Francesco overleefde de aanslag in Nice: ‘Op slechts drie meter van mij reed een vrachtwagen in op mensen’

10 jaar geleden

Francesco: “Het is inmiddels 10 jaar geleden maar ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik was 17 en een avontuurlijke puber, die ervan hield om risico’s te nemen. Ik had net de mavo afgerond en wilde graag een jaar naar Amerika, maar omdat ik leergierig was en ook naar de havo wilde, besloot ik uiteindelijk om niet te gaan. Ik wilde niet veel ouder zijn dan mijn klasgenoten. Ik ben opgegroeid met reizen, in de krokusvakantie gingen we op wintersport en met de zomervakanties ging ik altijd met mijn ouders twee weken naar Italië, Kroatië of Frankrijk. De Franse taal vond ik prachtig en wilde ik graag leren, ook omdat ik de ambitie had om te werken voor een internationale organisatie. Vol enthousiasme vertrok ik met vriendin Merle voor een zesweekse taalcursus naar Nice.”

Gewone schooldag

“Die eerste dagen in Nice voelden meteen als een warm welkom. We maakten kennis met de stad, deden gezellige activiteiten en kregen een rondleiding, ook langs de promenade. Ik werd steeds enthousiaster en maakte al snel vrienden. De vierde dag, die donderdag 14 juli 2016, begon voor mij als een gewone schooldag. Omdat het Quatorze Juillet was, ging het op school al de hele tijd over de vuurwerkshow. ‘Ga je ook vanavond?’, ‘Ja, lijkt me leuk’, ‘Dan zie ik je daar’.

Doffe knal

Eenmaal daar was het gigantisch druk. Mijn vrienden besloten om drank te halen bij de supermarkt. Ik had geen zin in een drukke supermarkt en besloot om bij een paal langs de promenade te wachten. Na zo’n 10 minuten hoorde ik een doffe knal in de verte, vervolgens zag ik een witte vrachtwagen, die op 3 meter van mij vandaan als een bulldozer mensen omverreed. Ook hoorde ik scherpe knallen omdat de dader vanuit zijn auto schoot. Later hoorde ik dat mijn vrienden in paniek met de menigte de binnenstad in renden, zij hebben nooit gezien wat ik zag. Ik verstijfde en raakte in shock. Het voelde als een slechte film. Ik dacht meteen: dit is een aanslag van IS. Normaal leken al die aanslagen ver weg, ik kon niet bevatten dat het ineens dichtbij kwam. Overal om me heen zag ik bloed en losse ledematen liggen, en mensen die doodgingen.

Helpen

Ik dacht al snel: ik wil helpen. Een beeld van een overreden driejarig meisje, dat levenloos op de grond lag, staat me nog altijd bij. Ook haar wilde ik helpen, maar ik kon helemaal niets doen. Dat maakte dat ik me machteloos voelde. Ik moet hier snel weg en moet nu mama bellen, dacht ik daarna. Mijn moeder begreep me niet en zei alleen maar ‘Moet je niet al in bed liggen? Je hebt morgenvroeg school’. Uit boosheid schold ik haar uit en belde ik mijn tante. ‘Er is hier een aanslag geweest!’ Ze zei meteen: ‘Rustig, gaat het goed met je? Waar ben je nu? Zoek een veilige plek’. Toen ik mijn ouders vervolgens weer belde, reageerden ze geschrokken en verdrietig. Vervolgens kwam er een man van de marechaussee aangerend, die riep dat we weg moesten gaan en ons moesten verstoppen. Snel rende ik een beachclub in om te schuilen, daar ben ik tot vier uur ’s ochtends gebleven. Die hele avond voelde ik angst en paniek.”

Onrust

“In de beachclub staarde ik levenloos voor me uit op een stoel. Ik voelde me leeg en verdrietig, stille tranen gleden over mijn wangen. Ik dacht: wat is hier nou gebeurd? Het was bijna te heftig om te bevatten. Iedereen was in paniek en druk aan het bellen. Ik belde weer met mijn familie en appte met een ongeruste Merle, het voelde prettig om even contact met mijn dierbaren te hebben. De eigenaar van de beachclub zag het als zijn plicht om iedereen thuis te brengen, na uren bracht hij mij naar het studentencomplex. Daar kreeg ik een warm onthaal en iedereen omhelsde me stevig. Ze waren ongerust geweest om mij.

Dader

We hadden het over de slachtoffers, maar vooral over de dader, wie was hij? Was hij van Al Qaida en waarom had hij het gedaan? Die hele nacht sliep ik niet, omdat de beelden van de aanslag in mijn hoofd bleven.De dag na de aanslag voelde ik sterk de behoefte om terug te gaan naar de promenade, om even te kunnen herdenken en reflecteren. Daar zag ik een enorme schade aan het trottoir, kapotte verkeersborden en hekken, stenen met opgedroogd bloed, maar ook een bloemenzee. Het was confronterend en bijzonder tegelijk, met al die mensen die daar bijeen kwamen.”

