Persoonlijke verhalen

Schippersvrouw Jantina heeft zeven kinderen: ‘Thuis is waar we samen zijn’

Jantina (33) is moeder van maar liefst zeven kinderen: Julia (8), Jesse (7), Joël (6), Jasper (4), Jirsa (3), Jaïra (1,5) en Jurrian (11 weken). Aangezien haar man Jozua (33) schipper is, staat ze er thuis ook nog eens geregeld alleen voor. “Maar ik zou met niemand willen ruilen.”

Jantina: “Twee-twee zijn voor ons niet zomaar getallen, het is het ritme waar ons leven om draait: Jozua is steeds twee weken aan het varen en dan weer twee weken thuis. Het is echt wel zwaar als hij van huis is, helemaal nu de zevende is geboren en ik borstvoeding geef. Soms valt Jurrian pas om elf uur ’s avonds in slaap en wordt vervolgens om vier uur alweer wakker. Twee uur later gaat de wekker weer en moet ik ontbijt gaan maken voor de andere zes. En voordat je er dan ’s avonds weer in ligt… Toch merk ik vaak niet eens dat ik moe ben, ik ga gewoon door.

Maar zodra Jozua weer thuis is, stort ik in en ben ik niet meer vooruit te branden. Gelukkig neemt hij me dan veel uit handen. Hij laat me bijvoorbeeld ’s ochtends wat langer slapen en zorgt voor de kinderen, zodat ik een keer een middagje weg kan met een vriendin. Hij wast, stofzuigt, doet boodschappen en kookt. Mijn vriendinnen, die mannen hebben met een normale baan, zeggen weleens: ‘Deed die van mij maar zo veel!’ Dus nee, ik zou zeker niet willen ruilen. De eerste vijf jaar na de geboorte van de oudste zijn we met ons gezin bijna zeven dagen per week, 24 uur per dag samen geweest. Hoeveel vaders en moeders kunnen dat zeggen?”

Samen op het schip
Jozua kwam bij mij in de klas toen we vijftien waren. Onze vaders waren allebei schipper, maar mijn moeder had gekozen voor een leven op de wal. Mijn broertje en ik leefden dus in een gewoon huis en mochten ook niet mee aan boord, terwijl Jozua op een schippersinternaat woonde en in zijn vrije tijd al als matroos meewerkte op het schip. Toen we op ons zeventiende verkering kregen, is hij een opleiding tot schipper gaan volgen en later met zijn broers in het familiebedrijf gestapt. Zelf heb ik office management gestudeerd, al was het alleen maar om iets achter de hand te hebben. Nadat we allebei ons diploma hadden, zijn we getrouwd en met z’n tweeën op het schip van mijn schoonvader gaan wonen. We hadden ook een appartement in Werkendam, maar daar waren we weinig. Eerst voeren we alleen kleine stukjes, tussen Rotterdam en Delfzijl. Later kregen we een groter schip en breidden we ons vaargebied uit naar Duitsland en Zwitserland.”

‘Stonden er opeens zes brandweermannen in vol ornaat in mijn slaapkamer!’

Mooi symbolisch
We droomden toen al van een groot gezin: als het ons was gegeven, wilden we graag vier kinderen. Maar nadat de vierde geboren was, begon het al snel weer te kriebelen. Er kwam een vijfde. En aangezien ik het liefst een even aantal wilde, ook een zesde. Nu hebben we er zelfs zeven, wat geen even nummer is. Aan de andere kant is zeven in de bijbel – we zijn gelovig – wel weer een mooi symbolisch getal, dus eigenlijk vinden we het nu wel goed zo. Maar toen ik deze week bij mijn verloskundige was voor een nacontrole, zei ze: ‘Tot ziens hè?’ Ach, wie weet. Ik sluit niets uit…”

“Toen ik zwanger was van Julia hadden we gepland dat we rond de 38e week naar huis zouden gaan, zodat de baby niet aan boord zou worden geboren. We maakten er wel grapjes over wat er zou gebeuren als de bevalling onverwachts eerder begon. ‘Ach, dan is er altijd nog brandweer of politie die ons komt redden’, zeiden we dan. Dat is nog werkelijkheid geworden ook!

Met 34 weken braken mijn vliezen, we zaten toen midden in Duitsland. Omdat we het alarmnummer niet te pakken kregen, heeft de riviercentrale de brandweer ingeschakeld. Stonden er opeens zes brandweermannen in vol ornaat in mijn slaapkamer! Omdat de gangen van het schip te smal waren voor een brandcard, hebben ze me van boord gedragen. Ik mocht niet eens kleren aantrekken, omdat ze niet wisten hoe ver de bevalling al op gang was en geen van die mannen dat durfde te checken. Achteraf is het maar goed dat er zo veel spoed achter gezet is, want binnen 2,5 uur was Julia er al.

Gezellig dichtbij
De andere zes waren ook allemaal snel. Ik zeg weleens voor de grap dat ik zeven kinderen heb gebaard in pakweg vijftien uur, haha. Het was mijn grootste nachtmerrie dat Jozua een bevalling zou missen – zo snel rijd je niet van Duitsland naar huis – maar gelukkig is dat nooit gebeurd. De rest bleef namelijk netjes zitten tot na de 37ste week. En dan zorgde Jozua dat hij een aantal weken in Nederland bleef.”

Het hele verhaal van Jantina lees je in Vriendin 30.

Foto: Marjolein Volmer

Reageer op dit artikel