Eveline: ‘Verbaasd loop ik rond. Nooit eerder heb ik zoveel troep gezien’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
‘Iets leuks’
“Ik weet nog iets leuks”, zei Anaïs. Mijn nieuwe vriendin-sinds-twee-maanden bracht Emiel twee tomatenplantjes uit haar tuin en keek me aan. “Kun je zaterdag een paar uurtjes weg?” Ik stond nog in mijn kookschort, maar knikte. Dat zou lukken, want in Villa Verte heerste stilte voor de storm. “Dan ben ik om half tien bij je.” Ze kuste me twee keer (in Nederland is dat drie keer, en ja, mannen kussen elkaar hier ook) en stapte weer in haar auto.
‘Een superdag’
“Dit wordt een superdag”, zegt ze, wanneer ze me die zaterdag heeft opgehaald. Tien minuten later rijden we stapvoets door een hameau, een nederzetting: vier boerderijen met hun voordeuren gericht op een pleintje. Op dat pleintje ligt een hond te slapen. Er staan tien witte plastic kuipstoeltjes, met op twee daarvan een ronkende kat. Er hangen macramé-netjes met vetplanten erin. Tuinlampjes. Rare hippiekussens en plastic bloemen. Verwonderd staar ik naar het tafereeltje.
Nu wordt het interessant
“Dit huis is ooit gekocht door twee mensen die helemaal niets meer hadden.” Niet-begrijpend kijk ik Anaïs aan, die van een struik naast de auto een takje vlierbloesem trekt en op haar dashboard legt. “Dan ruikt straks de hele auto lekker.” Ik volg haar naar een schuur. “De hippies kregen zoveel spulletjes van de mensen uit deze gemeente, dat ze wat ze niet gebruikten in deze schuur zetten. Iedereen die dat wil, kan er winkelen. Vierentwintig uur per dag. Elke dag.” Kijk. Nu wordt het interessant.
Speuren
Voor de deur staan drie uitpuilende vuilniszakken en twee verhuisdozen. “De mensen vonden het zo leuk, dat iedereen uit de omgeving blijft komen. Al twee jaar lang. Kijk!” Ze wijst naar de zakken. “Dat is waarschijnlijk gisteravond neergezet.” Ze tilt een zak op. “Kleren, volgens mij. Die moeten naar boven.” Mijn mond zakt open. “Werk je hier?” Anaïs lacht. “Nee. Maar iedereen die hier komt is koper, vrijwilliger of allebei. Dus breng ik vast een zak naar boven, want daar hangt de kleding. Begin jij maar beneden met speuren.”
‘Nooit heb ik eerder zoveel troep gezien’
Verbaasd loop ik rond in de schuur. Nooit eerder heb ik zoveel troep gezien. Badkamerrekjes. Een kattendraagmand. Zestig verschillende glazen. Een hobbelpaard met roze haar. “Zonde toch, dat het niet meer wordt gebruikt?” Anaïs staat weer bij me en tilt een boek op met recepten voor quiches. “Deze is voor mij.” En zowaar. Ik vind een prachtige kerst-cd van een Frans koor. Twee tekstmarkers. Een klosje naaigaren.
Het geldkluisje
“Viens!” Ik sjok achter Anaïs aan naar boven. “Deze trap bijvoorbeeld is superstevig. Die is gemaakt van de donaties.” Ik kijk naar de rekken vol gesorteerde kleding. Anaïs gooit de vuilniszak leeg. “Opruimen, Eveline!” Ik leg babykleertjes bij babykleertjes. Sjaals bij sjaals. Ik vind zowaar nog een prachtig rokje. Anaïs een nieuwe stretchbroek. Haar briefje van vijf verdwijnt in het geldkluisje. Ook ik stop er wat in.
‘Nog iets leuks’
“Ik weet nog iets leuks”, zeg ik tegen Anaïs, wanneer we na twee uur schatgraven teruglopen. Het ruikt inderdaad heerlijk in de auto. We rijden naar het pannenkoekenhuis twee dorpen verder. En daar geef ik haar gelijk. Dit is inderdaad een superdag.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
