Deel jouw levensverhaal

Deel jouw levensverhaal

Vriendin is altijd op zoek naar mooie, persoonlijke verhalen. Heb jij ook een persoonlijk verhaal dat je wil delen omdat het belangrijk is, inspireert of herkenning biedt?

Vriendin is altijd op zoek naar mooie, persoonlijke verhalen. Heb jij ook een persoonlijk verhaal dat je wil delen omdat het belangrijk is, inspireert of herkenning biedt?

Mail ons dan jouw levensverhaal. Al 20 jaar is Vriendin hét tijdschrift waarin iedere vrouw haar verhaal kwijt kan. Aarzel niet en neem contact met ons op. Want jouw verhaal mag gehoord worden!

Geef je op via post@vriendin.audax.nl. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • bemelmans.maria@home.nl
    bemelmans.maria@home.nl
    vind die lust verhalen verschrikkelijk in u blad en culinair sla ik ook steeds over :'(
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Coby Biemans
    Een heel lang verhaal. ik zal proberen het kort te houden. december 2016 is er een anonieme melding bij jeugdzorg binnen gekomen over het zusje van Chiara ( Chiara is , was ons pleegkind) er was met dit zusje van alles aan de hand, maar de Raad voor de Kinderbescherming (RK) vond dat er ook bij ons gekeken moest worden. Na wat gesprekken is er een dossier door RK opgesteld van 32 pagina's waarvan 1 kwart over Chiara de rest over het zusje. De RK vond dat de zusjes contact moesten hebben, en wij waren het daar mee eens, alleen niet bij ons, dat hadden wij geprobeerd, 6 maanden lang, doch dat zusje was ontspoord, en wij vonden het contact niet langer verantwoord. Doch als dit op neutraal terrein zou plaatsvinden en gecoördineerd vonden wij dit uiteraard een prima zaak. Hiertoe heeft de RK bij de rechter een OTS ( onder toezichtstelling) aangevraagd, en deze op 17.05.2017 ook gekregen. Hierdoor werd er dus ook een gezinsvoogd aangesteld , de William Schrikker groep (WSG) Toen begon de ellende. 2 jonge meiden van eind twintig, zelf geen kinderen, gingen ons vertellen dat er behalve contact met haar zusje ook contact moest zijn met haar netwerk. (moeder, oma's opa's tantes, etc etc). Maar die familie spoort dus niet..wij vonden dit ook niet goed in het belang van Chiara...Toen hebben ze Horizon pleegzorg op ons afgestuurd, een arrogante, zich zelf heel erg goed vindende dame, en die heeft toen een negatief rapport over ons opgesteld. Na aanleiding hiervan heeft de WSG besloten dat er een ander pleeggezin moest worden gezocht. Op Maandag 18.09.2017 kwamen ze dit doodleuk vertellen. Op 20.10.2017 is er een rechtszaak geweest, waarbij de rechter, voor ons en onze advocaat onbegrijpelijk, uitgesproken dat de WSG in het gelijk werd gesteld. Inmiddels hadden wij ( per abuis) een nieuw rapport onder ogen gekregen van de WSG over moeder en het zusje, dit rapport is te schrijnend om te lezen, Zusje is inmiddels ook uit huis geplaatst, woont bij een tante die ruim 3 jaar heeft vastgezeten voor een zedendelict. het zusje probeert sex te hebben met het dochtertje van tante, en nog veel meer. Moeder heeft een alcohol probleem, verzorgt haar kind, zowel qua hygiëne als voeding. Etc ETC. echt een verschrikkelijk rapport. Doch helaas was dit rapport niet bij de rechtbank, en aangezien de rechter vond dat het vrijdagmiddag half 6 was, wilde ze hierover niet meer in discussie. Het ergste is de leugens van de WSG naar ons toe, naar de school toe van Chiara ( directeur van de basisschool werd helemaal gek van al die dwingende mailtjes) e WSg wilt doen wat ze denken dat ze moeten doen. Dit is de verkorte versie, want er is heel veel gebeurd in die korte tijd. Maar november jl mocht ik haar gaan afleveren bij haar nieuwe pleeggezin.... Een meisje wat nu naar haar 4e adres gaat, haar 4e nieuwe basisschool... maar dat is blijkbaar niet belangrijk.
