Persoonlijke verhalen

Gemma: ‘We zaten midden in het ivf-traject, toen haakte mijn man af’

Gemma (32) en Roy (32) probeerden zes jaar zwanger te worden. Nu wil Roy niet meer ‘dokteren’. Gemma kan niet anders dan hiermee instemmen. “Maar stiekem doe ik er alles aan om een kind te krijgen.”

“In een vriescel in de fertiliteitskliniek liggen drie bevruchte embryo’s (cryo’s), die zijn achtergebleven na onze ivf-poging. Mijn man Roy wil dat we ze laten vernietigen, maar dat kan ik niet. Dat voelt als moord. Het is toch een deel van ons. Ze liggen daar nu al een jaar en er gaat geen dag voorbij waarop ik niet aan ze denk. In mijn hoofd praat ik altijd tegen mijn drie ‘kindjes’, want het voelt echt alsof daar drie kinderen liggen.

Maar ik kan er niets mee doen. Want al bestaan ze voor de helft uit materiaal van mij, mijn man is evengoed ‘eigenaar’ en weigert toestemming te geven voor terugplaatsing. En al snap ik zijn redenen en kies ik er zelf voor bij hem te blijven, het wil niet zeggen dat ik vrede heb met zijn beslissing.”

Rammelende eierstokken
“Ik heb altijd een sterke kinderwens gehad. Als klein meisje antwoordde ik op de vraag wat ik later wilde worden steevast: ‘Mama.’ Het liefst van veel kinderen. Ik sjouwde de hele dag rond met mijn babypoppen. Mijn moeder was zelfs bang voor een tienerzwangerschap, zo vastbesloten was ik jong moeder te worden.

Het liep anders. Ik had weinig geluk met de mannen die ik tegenkwam. Ik trof jongens aan die gezellig waren om de kroeg mee in te duiken of mee te lachen en gieren, maar die totaal ongeschikt waren als vader van een gezin. En dat was een voorwaarde voor mijn kinderwens. Want ik wilde wel dat mijn kind een moeder én een vader had.

Acht jaar geleden liep ik tegen Roy aan. Het was liefde op het eerste gezicht. Roy is een lieve, serieuze jongen met zijn hart op de goede plek. Hij is bijvoorbeeld dol op zijn oma en bezoekt haar elke week in het verpleegtehuis. Ook kan hij goed overweg met zijn nichtjes en neefjes.

Al na drie maanden verkering gooide ik een balletje op: hoe zou hij het vinden als ik zou stoppen met de pil? Maar dat ging Roy te snel. Hij wilde graag kinderen, maar eerst gezellig met mij reizen en genieten van onze vrijheid. Dat snapte ik. We waren 24, op zich nog erg jong. Hoewel mijn eierstokken rammelden, gunde ik Roy zijn vrijheid.

Twee jaar later, we waren inmiddels getrouwd en genoten van onze huwelijksreis in Turkije, draaide Roy bij. Hij wilde voor een kind gaan. Ik was dolblij en spoelde in ons hotel in Antalya de restanten van mijn pilstrip door de wc.”

‘Voor de zekerheid sloeg ik tien zwangerschapstesten in, zodat ik al vroeg kon testen’

Seks op de klok
“Eenmaal thuis doken we op de gekste tijden het bed in. We hadden de grootste lol tijdens de seks, we gingen immers een baby maken! Na de eerste maand vond ik het jammer dat ik niet zwanger was geraakt, maar ach, het zou vast de volgende keer raak zijn. Voor de zekerheid sloeg ik tien zwangerschapstesten in, zodat ik al vroeg kon testen.

Maar toen ook maand drie, vier en vijf zonder zwangerschap voorbijgingen, werd ik ongerust. Omdat ik op zwangerschapsfora had gelezen dat artsen pas medisch ingrijpen als je een jaar bezig bent, jokte ik er bij mijn huisarts vijf maanden bij. Ik wilde graag snel het medische traject in om te weten waarom we niet zwanger werden.

Maar mijn huisarts vond ons te jong om nu al allerlei onderzoeken te laten uitvoeren. Hij stuurde me weg met het advies om te temperaturen en op de klok te vrijen. Maar dat deden we al. Stiekem hield ik met een app op mijn telefoon mijn ovulatie bij. Zodra het sein op groen stond, verleidde ik Roy tot seks.

Ik was teleurgesteld dat mijn huisarts me niet doorstuurde en wilde een second opinion bij een andere arts vragen, maar Roy hield me tegen. Wat hem betrof hoefden al die onderzoeken nog niet. Er zat niets anders op dan geduld hebben. Dat lukte amper. Ik bleef mijn app checken om mijn vruchtbare dagen zo goed mogelijk te benutten. Na nog eens twee maanden zonder resultaat, keerde ik terug bij mijn huisarts. In tranen. En dit keer kreeg ik wel de gewenste verwijzing. We ‘mochten’ de medische molen in!”

Terugtrekken met de Playboy
“De twee jaar erna bestonden uit onderzoeken in ziekenhuizen en bij de fertiliteitskliniek. We kregen een zogenaamde samenlevingstest, waarin ze de spermakwaliteit testten, mijn eileiders werden uitgespoten en ik onderging allerlei bloedonderzoeken en scans. Ik bleek een perfecte cyclus te hebben, met een duidelijke eisprong, precies veertien dagen na mijn laatste menstruatie. Ook Roys sperma werd getest. Hij had een iets verminderde kwaliteit, maar geen indicatie voor vruchtbaarheidsproblemen. Uiteindelijk was de conclusie: we weten het niet. Er was geen aanwijsbare reden waarom wij niet zwanger zouden kunnen worden.

Gek genoeg vond ik dat een verschrikkelijke diagnose. Hier kon ik niks mee. Ik hoopte op een ‘lichte’ afwijking, iets waarvoor ik misschien medicijnen moest slikken en dan de volgende maand zwanger zou worden. Met ‘geen reden’ voelde ik me niet serieus genomen.

Dit verhaal komt uit Vriendin 2.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Instagram