Kim werd door haar ex-partner op straat gegooid, samen met haar kinderen

Kleur

Kleur is het eerste wat opvalt in de winkel van Kim, ‘Typisch Kim’. Vazen vol kunstbloemen in knalroze, felgeel, paars en oranje, zelfgekweekte orchideeën, sierkussens met geborduurde teckels, biologische zeep en levensgrote knuffelalpaca’s. Maar ook originele koffiesilo’s en potten met ouderwetse snoepjes, bijzondere theesoorten, zelfgemaakte honing en likeur en verse bonbons en Italiaanse koekjes. Er zit geen strak businessplan of hip concept achter, vertelt ze. “Ik ben helemaal niet bezig met wat goed scoort, ik kijk gewoon naar wat ik zélf leuk vind. Er komen soms vertegenwoordigers langs die me proberen te overtuigen hoe populair hun product bij de klanten is, maar dan ben ik heel duidelijk: als ik het zelf niet mooi vind, wil ik het niet.”

Leukste winkel

Blijkbaar kunnen heel wat mensen haar smaak waarderen, want ‘Typisch Kim’ mag zich een jaar na de opening al officieel ‘de leukste winkel van Helmond’ noemen en zelfs een van de leukste winkels van Nederland. Die titel is voor haar extra bijzonder, gezien de lange weg die ze aflegde om te komen waar ze nu is. Dertien jaar geleden was ze namelijk nog dakloos.

Jong moeder

“Ik wilde altijd al jong moeder worden”, vertelt ze. “Mijn eigen vader was vroeger veel op reis, hij werkte hard in het familiebedrijf van mijn opa. Als kind wist ik natuurlijk niet beter, maar ik nam me wel voor om er later wél zo veel mogelijk thuis te zijn voor mijn kinderen. Op mijn negentiende ging ik samenwonen met mijn jeugdliefde – we hadden toen al vijf jaar een relatie. En omdat ik toen al wist dat ik een vruchtbaarheidsprobleem had, zijn we bewust vroeg begonnen. Op mijn 21ste werd ik moeder van Tess, twee jaar later kwam Brent.

Uit elkaar

Kort daarna zijn we uit elkaar gegaan. Veel wil ik daar niet over zeggen, want het blijft de vader van mijn kinderen, maar helaas was Jeugdzorg erbij betrokken. Hoewel ik zelf de melding heb gedaan, stonden we sindsdien op de radar van de instanties. Ook toen ik een nieuwe vriend kreeg, moest ik voor mijn gevoel steeds bewijzen dat ik – ondanks mijn jonge leeftijd – een goede moeder was. Dat legde ook veel druk op de relatie.”

Noodopvang

Voor Kim kwam het desondanks volledig uit de lucht vallen dat haar partner na anderhalf jaar samenwonen de relatie verbrak en haar de deur wees. “Hij zei opeens dat het voorbij was en dat ik kon vertrekken – het was immers zijn huis. Ik was totaal in paniek, want waar moest ik heen? Van de ene op de andere dag was ik dakloos, met twee kinderen van toen 5 en 6 jaar oud. Ik was doodsbang om hen kwijt te raken, want Jeugdzorg hield me natuurlijk al in de gaten. Zonder woning maakte ik natuurlijk helemaal geen schijn van kans meer, dacht ik.

Ruimte

De eerste nacht kon ik bij mijn moeder terecht, maar er was daar helaas niet voldoende ruimte om langer te blijven. Gelukkig boden de buren – het gezin naast mijn ex – aan om ons een tijdje in huis te nemen, tot ik een andere oplossing had gevonden. Ontzettend lief, want zij hadden het zelf ook niet breed en we kenden elkaar niet eens heel goed.

Hulpverlening

Zelf zat ik er op dat moment psychisch helemaal doorheen, eigenlijk zag ik het leven niet meer zitten, maar ik wist dat ik door moest blijven vechten voor mijn kinderen. De buren hielpen me om hulpverlening in te schakelen, zodat ik na een paar weken terechtkon ik de noodopvang. Daar heb ik een jaar gezeten, samen met mijn kinderen op een klein kamertje.