    Beantwoorden
  • shosha@kpnmail.nl
    shosha@kpnmail.nl
    Ik heb al zo vaak gereageerd op jullie oproepen maar heb nog nooit een reactie ontvangen. Waarom roepen jullie steeds mensen op als er daarna niets mee gedaan wordt?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Pwapstra5349@ziggo.nl
    Hallo heb een mooi verhaal voor jullie, ben 46 jaar getrouwd en mijn man kent mij al 46 jaar hij is met zijn ouders op kraamvisite geweest
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Manon Ursem-Valentijn
    Ik ben sinds 2 jaar kindermasseuse (niet te verwarren met babymassage) en heb mijn eigen praktijk. Kindermassage (4-18 jaar) is een nog veel te onbekend terrein. Graag vertel ik hier meer over in uw blad.
    Beantwoorden
  • hanneke.seenarineaalders
    Ik heb vorig jaar borstkanker gehad. Mede door de lessen die ik heb geleerd van mijn burnout in 2009 heb ik vanaf het begin heel positief kunnen blijven. Doordat ik tijdens de hele periode van behandelingen bij de fysiotherapeut ben blijven sporten heb ik na afloop geen of weinig last van vermoeidheid. Nu heb ik zeer veel energie om met nieuwe dingen te beginnen, dingen waarvan ik vroeger dacht dat ik het niet kon of durfde. En nu ben ik begonnen met bootcampen en trainen voor obstacle runs. En ga zelfs meedoen aan een Ladies run in juni. Mijn ziekte voelt als een nieuw begin en ik voel me als herboren en vier het leven. Mijn levensles die ik aan anderen mee wil geven is dat nare dingen gebeuren maar hoe je ermee omgaat bepaalt welke invloed het heeft!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Camilla
    Ik ben gek op beroemde mensen en en kleuren boeken heel erg leuk En strijkkralenen en nagels lakken en ik ga op keer buuv voor een vriendin en ik ben ook tante van tweeling
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Anoniem
    Beste mensen, Ik ben een buitenlandse vrouw die erg veel meegemaakt heeft in haar leven, geboorte land en tijdens haar jeugd met een narcistische vader die mij behoorlijk heeft mishandeld en mijn kapot gemaakt. Ik heb twee oorlogen meegemaakt waar ik veel slechte ervaringen heb meegemaakt. Toen ik 20 jaar was wou ik graag vluchten van huis door alle mishandelingen die ik gehad heb van mijn vader en broers. Omdat de vluchten onmogelijk was in mijn autoriteit land heb ik uiteindelijk besloten om te gaan trouwen. Ik ging helaas trouwen en blijkt dat ik van een narcist ben getrouwd. Ik heb heel veel meegemaakt omdat ik bij z’n ouder moest in een kamer in de bovenverdieping mag leven. Mijn schoonmoeder blijkt ook een narcistische vrouw te zijn die mijn leven drie jaar lang zuur en een hel heeft gemaakt. Daarna kwam de enge vlucht moment in mijn leven waar ik met mijn man en dochter moest het land verlaten met een enge griezelige manier. Wij kwamen in Nederland terecht om te leven waar ik erg veel rare ervaringen heb meegemaakt door allerlei omstandigheden. Ik heb na veel jaren veel dingen ontdekt en wou ik mijn rechten halen bij de rechtbank. Omdat ik veel bewijzen had mocht de zaak niet behandeld worden. In de plaats dat ik mijn rechten krijg kwam ik met valse beschuldiging de cel in. Naast al die ellende ben ik psychisch mishandeld 30 jaar lang door mijn narcistische man die mijn leven een hel heeft gemaakt. Toen mijn kinderen groter werden geworden was ik altijd aan het werk geweest binnen het onderwijs en de kinderopvang. Op het werk werd behoorlijk gediscrimineerd door de directies van verschillende scholen omdat ik de taal niet perfect beheers. Daarna kwam het overlijden van mijn moeder als een harde klap in mijn leven waar ik een jaar lang trauma heb opgelopen omdat ik de enge sterfproces zag. Toen heb ik besloten om een ontslag te nemen van het onderwijs en binnen een fabriek waar ik meer uren te gaan werken om mijn pijn te kunnen vergeten. Ik werd daar aan het begin heel goed behandeld en was ik erg blij met mijn baan. Tot een collega die verliefd op mij werd zonder dat ik het wist, moest ik het werk verlaten met een veel gemene