Persoonlijke verhalen

Het jaar van Miriam: ze kreeg haar tweede kind met Marthijn en Jonathan

Miriam (44) kreeg in oktober een dochter, Jinthe, samen met het stel Marthijn (40) en Jonathan (36). Met z’n drieën hadden ze al een zoon, Sverre van tweeënhalf.

Januari 2018
In mijn handen houd ik een positieve zwangerschapstest, maar blij durf ik nog niet te zijn. Na twee eerdere miskramen zijn Marthijn en Jonathan, het stel met wie ik een tweede kindje probeer te krijgen, voorzichtig geworden. Wat lijkt het ons geweldig: een broertje of zusje voor onze zoon Sverre. Nooit had ik voor mogelijk gehouden dat een kind mijn leven zo veel mooier zou maken. Ik vind het fantastisch om door de ogen van Sverre naar de wereld te kijken. Een wandeling door het park is voor hem al een groot avontuur. Ik verheug me op alle dingen die komen gaan in het leven van ons kind en tegelijkertijd wil ik de tijd stilzetten omdat alles zo snel gaat. Marthijn en Jonathan herkennen dit gevoel. Elke dag appen we elkaar foto’s van onze zoon.

Kinderwens
Wat ben ik blij dat ik mijn vrienden Marthijn en Jonathan drie jaar geleden tijdens een boswandeling durfde te vragen of ze een kinderwens hadden. Ik vond dit best spannend. We kenden elkaar al vijftien jaar, maar hier hadden we nooit over gesproken. Nu moest het ervan komen: ik was de ware nog niet tegengekomen, werd ouder en wilde heel graag een kind.

Marthijn en Jonathan vertelden dat ze hun kinderwens hadden opgegeven. Ze verlangden allebei naar een kind, maar voor twee mannen is het erg gecompliceerd om te adopteren of een draagmoeder te vinden. Ze waren blij verrast door mijn vraag. We spraken af dat we er een week over zouden nadenken, maar de volgende dag hingen ze al aan de telefoon. Erover nadenken was niet nodig, alle drie wilden we niets liever dan een kind, dat wisten we heel zeker. Een maand en wat goede gesprekken later, was ik na één poging al zwanger.

Twee papa’s 
De meeste mensen zijn heel direct. Als ze horen dat Sverre twee vaders heeft, vragen ze vaak meteen wie zijn biologische vader is. Voor ons is dit niet belangrijk. Het leidt af van waar het werkelijk om gaat: ons kind. Sverre heeft gewoon twee papa’s. Natuurlijk mag hij weten wie zijn biologische vader is, maar dat stukje is voor Sverre. En misschien voor het kindje dat in mijn buik groeit. Met heel mijn hart hoop ik dat deze zwangerschap wel goed blijft gaan.

‘Gek genoeg zie ik mezelf als een jongensmoeder’

Maart 2018
Wat een opluchting: uit de NIPT blijkt dat ik zwanger ben van een gezonde baby. Marthijn, Jonathan en ik durven eindelijk blij te zijn.

Mei 2018
We zijn in het ziekenhuis voor een echo en kijken naar het scherm. De echoscopiste vertelt ons dat we een meisje krijgen. Ik merk dat ik schrik. Gek genoeg zie ik mezelf als een jongensmoeder. Misschien omdat ik jarenlang in een mannenwereld leefde? Als rechterhand van de hoogste militair van Defensie reisde ik de wereld over. Ik ben verschillende keren mee op missie geweest. De vaders zijn meteen enthousiast. Als Sverre en ik een paar weken later met mijn ouders op vakantie in Frankrijk zijn, koop ik een schattig jurkje voor onze dochter. Inmiddels ben ik aan het idee gewend. Ik kijk uit naar haar komst en vraag me af hoe ze zal zijn.

Juni 2018
Sverre en ik kamperen samen in Frankrijk. Na twee weken strijken we neer bij het vakantiehuis van zijn vaders. Heerlijk, met elkaar luieren en eten in de tuin. Als ik na een week naar huis moet om weer te gaan werken, ben ik van slag. Sverre blijft nog twee weken bij zijn papa’s. Hoewel ik weet dat hij het fantastisch bij ze heeft, valt het afscheid me zwaar. Als ik niet bij onze zoon kan zijn, mis ik hem.

Dit interview komt uit ons kerstnummer. NU in de winkels en in onze webshop.

Het jaar van journalist Dominique: ‘Ik ben pas 49, natuurlijk heb ik geen Parkinson…’

Foto: Bart Honingh

Reageer op dit artikel