Leven ging weer door

“Datzelfde weekend gingen we naar de ouders van Merle, die stonden op een camping in Fréjus. Daar spraken we er veel over. Dat hielp om te beginnen met het in alle rust een plekje te geven. Die eerste dagen na de aanslag merkte ik dat ik heel somber was, maar al snel besloot ik dat ik niet in die negatieve sfeer wilde blijven hangen. In Nice ging na een paar dagen ook het leven weer door. Sommige klasgenoten gingen terug naar huis, ik besloot om te blijven. De kans op een tweede aanslag achtte ik klein en ik had een fijn hecht groepje. Ik ben ook een persoon die niet in het verleden wil blijven hangen. Ik dacht: even slikken, op je in laten werken en weer door. Dat komt ook omdat ik uit een ondernemersfamilie kom en er daarin niet de tijd is om heel erg in gevoelens te blijven hangen.

Triggers

In die weken daarna heb ik nog een supermooie tijd gehad en mijn zomerschool afgemaakt. Dat had ik niet willen missen. Toen ik weer thuis was in Nederland kwam het meer binnen en had ik ineens last van triggers en was ik alerter. Elke keer was er weer iets nieuws waar ik van schrok. Dat kon van alles zijn, van een autodeur die dichtsloeg tot een vuurwerkknal. Of als ik op het nieuws hoorde over andere aanslagen zoals in Barcelona, dan betrok ik het op mezelf. Het bezorgde me kippenvel en maakte me verdrietig. Toen ik ging voor mijn rijbewijs, vond ik het invoegen op de invoegstrook heel eng als ik dan witte vrachtwagens zag. Maar ook toen was stoppen voor mij geen optie.”

Paniekaanval

“Het moeilijkste en meest traumatische vond ik dat ik voor mijn ogen mensen heb zien doodgaan. Het leek mij en mijn ouders verstandig om naar een psycholoog te gaan, maar na vier sessies merkte ik dat het niets voor mij was. Ik praatte wat ik had meegemaakt liever van mij af in gesprekken met vrienden. Daar had ik steun aan.Een paar maanden later zat ik met een vriend naar een film te kijken toen ik een paniekaanval kreeg. In die film vond een aanslag plaats die heel erg leek op die ik had meegemaakt. Daarin zag je een man in spanning, hyperventilerend, terwijl hij een auto moest tegenhouden die een menigte inreed. Ik leefde helemaal mee waardoor ik zijn angst ervoer. Ik kreeg overal kippenvel, een beklemmend gevoel en was even kortademig. Ik zette meteen de film stop, ben opgestaan, om rustig op adem te komen. Gelukkig bleef het bij die keer.”

Killer

“In het begin ging het er veel over op familiedagen, maar ook bij mijn baantje in de parfumerie en tijdens het uitgaan in het dorp. Het hielp me heel erg om erover te praten, maar na een halfjaar was ik wel klaar ermee om het er weer over te hebben. Die verschrikkelijke dag heeft ervoor gezorgd dat ik wat killer ben geworden en vlakker reageer op emoties van anderen. Ik vind het vooral moeilijk als mensen vertellen over vervelende en negatieve gebeurtenissen. Bijvoorbeeld als iemands oma of hond overlijdt, dan denk ik al snel: dat hoort bij the circle of life. Ik heb iets veel ergers meegemaakt, stel je niet aan.

Teruggebracht

Met de jaren vervaagt de impact, maar het blijft een verschrikkelijke traumatische ervaring en af en toe komen de triggers ineens. Bij actuele nieuwsgebeurtenissen over aanslagen of zoals laatst bij een voetbalwedstrijd toen ik het geluid hoorde van scherpe vuurwerkknallen. Dan word ik teruggebracht naar de schoten in Nice en krijg ik even de rillingen, maar dan praat ik erover en gaat het weer.

Onderdeel van mijn leven

14 juli is voor mij de dag waarop ik stilsta bij de slachtoffers en wat ik heb meegemaakt. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat de aanslag onderdeel van mijn leven is. Het voelt alsof ik een engeltje op mijn schouder heb gehad, voor hetzelfde geld was ik er niet meer. Ik ben minder angstig geworden; als ik een aanslag heb overleefd, dan overleef ik al het andere ook wel.

Thuiskomen

Nice is een plek waar ik altijd naar terugkeer, dat voelt juist fijn, als thuiskomen. Het heeft me ook mooie dingen gebracht, zo ben ik meer gaan leven volgens het motto ‘niet uitstellen, gewoon doen’. Ik liep bijvoorbeeld op mijn twintigste stage bij een makelaar in Spanje, ben alleen gaan reizen en nam op mijn vierentwintigste Mooi Parfumerie over, waarna ik dacht: weet je wat, ik doe eens ‘gek’ en open een tweede zaak. Ik realiseer me door wat ik heb meegemaakt hoe belangrijk het is om te blijven genieten, dus pluk de dag en volg je hart.”

Tekst: ROSA LEE SZARZYNSKI

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.