trucjes. Vanaf het begin tot mijn vertrek werd ik op het werk in de fabriek behoorlijk lastiggevallen door de mannen en was ik erg bang van hun, met het verhaal die in de fabriek rond ging dat ik de mooiste vrouw en te sexy ben voor de mannen terwijl ik een hele lieve en normale vrouw ben. Dat was ook een reden naast de andere reden om mij uit het werk te zetten omdat ze bang waren dat iemand mij ooit een keer verkracht of iets aandoet en hun in de probleem komen zitten. Dat werd later verklaard door mijn leidinggevend. Daarna ging mijn dochter trouwen met een extreme rijke narcist die haar heeft veranderd van een mooie lieve meid naar een narcistische gemene vrouw die mij als moeder heeft gekozen om mijn leven kapot te maken samen met haar man. Uiteindelijk heeft zij mij zwart gemaakt binnen mijn eigen gemeenschap en heeft mij helemaal verlaten en weggelopen. Ik werd heel erg ziek en moest regelmatig onder controle gehouden van een ziekenhuis. Ik moest met spoed behandeld worden van de Duitse arts die mij heeft onderzocht. Het ziekenhuis in Nederland weigerden mij te behandelen doormiddel van het vervalsen van mijn bloeduitslagen met behulp van de laboratorium. Ik werd daarna met een hele gemene manier mee omgegaan door het ziekenhuis zodat ze mij niet gaan behandelen en mij uit hun weghalen. Daarna werd ik onterecht en zonder dat ik het wist uit het ziekenhuis gezet naar een andere ziekenhuis. Uiteindelijk en met veel ellende kwam ik erachter dat ik erg ziek ben en de bloeduitslagen behoorlijk vervalst zijn. Na veel ellende en een geschreven klachtbrief aan de Koning mocht ik behandeld worden, maar helaas ik heb niet lang meer te leven omdat ze te laat zijn met de behandeling. Dit is een kort verhaal die ik meegemaakt heb in mijn leven, in het echt was het veel heftiger. Ik hoop dat u mijn verhaal boeiend vindt. Alvast bedankt Met vriendelijke groet, Anoniem
    Beantwoorden
  • Anoniem82
    Anoniem82
    N (37): “Sinds een paar jaar heb ik een vriend waarmee ik grenzen verleg waarvan ik nooit had verwacht die te verleggen. Ik heb altijd moeite met seks gehad vanwege een gewelddadig seksueel verleden, en in de jaren waarin ik opgroeide maakte ik het er niet makkelijker op om te herstellen van dit verleden, door steeds de verkeerde vriendjes toe te laten. Met als resultaat: wel seks, geen plezier. Zij kregen mij niet op een hoogtepunt, en het lukte mij zelf ook niet, omdat er een schaamte was om met mijzelf te spelen. Toen ik mijn vriend tegen kwam, voelde ik mij veilig, prettig, geliefd en ik zat op een enorme roze wolk. Voorheen waren er een aantal rituelen die hoorden bij het hebben van seks. Licht uit, niet helemaal uitkleden, onder de dekens blijven, etc. Mijn vriend en ik hadden bestwel een lange tijd seksuele spanning opgebouwd via appjes en telefoontjes, en toen het moment daar was, was er dan ook voor het eerst geen schaamte en ritueel te bekennen. De eerste keer dat we seks zouden hebben, wisten we dat al van te voren. Ik was super zenuwachtig en het was toch bestwel eng om zo kwetsbaar te zijn. Maar we hadden elkaar al zo lang lekker lopen maken, dat ik hem nu ook wilde meemaken zoals beloofd. Nou, het was alles wat ik had gehoopt en meer. Hij was groot geschapen, freaky, wist heel goed waar hij moest wezen en heeft een uithoudingsvermogen waar menig man jaloers op zou zijn. Het was ook heel fijn dat hij niet egoïstisch was, en zijn focus was dan ook geheel gericht op mijn genot. En genieten liet hij mij. Ik denk dat er geen plek van mijn lichaam is die hij heeft overgeslagen met zijn tong en in combinatie met zijn gouden handen was dat alleen een feest. Seks duurde voor mij misschien met voorspel een goed uur, dus om mee te maken dat zoiets een hele nacht kon duren, dat was nieuw. Klaar komen was sowieso een uitzondering en geen gewoonte. Nou.... als ik het geluk had om klaar te komen dan was dat een sensatie van prikkelingen en klaar, maar bij hem was het anders, heftiger, buitengewoon. Toen hij mij liet klaar komen raakte mijn lichaam in