Persoonlijke verhalen

Vriendin 5: Marians kinderen werden ontvoerd naar Irak

‘Hij kon ze toch niet ongestraft meenemen? Maar dat kon dus wel’

Tien jaar geleden brengt Marians Irakese ex-man haar zoon en dochter niet terug. Daarna begint Marian een oneindige zoektocht naar haar kinderen. Ze blijkt geen poot te hebben om op te staan en moet de hoop opgeven. ‘Hij heeft me het dierbaarste in mijn leven ontnomen.’

Precies tien jaar geleden zwaaide Marian van Zon (52) haar kinderen Sennah (toen zes) en Amar (toen vier) uit voor een bezoek aan hun vader, de Irakese Safa. Samen met Marians nieuwe partner Jan en haar moeder hadden ze kerst gevierd. De laatste dagen van de vakantie zouden Sennah en Amar bij hun vader doorbrengen. Marian weet nog hoe ze de kinderen nakeek tot de auto om de hoek van de straat verdween.

Minstens zo levendig herinnert ze zich de zondagavond waarop Safa de kinderen thuis zou brengen. De onrust die ze voelde toen de klok 19.00 uur aangaf en er nog geen spoor van hen te bekennen was. “Het werd later en later”, vertelt Marian. “Elke vijf minuten stond ik op om de voordeur te openen en de straat in te kijken. Het vroor die avond en ik was bang dat er onderweg iets was gebeurd, dus belde ik de politie om te informeren of er een ongeluk had plaatsgevonden. Daarna ben ik alle ziekenhuizen in de omgeving gaan bellen. Maar er waren geen verkeersslachtoffers binnengebracht."

Lees het hele verhaal van Marian in Vriendin 5 en praat mee op het forum.
 

Reageer op dit artikel

Ken jij iemand wiens kinderen ooit zijn meegenomen door een van de ouders?

Ja, in het echt

Ik ken dit verhaal beter dan me lief is.
Het heeft de afgelopen jaren meer invloed op mijn persoonlijke leven gehad dan wenselijk zou zijn maar ik heb er twee maanden geleden afstand van genomen met het volgende gedicht :

27 december 2002 – 2012

’t Tweede lustrum,
Een decade,
Veel te vieren valt er niet.
Al die jaren
Zijn gestolen,
Door zo’n valse parasiet.

Hier in ‘t
Paradijs geboren,
Later naar de hel gesjouwd.
Lieve, kleine
Kinderkoppies,
Met moslimbagger volgestouwd.

Hoop maar dat zij
’t Echt geloven,
Voelen zij zich toch nog thuis.
Daar was geen
Melissa Hawach,
Niemand haalde ze naar huis.

Nu kan men
Alleen maar wachten,
Weinig ligt er in ’t verschiet.
Och, wat wil je,
Als men terugkeer,
Aan twee kleuters overliet.

Natuurlijk vel ik
Hier geen oordeel,
Slechts de feiten geef ik weer.
En begrip heb
Ik te over,
Ook al doen die feiten zeer.

Los kan ik het
Beter laten,
’t Brengt maar onrust en getob.
Wat ik schrijf
Doet niet ter zake,
Lost uiteindelijk niets op.

Nou tabee dan
Beste mensen,
Op naar weer naar een nieuwe dag.
Hopend op
Het allerbeste,
Wat het dan ook worden mag…….
Gekuist :

27 december 2002 – 2012

’t Tweede lustrum,
Een decade,
Veel te vieren valt er niet.
Al die jaren
Zijn gestolen,
Door zo’n valse parasiet.

Hier in ‘t
Paradijs geboren,
Later naar de hel gesjouwd.
Lieve, kleine
Kinderkoppies,
Met moslimbagger volgestouwd.

Hoop maar dat zij
’t Echt geloven,
Voelen zij zich toch nog thuis.
Daar was geen
Melissa Hawach,
Niemand haalde ze naar huis.

Los kan ik het
Beter laten,
’t Brengt maar onrust en getob.
Wat ik schrijf
Doet niet ter zake,
Lost uiteindelijk niets op.

Nou tabee dan
Beste mensen,
Op naar weer naar een nieuwe dag.
Hopend op
Het allerbeste,
Wat het dan ook worden mag…….

Ja, in het echt

Dit verhaal ken ik beter dan mij lief is.
De afgelopen jaren heeft het meer invloed op mijn persoonlijke leven gehad dan wenselijk is maar twee maanden geleden heb ik er afstand van kunnen doen middels het volgende afscheidsgedicht :

27 december 2002 – 2012

’t Tweede lustrum,
Een decade,
Veel te vieren valt er niet.
Al die jaren
Zijn gestolen,
Door zo’n valse parasiet.

Hier in ‘t
Paradijs geboren,
Later naar de hel gesjouwd.
Lieve, kleine
Kinderkoppies,
Met moslimbagger volgestouwd.

Hoop maar dat zij
’t Echt geloven,
Voelen zij zich toch nog thuis.
Daar was geen
Melissa Hawach,
Niemand haalde ze naar huis.

Nu kan men
Alleen maar wachten,
Weinig ligt er in ’t verschiet.
Och, wat wil je,
Als men terugkeer,
Aan twee kleuters overliet.

Natuurlijk vel ik
Hier geen oordeel,
Slechts de feiten geef ik weer.
En begrip heb
Ik te over,
Ook al doen die feiten zeer.

Los kan ik het
Beter laten,
’t Brengt maar onrust en getob.
Wat ik schrijf
Doet niet ter zake,
Lost uiteindelijk niets op.

Nou tabee dan
Beste mensen,
Op naar weer naar een nieuwe dag.
Hopend op
Het allerbeste,
Wat het dan ook worden mag…….
Gekuist :

27 december 2002 – 2012

’t Tweede lustrum,
Een decade,
Veel te vieren valt er niet.
Al die jaren
Zijn gestolen,
Door zo’n valse parasiet.

Hier in ‘t
Paradijs geboren,
Later naar de hel gesjouwd.
Lieve, kleine
Kinderkoppies,
Met moslimbagger volgestouwd.

Hoop maar dat zij
’t Echt geloven,
Voelen zij zich toch nog thuis.
Daar was geen
Melissa Hawach,
Niemand haalde ze naar huis.

Los kan ik het
Beter laten,
’t Brengt maar onrust en getob.
Wat ik schrijf
Doet niet ter zake,
Lost uiteindelijk niets op.

Nou tabee dan
Beste mensen,
Op naar weer naar een nieuwe dag.
Hopend op
Het allerbeste,
Wat het dan ook worden mag…….

Instagram