Spullen

Persoonlijke spullen had ik amper, ik had bij mijn ex niet veel meer meegenomen dan wat kleding. Bij de kringloop haalde ik speelgoed, maar ook kussentjes, vaasjes en andere decoraties om het een beetje huiselijk en gezellig te maken voor de kinderen. Als ze van school kwamen, ging ik met ze naar een speeltuin, kinderboerderij of knutselclub. Zij hebben daardoor gelukkig helemaal geen vervelende herinneringen aan de tijd dat we dakloos waren.”

Strijd met Jeugdzorg

Kim probeerde haar eigen zorgen en verdriet bewust weg te houden van haar zoon en dochter. “Zoals verwacht raakte ik door het gebrek aan een woning verwikkeld in een enorme strijd met Jeugdzorg. Voor mijn gevoel deden ze er alles aan om te bewijzen dat ik te jong en instabiel was om het moederschap aan te kunnen. Mijn zoon vertoonde bijvoorbeeld in die tijd best veel probleemgedrag. Hij was altijd al een zorgenkindje: toen hij anderhalf was heb ik voor het eerst bij de huisarts aan de bel getrokken omdat ik vermoedde dat hij ‘anders’ was en uiteindelijk heeft hij op zijn negende de diagnose autisme gekregen. Maar destijds was dat nog niet duidelijk en probeerden de hulpverleners me ervan te overtuigen dat het door mij kwam. Misschien was een pleeggezin beter? Terwijl hij juist in paniek raakte als ik niet in de buurt was.

Dreiging

De dreiging van de instanties deed me twijfelen aan mezelf. Soms, nadat ik de kinderen naar school had gebracht, zat ik huilend op de fiets. Was ik echt zo’n slechte moeder? Wat deed ik dan zo anders dan andere ouders? Eigenlijk was het alleen de constante aanwezigheid van Jeugdzorg die stress veroorzaakte, verder ging het juist best goed met mij. Hoewel onze situatie natuurlijk niet ideaal was, hadden we het met z’n drietjes heel fijn.”

Eigen plekje

Na een jaar in de noodopvang kreeg Kim eindelijk haar eigen plekje. “Een piepklein flatje: in de tweede slaapkamer paste niet eens een bed, dus sliep ik in de woonkamer. Omdat de vader van mijn kinderen en ik ons huis destijds met verlies hadden verkocht, zat ik nog in een schuldhulpverleningstraject. We moesten met z’n drieën rondkomen van 65 euro per week. Dat heb ik nooit als moeilijk ervaren, er zijn genoeg stichtingen die mensen helpen met eten en speelgoed.

Uitjes

Soms waren er wel dagen waarop ik zelf niets at, zodat de kinderen tenminste genoeg hadden. Maar de meeste weken lukte het me zelfs om wat geld opzij te zetten, zodat ik op verjaar- en feestdagen iets extra’s had voor een cadeautje. Een uitje naar het pretpark of de bioscoop zat er misschien niet in, maar dan organiseerde ik gewoon elke week een gezellige filmavond met lekkere snackjes. Uiteindelijk zagen de hulpverleners gelukkig ook dat we het prima voor elkaar hadden, waardoor de instanties uit beeld verdwenen.”

Kippen

De ommekeer kwam pas echt toen Kim een eengezinswoning met tuin kreeg toegewezen. “Daar had ik heel erg voor gestreden, omdat mijn zoon enorm houdt van alles wat veren heeft en heel graag kippen wilde. Bij de kleindiervereniging, waar we de kipjes gingen halen, ontmoette ik Johan. Het voelde meteen goed en al vrij snel trok hij bij mij in. Natuurlijk vond ik dat spannend, omdat in mijn hoofd nog de angst zat om weer op straat te komen staan als de relatie toch niet bleek te werken. Maar dit keer was het wel mijn eigen huis, dat gaf een stukje zekerheid. Johan heeft ook twee kinderen, die inmiddels bij ons wonen. En hij had ook kippen, dus toen we gingen samenwonen, hadden we opeens een overschot aan eieren! Wat we zelf niet konden opeten, besloten we te verkopen in een kastje bij de voordeur.