een soort shock wat veel weg had van een epilepsie aanval, ondertussen vond er een explosie van warmte en tintelingen plaats, die zich vanuit mijn vagina naarde rest van mijn lichaam verspreidde, en ik verkrampte en had het gevoel dat ik wilde plassen. Ik wilde stoppen om te plassen, maar ik kreeg de kans niet omdat hij wel begreep wat er gebeurde, en hij mij nu in een positie hield waarin het niet mogelijk was om te ontsnappen. Je zou denken na een explosie van warmte en tintelingen er gewoon niet meer in zit, maar dat zat er dus wel en ik kon opeens niet anders en heb gesquirt. Op dat moment dacht ik dat ik had geplast, maar ik leerde snel genoeg wat het werkelijk was. Ik heb nu voor het eerst in mijn leven dat ik optimaal geniet van seks, en dat ik zelfs kan zeggen dat ik er verslaafd aan ben geraakt. Er gaat echt niets boven een goed orgasme met een man die je het einde vind. Ik gun iedere vrouw dit.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Cindy van der Sluis
    Ik ben Cindy van der Sluis , 31 jaar en moeder van een tweeling, Sten en Esmaé van 14 maanden oud. Ongeveer 6 jaar geleden werd er bij mij een darmziekte geconstateerd, Colitis ulcerosa genaamd. Door de vele diarree klachten en hoge bloeddrukken die deze ziekte met zich meebrengt zijn mijn nieren behoorlijk beschadigd geraakt. Ik had gedurende mijn zwangerschap veel kwaaltjes. Van cholestase ( jeuk ) tot zwangerschapssuiker tot bekkeninstabiliteit. Mijn nieren waren al flink verslechterd de afgelopen jaren maar na de heftige zwangerschap was mijn nierfunctie gekelderd naar 25%. Dit was erg schrikken. Ik werd vanaf dat moment streng in de gaten gehouden of mijn nierfunctie niet nog meer zou verslechteren. Er werd mij verteld dat het zomaar jaren kon duren tot mijn nierfunctie meer zou dalen. met 25% zou ik het wat rustiger aan moeten doen en goed naar mijn lichaam luisteren. enigszins gerust verlieten we die dag het ziekenhuis. In december 2019 werd ik opeens erg misselijk, op de gekste momenten moest ik overgeven en was ik constant ontzettend vermoeid. Ik dacht dat mijn darmziekte weer opspeelde en ik maakte een afspraak met mijn arts. Er werd bloed geprikt en de uitslag zou volgen. Ik ging die middag met vriendinnen naar de kinderboerderij. Ik had de tweeling net uitgeladen en in de kinderstoel met wat lekkers gezet tot ik werd gebeld. Mevrouw Bakker u moet zo snel mogelijk terugkomen naar het MCL Leeuwarden, we gaan u opnemen. Mijn nierfunctie was helaas weer verslechterd. Ik zag de tweeling brabbelend en met grote oogjes naar alle kindjes kijken. Ze waren zo blij en we waren er pas net! Voor alle tweeling moeders die dit lezen, jullie weten hoeveel gesjouw het is met 2 kleine kindjes. Ik wilde niet terug naar het ziekenhuis, ik wilde een fijne middag met mijn kindjes op de kinderboerderij.. Zo ontzettend balen maar het moest. Ik werd opgenomen en ik hoorde dat mijn nierfunctie nog maar 13 procent was. Daarom was ik zo misselijk en ontzettend vermoeid. De afvalstoffen hoopte zich op in mijn lichaam, mijn nieren deden hun werk niet meer goed. Op 16 januari, op mijn 31e verjaardag hoorde ik dat ik een traject in zou moeten voor een donornier, dialyse hoefde gelukkig nog niet. Ik wist niet wat ik hoorde, dit gebeurd toch alleen bij andere mensen? Mijn tweeling is nog maar 9 maanden dit kan toch niet? Mijn zusje zei direct ‘ ik geef je een nier ‘ onze band is super sterk en ze was meteen heel erg zeker van haar zaak. Ze is fantastisch en ik hou zoveel van haar. Na een week opgenomen te zijn geweest mocht ik naar huis en alles werd in gang gezet. Mijn zusje en ik begonnen elk aan ons traject voor niertransplantatie en donatie. De artsen hoopten nog dat als we snel genoeg zouden zijn, we het dyaliseren voor konden blijven. Maar helaas een paar werken later zakte mijn nierfunctie naar 6 procent en moest er met spoed een katheter in mijn hals geplaatst worden. Ik moest per direct starten met dyaliseren. 