaan we geen IVF meer doen. Dat heeft mij uiteindelijk ook niet geholpen. Dus het moet spontaan gebeuren – of niet.”

Vader Floris: ‘Heerlijk om die gastjes bezig te zien’

“Totale blijdschap en verbazing voelde ik, toen Cora zei dat ze zwanger was van een drieling. Ze had in de keuken drie setjes klaargelegd toen ik thuiskwam van mijn werk. Ik kon eerst niet geloven wat dat betekende, maar toen ze dat zei, was ik helemaal verbouwereerd. Vanwege ons voortraject had ik hier natuurlijk voor getekend. Maar met dit scenario had ik geen rekening gehouden. Ik was superblij. Ik vind het hartstikke leuk om vader te zijn van een drieling. Het is natuurlijk druk, maar is heerlijk om die drie kleine gastjes met elkaar bezig te zien. Het geeft je energie als je ze alle drie ziet spelen, rommelen of achter elkaar aan lopen. Dat is gewoon gaaf. Of ik ze goed uit elkaar kan houden? In het begin verwarde ik ze weleens, want vooral Saul en Teus leken erg op elkaar. Nu gebeurt het zelden meer. Het worden nu qua gedrag en karakter steeds meer individuen. Ik vind dat Cora fantastisch omgaat met de jongens. Er zit maar vierentwinig uur in een dag, je wilt ze allemaal genoeg aandacht geven en ze zijn natuurlijk weleens alle drie tegelijk verdrietig. Maar Cora geeft ze zoveel liefde, energie en positiviteit. Ik ben hartstikke trots op haar.”

Foto: Mariel Kolmschot
Visagie: Nicolette Brøndsted