Honing

Na een tijdje kwam daar honing bij van een collega van Johan, die imker is. Ik heb een paar keer met haar meegekeken bij de bijenkasten en zo is mijn liefde voor honing ontstaan. Algauw gingen we van één potje naar wel twintig verschillende soorten. Het kastje bij de voordeur werd al snel te klein. Ik begon een webshop, zodat ik vanuit huis eieren, honing, thee en zelfgemaakte jam kon verkopen. Toen kwam Johan op het idee om een echte winkel te openen.”

Een winkel

Kim aarzelde in het begin wel bij dat idee. “Ik vond de stap van een paar natuurproducten naar een hele winkel wel heel groot”, zegt ze. “Daarbij kost een winkel natuurlijk veel tijd en aangezien Johan nog een andere baan heeft, zou ik grotendeels degene zijn die de boel ging runnen. Ik had mezelf altijd voorgenomen om zo veel mogelijk thuis bij de kinderen te zijn. Hoewel ze inmiddels tieners waren en vrij zelfstandig, wilde ik niet zomaar zo’n ingrijpende beslissing nemen zonder dat zij erachter stonden. Vooral voor mijn zoon was het best ingewikkeld, maar gelukkig gunden ze het mij allebei. Tess vindt het zelfs heel leuk om mee te gaan als we spullen inkopen, ze gaat zelf binnenkort ook beginnen met een opleiding interieurstyling.”

Anderhalf jaar open

Haar winkel ‘Typisch Kim’ is inmiddels zo’n anderhalf jaar open. “De eerste dagen vond ik superspannend, ik was heel bang dat er alleen bekenden zouden komen. Maar al snel wisten mensen ons aardig te vinden. Soms komt iemand voor een doosje eieren en een potje honing en dan kijken ze hun ogen uit: ‘Zo, wat een gave winkel’. Juist doordat alles wat we verkopen zelfgemaakt of zelf uitgezocht is, vind ik dat een enorm compliment. Onzeker ben ik soms nog wel, dat zit in me. Ik ben niet iemand die graag in de belangstelling staat. Toch begint ook dat al te wennen.

Persoonlijke contact

Vooral het persoonlijke contact met de klanten vind ik leuk: iemand adviseren voor een smaak thee, of helpen zoeken naar een cadeautje. Een keer werden we gebeld met de vraag of we ook een grote bestelling aankonden. ‘Ja hoor’, riep ik met mijn grote mond. Toen bleek het om 2750 thee-en-honing-pakketjes te gaan voor het plaatselijke ziekenhuis. Dagenlang stonden de dozen hier tot het plafond opgestapeld, we hebben met vier kinderen en oma het hele weekend zitten inpakken. Maar het is wel gelukt.

Heel gelukkig

Ik ben heel gelukkig met Johan, met de kinderen gaat het goed, alle schulden zijn afbetaald. Op zulke momenten ben ik heel trots. Aan de instanties heb ik nu duidelijk bewezen dat ik niet alleen goed voor mijn kinderen kan zorgen, maar ook een succesvol onderneemster ben. Over mijn verleden ben ik bewust open. Dit verhaal heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, daar schaam ik me niet voor. Iedereen kan in een vervelende situatie terechtkomen waar je niet om hebt gevraagd, maar het is de vraag wat je doet om er weer uit te komen. Ik ben nooit bij de pakken neer gaan zitten, maar heb altijd gevochten om weer iets moois van mijn leven te maken.”

Foto: Amaury Mille
Visagie: Lisette Verhoofstad.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.