3 dagen per week, maandag, woensdag en vrijdag lig in 4 uur aan een apparaat terwijl andere mensen dan voor mijn kindjes zorgen. Het maakt mij verdrietig en boos, waarom ik? Ik wil zo graag de moeder zijn die Sten en Esmaé verdienen maar dat kan ik momenteel niet en dat voelt als falen, ook al kan ik er niks aan doen. Ik ben inmiddels goedgekeurd als ontvanger en mijn zusje heeft afgelopen week de laatste onderzoeken afgerond. Het is nu 2 tot 3 weken wachten op de uitslag. Als Denise groen licht krijgt zal de operatie snel volgen in het UMC-Groningen. Ik kan echt niet wachten, het dialyseren begint mij ontzettend op te breken. Feestdagen, met mooi er zijn geen uitzonderingen. Altijd moet ik weer naar het dialysecentrum. Paas maandag was mijn man vrij en ging fietsen met de kids, het was prachtig weer. Ik wilde zo graag mee! Een dagje genieten met mijn gezin maar helaas het kon niet. Jouw nieren vieren helaas geen Pasen zei de arts. Super verdrietig maakt mij dat, maar ik moet doorzetten juist voor mijn gezin. We wachten in spanning af op de uitslag , ik kan niet wachten tot ik weer de moeder mag zijn die ik wil zijn. Fit , energiek en bovenal gezond. Het is wel erg dubbel omdat mijn zusje die werkelijk nooit iets mankeert zo’n zware operatie moet ondergaan, dat vind ik erg moeilijk omdat ik zoveel van haar hou. Maar ik weet ook, was het omgekeerd dan had ik precies hetzelfde gedaan. Ik ben blij dat Sten en Esmaé nog klein zijn en niet alles bewust mee hoeven te maken. Alleen trekken ze soms wel hard aan mijn katheter, dat is wel een nadeel ;)
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marieke
    Beste, mijn verhaal: na 4 miskramen kreeg ik een prachtige dochter. Maar 6 weken na de geboorte van mijn dochter werd ik slechtziend door een progressieve oogziekte. Ondanks alle ellende wat dit heeft veroorzaakt heb ik mooie levenslessen geleerd en voel ik me nu krachtiger dan ooit.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Kim Bainbridge
    Onlangs werd de lockdown wat versoepeld en kon ik na maanden eindelijk weer eens naar Nederland komen om mijn ouders te bezoeken. Ik woon al weer een aantal jaren in Engeland en desondanks dat het maar een uurtje vliegen is, is het toch een heel eind tijdens deze onzekere tijden. Het is toch gek dat je pas waardeert, hoe mooi Nederland is als je er een tijdje niet bent geweest. De mensen zijn vriendelijk, milieu bewust en trots op hun huis en tuin. Helaas was het bezoek maar van korte duur en ben nu verplicht twee weken in self isolation. Dat geeft mij mooi de tijd om eens mijn verhaal te schrijven. Toen ik een jaar of veertien was, moest ik beslissen wat ik wilde worden voor de rest van mijn leven. Mijn klasgenoten wilden allemaal iets met dieren doen. Paarden verzorgster, dieren arts of honden kapster worden. Ik ook, maar net een beetje anders. Ik wilde reizen en een nieuw dier soort ontdekken. Vaak droomde ik dat ik Indiana Jones of Lara Croft was. Het avontuur opzoeken en schatten vinden in de diepe jungles van verre landen. Helaas was ik een paar jaar te laat. Abel Tasman en James Cook waren me al voor geweest. Het ei van Columbus was ook al ontdekt en dus zat er niets anders op om na school het leger in te gaan. Dat was in 1996 toch wel bijzonder om als meisje daar voor te kiezen. Zeker voor iemand uit Megen, een klein dorpje aan de maas met nog geen 1400 inwoners. Ik was altijd al onafhankelijk van mijn ouders, maar het leger zorgde er voor dat ik heel snel opgroeide en volwassen werd. In 1998 ging ik voor het eerst op uitzending in Bosnië en daar leerde ik een leuke jongen kennen. Na de uitzending gingen we samen wonen in Den Bosch en voor een aantal jaren leek het er op dat ik veranderde in een huisje boompje beestje vrouw. Toch bleef de drang om het avontuur op te zoeken knagen en na bijna tien jaar in militaire dienst, besloot ik toch de stap te nemen om een verre reis te gaan maken. We gingen naar Zuidoost Azië omdat dat in mijn gedachte daar het ultieme avontuur zou liggen. Mijn rugzak was bom vol met overleving gadgets en er was nog net plaats voor een foto