Persoonlijke verhalen

Marcia herenigt adoptiekinderen met hun biologische ouders

In haar geboorteland Colombia helpt Marcia (39) vaders en moeders die hun kinderen door adoptie kwijtgeraakt zijn met zoeken. Marcia: “We hebben al tien families weer bij elkaar gebracht. Hen zo gelukkig zien is ontzettend dankbaar.”

Marcia’s achternaam is Engel. De naam van haar stichting Plan Angel is niet alleen daarom toepasselijk: overal waar ze in Colombia komt, wordt ze gezien als iemand die door God is gestuurd om mensen te helpen. Marcia’s stichting deelt gratis DNA-kits uit aan Colombiaanse families die op zoek zijn naar hun geadopteerde familielid, vaak hun zoon of dochter. Op verschillende locaties in het land, vaak in wijkcentra, kunnen mensen terecht om gratis DNA-tests te laten uitvoeren.

Succesvolle zoektocht
Marcia: “Niet weten waar je vandaan komt, is verschrikkelijk. Ik durf zelfs te stellen dat het mij mijn leven had kunnen kosten. Op mijn 26ste deed ik bijna een zelfmoordpoging omdat ik geen uitweg meer zag. Jarenlang zocht ik tevergeefs naar mijn biologische familie. Alles veranderde toen mijn goede vriendin Khadija me twaalf jaar geleden geld schonk om iemand in te huren die in Colombia naar mijn moeder zou gaan zoeken. Khadija wist dat dit de verlossing bracht die ik nodig had. Binnen vier maanden werd mijn biologische moeder gevonden. Khadija deed me ook een reis cadeau naar mijn biologische moeder. Die ontmoeting werd een keerpunt in mijn leven. Toen ik mijn moeder leerde kennen, vond ik eindelijk rust en durfde ik naar de toekomst te kijken.”

Schimmige wereld
Twee jaar later, in 2008, richtte Marcia stichting Plan Angel op. Het contact met haar biologische familie had ervoor gezorgd dat ze eindelijk verder kon met haar leven; een geluk dat ze anderen ook gunde. Marcia: “Ik wilde een voorbeeld nemen aan mijn lieve vriendin. Ik realiseerde me dat als je iemand kúnt helpen, het bijna je plicht is dat te doen. Ik vind ook dat het niet van geld moet afhangen of je je biologische familie kunt leren kennen. Iedereen heeft het recht te weten wie zijn familie is.”

In Colombia zag Marcia dat adoptie ook voor de biologische familie een beladen onderwerp is. Marcia: “Niet alleen een kind vraagt zich continu af waar het vandaan komt, zijn biologische ouders leven vaak ook met een allesoverheersend gemis. Ouders en kinderen blijven met elkaar verbonden, wat er ook is voorgevallen en hoe ver ze ook bij elkaar vandaan zijn. In Colombia ontdekte ik ook dat adoptie een schimmige wereld kan zijn. Veel ouders kiezen er niet zelf voor hun kind af te staan. In Colombia is veel corruptie. Zo werd ik ook van mijn biologische moeder gescheiden. Mijn moeder werkte hard en had niet veel geld. Toen ze de oppas niet meer kon betalen, werd die zo boos dat ze me naar het politiebureau bracht met de mededeling dat mijn moeder spoorloos was. Ik was toen een jaar oud. Mijn moeder was wanhopig, maar had niet de financiële middelen of de contacten om me terug te halen. Ik kwam in een kindertehuis terecht, waarna ik werd geadopteerd en naar Nederland verhuisde. Mijn adoptie was niet in mijn belang, of in dat van mijn moeder. Het enige motief was geld.”

‘Als zij elkaar – soms na tientallen jaren – weer zien, is er zo veel blijdschap en emotie’

Unieke liefde
Marcia ontmoette in Colombia meerdere vrouwen die, net als haar moeder, door het intense gemis getraumatiseerd waren geraakt en elke dag baden dat zij hun kind op een dag weer in de armen konden sluiten. Marcia: “Het doel van Plan Angel is om geadopteerden te helpen hun biologische ouders te vinden. Maar toen we twee jaar geleden gebruik begonnen te maken van DNA-kits, begon het mes aan twee kanten te snijden. Door een beetje wangslijm af te nemen, kan familie worden opgespoord. Ik vroeg Family Tree, een van de grootste DNA-databanken ter wereld, of ik gebruik mocht maken van hun dienst. Ze besloten mee te werken. Bij Family Tree ligt veel DNA opgeslagen. En om nog meer DNA te verzamelen, begon Plan Angel op verschillende plekken in Colombia gratis DNA-kits uit te delen van familieleden die op zoek waren naar hun geadopteerde zoon of dochter. Als er een match is, krijgen we bericht. Inmiddels zijn er driehonderd DNA-tests uitgevoerd en tien families herenigd.”

Marcia vindt niets ter wereld belangrijker dan mensen te helpen bij het vinden van hun familie. Marcia: “Ik word elke keer weer getroffen door de onvoorwaardelijke liefde tussen ouders en kinderen wanneer ze elkaar weer ontmoeten. Als zij elkaar – soms na tientallen jaren – weer zien, is er zo veel blijdschap en emotie. Die onverwoestbare band zorgt ervoor dat ouders en kinderen bij elkaar willen zijn, wat er ook is gebeurd. Het is een uniek soort liefde.”

Heftige jeugd
Marcia vertelt dat zij die onvoorwaardelijke liefde bij haar adoptiefamilie in Nederland miste. Haar jeugd was verre van onbezorgd. Marcia: “In het gezin waar ik opgroeide, werd veel ruziegemaakt, maar vooral veel gezwegen. Door de vechtscheiding van mijn adoptieouders was de sfeer thuis om te snijden. Voor verschrikkelijke gebeurtenissen, zoals het jarenlang misbruik door een familielid, sloten zij hun ogen. Toen ik al mijn moed bij elkaar geraapt had en vertelde wat mijn was overkomen, werd gezegd dat ik het me allemaal inbeeldde. Ik voelde me verloren, helemaal toen ik op mijn elfde hoorde dat ik niet uit mijn moeders buik kwam. Ik hoorde nergens bij. Het bewijs vond ik in fotoboeken. Van iedereen waren er babyfoto’s, behalve van mij. Ik wilde zo graag bij ze horen dat ik tot mijn elfde jaar ontkende dat ik er anders uitzag, ook al was mijn huid veel donkerder dan die van hen.”

Dit verhaal komt uit de Vriendin van deze week.

Foto: Robert Elsing

Reageer op dit artikel