camera en een reserve onderbroek. We begonnen onze reis in Singapore en we reisden in vier maanden, via Maleisië, Thailand, Cambodja, Vietnam en Laos terug naar Singapore. Hoe primitiever het werd, hoe meer ik genoot. De mensen, het eten, de geuren en kleuren. Ik had het reis virus te pakken desondanks dat er ook wat bedbugs en voedsel vergiftigingen bij kwamen kijken. Na Azië gingen we naar Nieuw Zeeland en daar besloot mijn partner dat het wel genoeg was geweest. Hij wilde terug naar huis. Maar ik was thuis. Mijn slaapkamer en keuken zaten in mijn rugzak en dus daar spitste onze wegen. In mijn eentje ging ik verder naar Australië. Daar lifte ik van Sydney naar Melbourne en ontdekte de gastvrijheid van de mensen daar. Iedereen was zo relaxed en vriendelijk dat ik me op geen moment onveilig heb gevoeld. Ik sliep in de goedkoopste hostels of plante mijn tentje ergens aan de zijkant van de weg om geld te bepalen. Hier en daar deed ik vrijwilligers werk in ruil voor eten en onderdak. Zo kan ik heel wat verschillende baantje op mijn CV zetten. Poep scheppen bij een wild life centrum in Tasmania, schapen hoeden in the outback net onder Perth en allerlei klusjes klaren voor een boer die hulp nodig had met het bouwen van een nieuwe schuur rondom Broom. Inmiddels had ik een auto gekocht die ik had omgebouwd to mini camper zodat het slapen wat comfortabeler werd en het reizen was sneller ging. Regelmatig pikte ik andere reizigers op om samen de kosten te delen en een van deze reizigers was Mikael uit Zweden. Het klikte meteen en we besloten om samen onze droom te volgen en te blijven reizen tot dat we een plekje hadden gevonden om ons eigen guesthouse te beginnen. Mijn geldpotje raakte wat aan de lage kant en mijn visa voor Australië liep aan zijn eind dus ik moest een beslissing nemen wat ik zou doen. Met mijn laatste geld heb ik een vlucht geboekt naar Fiji om vanuit daar een werkvisa aan te vragen zodat ik terug naar Australië kon gaan en daar geld te verdienen. Dit was met succes gelukt en dus samen met Mikael heb ik nog een ruim een half jaar gewerkt op boerderijen en guesthouses. Ik was nu al twee jaar onderweg en het werd toch tijd om wat meer geld te verdienen. We vlogen samen terug naar europa om op campings te gaan werken als holiday representatives. Dit, samen met het monteren en demonteren van tenten in het voor en na seizoen, gaf ons zo’n acht a negen maanden werk zo dat we in de winter weer verder konden gaan reizen. Dit werd onze nieuwe routine voor de opvolgende vijf jaar. Zo hebben we onze winters doorgebracht in Centraal en Noord Amerika, Zuid Amerika, het Midden Oosten en centraal Azië. Helaas sloeg toen het noodlot toe. Terwijl we via Turkije en Sri Lanka naar Nieuw Zeeland reisde, werd het gedrag van Mikael opeens heel raar. Hij zei dat hij met god gesproken had en dat we ons leven drastisch moesten omgooien. We moesten vegetarisch worden, we mochten alleen maar organische producten gebruiken en alle moderne electronica moest weg. Het werd steeds bizarder toen ik niet aan “die” kant van de straat mocht lopen, omdat daar gevaar dreigde. We sliepen niet in “dat” hotel want dat werd gerund door een slecht persoon en zo ging het nonstop door tot dat ik er na een week genoeg van. We waren net aangekomen in Galle, in het zuiden van Sri Lanka toen hij na het bekijken van het zevende hostel aankondigde dat we op het eiland gingen slapen. Ik weigerde nog een stap verder te gaan in zijn onzin en besloot om zelf een slaapplaats te vinden. Ik zei dat hij maar een weekje zijn eigen gang moest gaan en dat we elkaar weer zouden zien op het vliegveld om verder te vliegen naar Nieuw Zeeland. Ik vond een mooi klein hotelletje, in het oude gedeelte van de stad en had voor de eerste keer sinds een week had ik een goede nachtrust. Toch zat het me niet lekker en de volgende ochtend vroeg in de morgen kocht ik wat fruit en ging op zoek naar Mikael. Ik liep naar het strand waar ik voor het laatst met hem had gesproken. Meteen kwam er een visserman naar mij toe en met veel gebaren, handen en voeten werk, vertelde hij mij dat mijn vriend daar was, wijzend naar de zee. Oh, vroeg ik hem. Heeft u hem naar het eiland gebracht? Eiland? Welk eiland? Nee, Mikael had zijn rugzak afgedaan en was met kleren en al de zee ingelopen. De visserman had lang gewacht maar hij kwam niet meer terug. Uiteindelijk heeft hij de rugzak naar het politie bureau gebracht en wees mij de weg naar het bureau. Daar aangekomen, werd mijn paspoort afgenomen en werd ik ondervraagd over de verdwijning van mijn vriend. Sommige papieren van mij zaten in Mikaels rugzak en er was een hoop verwarring over wie nou wie was. Ik zei dat ze ze moesten gaan zoeken op het eiland. Mikael was geen goede zwemmer, maar was heel erg fit. Maar er was helemaal geen eiland. Het land dat leek op een eiland was gewoon een uitstekend stuk van de baai. Gelukkig was de visser getuigen van wat er gebeurt was en werd ik “vrij” gelaten. Ik moest in mijn hotel blijven en kreeg mijn paspoort niet terug. Daar moest ik wachten. Inmiddels probeerde ik contact te maken met the Zweedse en Nederland ambassade om hen op de hoogte te brengen en hulp te krijgen. De volgende dag moest ik opnieuw naar het politie bureau om opnieuw mijn verklaring af te geven, en de volgende dag opnieuw. Toen ik op de derde dag weer naar het bureau werd geroepen, ging ik er vanuit dat ik opnieuw zou worden ondervraagd, maar ik werd, zonder verklaring achter in een bus geduwd en zo reden we voor ruim een half uur. We kwamen aan op een strand en ik werd naar de waterkant geleid. Daar van onderuit een vies stuk plastic, stak een hand. Zonder enig gevoel voor sympathie, werd het plastic weg getrokken en moest ik het lijk identificeren. Het was Mikael. Hij was bijna onherkenbaar. Het lichaam was wit, opgeblazen en aangevreten door allerlei beesten. Alleen aan zijn ring kon ik zien dat hij het was. Ik voelde niets. Geen tranen, geen angst, niets. Als of in een automatische trans, begon ik van alles te regelen. De autopsie die ik niet alleen moest regelen en betalen, maar ook moest vertalen. I zocht een vertaler die alle papieren vertaalde van Sri Lankeesch naar Engels en vervolgens van het Engels naar het Zweeds. Dit duurde een aantal dagen toen ik eindelijk mijn paspoort terug kreeg samen met zijn lichaam. De conclusie was een natuurlijke dood door verdrinking. De doctor die mijn verhaal had aangehoord vertelde mij dat het klonk alsof Mikael een acute psychose had gehad maar daar is alleen nog maar over te speculeren. Van Mikaels familie heb ik totaal geen hulp gehad. Die wilde alleen dat hij bij zijn vader in het graf in Stockholm zou worden geplaatst. Dat was onmogelijk door papierwerk en geld gebrek dus ik besloot om hem ter plaatse te laten cremeren. Ook dit was opnieuw gecompliceerder dan gedacht. Weer de vertalingen en het fijt dat Mikael 1.90 lang was, was het onmogelijk een kist en een oven te vinden die groot genoeg was. Zonder de hulp van mijn hotel eigenaar, die gelukkig goed Engels kon omdat zijn vrouw lerares was, had ik dit nooit voor elkaar gekregen. Tot op de dag van vandaag, weet ik niet hoe ik dit allemaal heb kunnen doen en tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds nooit echt gerouwd. Nadat ik de urn had begraven in Stockholm, ben ik terug gegaan naar mijn moeder. Ik had niets meer. Geen huis, geen baan, geen geld. Het bleek dat Mikael zijn reisverzekering had opgezocht en mijn reisverzekering betaalde niets. Volgens hen had ik gewoon moeten weglopen want we hadden geen schriftelijk bewijs dat wij een relatie hadden. Nu had ik duizenden euros schuld en alleen maar foto’s van de afgelopen zeven jaar. Maar die foto’s lieten me niet zien wat ik ervaren had. Het waren allemaal maar snapshots van een goede tijd zonder verhaal. Om mezelf een doel te geven, begon ik fotografie te leren doormiddel van lezen en filmpjes te bekijken. Het was reuze interessant, maar dit werd op een laag pitje gezet omdat de vakantie organisatie, waar voor we een aantal jaren gewerkt hadden, mij persoonlijk benaderde en mij een baan aanbood op een camping in Zwitserland. Dit was precies wat ik nodig had. Ik pakte mijn oude routine weer op door zomers te werken en in de winter te reizen. Nadat ik een met de fiets door de Everglades had gereisd, besloot ik om op de terugweg nog even langs Engeland te gaan om een man op te zoeken waar ik die vorige zomer mee had gewerkt. Daar ben ik nooit meer van weg gegaan. In 2015 kocht ik samen met Jeffrey een huis in Newcastle upon Tyne en in 2017 zijn we getrouwd. Na een hoop zelf-study en een paar korte cursussen, heb ik afgelopen mei mijn eerste fotografie study jaar met succes afgerond. Ik hoop over twee jaar een bachelor of Arts certificaat te mogen ontvangen en van fotografie mijn beroep te maken. Natuurlijk is de droom om een reis fotograaf te worden, maar mijn leeftijd en de moderne technologie heeft dit bijna onmogelijk gemaakt. Iedereen heeft tegenwoordig een smartphone met de nieuwste camera’s en reizen is door de jaren veel goedkoper en gemakkelijker geworden. Toch zet ik door en hoop ooit mijn plekje op deze aarde te kunnen vinden waar ik al mijn dromen kan combineren. Reizen, fotografie, een guesthouse en gelukkig oud worden met mijn lieve man.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Larissa van der Spek
    Ha beste redactie van Vriendin Ik heb op mijn 18de een kindje gekregen en wil daar graag mijn verhaal over doen in jullie tijdschrift. Mijn verhaal heeft een religieuze achtegrond en ik wil graag jonge meiden en tienermoeders een hart onder de riem steken met het maken van hun keuzes! Groetjes Larissa
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Robin
    Hi vriendin ! Ik zou graag mijn verhaal willen insturen want ik vind zelf dat ik wel een bijzonder levensverhaal heb ! Als je een kijkje wil nemen, om een glimp op te vangen van hoe mijn leven nu is mijn instagram is robin__vm. Mijn leven staat al sinds mijn geboorte op zijn kop. Niet echt een normale veilige jeugd meegemaakt, maar het heeft mij gemaakt wie ik nu ben. En stiekem ben ik daar mega trots op! Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriend ( aka verloofde) in Almere. Maar we hebben helaas nog niet echt kunnen genieten van onbezorgd leven zoals andere doen als ze net een huis hebben gekocht. 2 jaar geleden werd ik ernstig ziek, ik kreeg kanker. Een mega zwaar traject van chemo’s, operatie en behandelingen volgde. Ik verloor mijn haar, verloor mijn wimpers en wenkbrauwen maar ik gaf niet op ! Ik ging door, en ik won ! Ik ben schoon verklaard eind 2020 ! Alleen dit was niet de eerste tegenslag helaas. sinds eind augustus 2020 , heb ik heupklachten gekregen. Ik ben geboren met heupdysplasie dus mijn heup is mijn zwakke plek. Helaas is het zo erg geworden dat ik met een kruk moet lopen. Als kers op taart had ik ook nog een aanrijding met een scootmobiel in oktober dat heeft ervoor gezorgd dat het allemaal wat erger is geworden de heup en toen ook de rug erbij. Gelukkig zijn de artsen druk bezig, en is heb ik alle vertrouwen dat ik straks gewoon kan lopen ! Ondanks alle ellende, en dit zijn alleen nog de grote lijnen probeer ik het beste ervan te maken. Ik ben sinds een jaar begonnen met een thuis studie en heb een loopbaancoach. Ik probeer het beste ervan te maken, en het positieve van het leven te zien. Misschien word mijn leven niet hoe ik het had voorgesteld maar ik heb zelf ook de touwtjes in handen dus ik maak het er beste ervan. Omdat veel jonge vrouwen alleen het mooie op sociale media laten zien, wou ik de waarheid tonen! Ook de echte rauwe dingen van het leven laten zien en niet alleen maar ‘picture perfect’. Dus kaal of ziek op bed , met krukken dat is ook gewoon mijn leven zonder filter! Mijn doel is om met mijn instagram , de filters te verwijderen want het echte leven heeft geen filters. Zou wel mooi zijn, maar helaas. Hierbij een fractie van mijn verhaal, hoop dat we voor elkaar wat kunnen betekenen. Liefs, Robin Instagram : robin__vm
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen